از ۲۸ فوریه، ایران زیرساختهای سراسر خاورمیانه و اروپا را هدف قرار داده است؛ از فرودگاهها و پایگاههای نظامی گرفته تا پالایشگاهها و خطوط لوله. ماه گذشته، این کشور احتمالاً دارایی ملی کلیدی دیگری را نشانه رفته است: تأمین پنیر فرانسه. مقامات فرانسوی ایران را مسئول حملهای سایبری میدانند که باعث شد یخچالهای صدها سوپرمارکت به اجاق گاز تبدیل شوند و میلیونها یورو مواد غذایی فاسد شود (ایران هرگونه دخالت را انکار میکند). هک مشابهی در دوم نوامبر سایر کشورهای اروپایی را نیز هدف قرار داد.
پس از نزدیک به نه ماه، جنگ میان آمریکا و ایران در وضعیت بلاتکلیفی به سر میبرد. آنها گاهبهگاه ضرباتی متقابل وارد میکنند و تلاش دارند با اختلال در ترافیک تنگه هرمز درد اقتصادی ایجاد کنند. هر طرف اصرار دارد که برای یک جنگ طولانی آماده است، در حالی که در واقع هیچیک از طرفین چنین جنگی را نمیخواهند. آمریکا و ایران با معضلی راهبردی مشابه روبهرو هستند: ترجیح میدهند از بنبست خارج شوند، اما ابزار لازم برای انجام این کار را ندارند. در عوض، این کمپین به وضعیتی از آزار و اذیت تبدیل شده است—مانند حمله به یخچالها.
دونالد ترامپ معمای خود را علناً بیان میکند. در آستانه انتخابات میاندورهای، او تهدید به دور جدیدی از درگیری کرد. اما چند روز حملات هوایی به زیرساختهای ایران، همانطور که ژنرالهایش پیشنهاد دادهاند، بعید است رژیم را زانو بزند. در نهم نوامبر، پس از گفتگو با نخستوزیر قطر، آقای ترامپ ظاهراً عقبنشینی کرد و گفت تشدید تنش «چیز خیلی ضروری به نظر نمیرسد».
چند روز بعد، او به جی.دی ونس، معاون رئیسجمهور، دستور داد از مذاکرات کنار بکشد. «ما به توافقی با ایران نیاز نداریم. آن روزها مدتهاست که گذشته است»، او در شبکههای اجتماعی نوشت. رژیم ایران در مذاکرات نوعی انعطافپذیری نشان داده است، اما همچنان خواهان توافقی نابرابر است. بنابراین، فعلاً به نظر میرسد آقای ترامپ راضی است که امیدوار باشد فشار اقتصادی رژیم را بشکند. اما این رویکرد هزینه سنگینی دارد—ناوهای هواپیمابر که در جای دیگری غیر از اقیانوس آرام زمینگیر شدهاند، متحدان حوزه خلیج فارس که به رکود سوق داده شدهاند—و به معنای ادامه جنگی است که به بار سنگینی برای حزب جمهوریخواه او تبدیل شده است.
در ملا عام، مقامات ایرانی سرسخت به نظر میرسند: آنها حاضرند به شرط خودشان توافق کنند یا به جنگیدن ادامه دهند. اما جنگی طولانی دردناک خواهد بود. محاصره دریایی آمریکا صادرات نفت خام ایران را به شدت کاهش داده است. یکی از مقامات میگوید ایران در حال تدوین بودجه سال مالی آینده است که فرض را بر صفر بودن درآمد نفتی گذاشته است (این درآمد معمولاً حدود یکسوم کل دریافتها را تشکیل میدهد). با این حال، رژیم گزینه خوبی برای شکستن بنبست ندارد.
راهبرد جنگی آن سه مرحله را پشت سر گذاشته است. مرحله اول، در مارس و آوریل، شاهد شلیک هزاران موشک و پهپاد به کشورهای حوزه خلیج فارس بود. در تابستان، تمرکز آتش بر پایگاههای آمریکایی در بحرین، کویت و اردن معطوف شد. از سپتامبر، حملات به کشتیرانی تجاری تشدید یافته است.
برخی تندروها در تهران اکنون خواستار مرحله چهارم و مخربتر هستند. «آنها استدلال میکنند که باید بیشتر شبیه اسرائیلیها باشند»، یعنی ترور و خرابکاری در خارج از کشور انجام دهند، به گفته یک دانشگاهی ایرانی. اما سابقه اجرای چنین عملیاتی توسط این رژیم در آمریکا ضعیف است. زمانی که در سال ۲۰۱۱ تلاش کردند سفیر عربستان سعودی را در واشنگتن به قتل برسانند، یک فروشنده خودروی دستدوم را استخدام کردند که سعی داشت ترور را با کمک یک منبع اطلاعاتی نفوذی ترتیب دهد.
شبکه سیانان در شانزدهم نوامبر، با استناد به مقامات آمریکایی، گزارش داد که ایران «در حال تهیه طرحهایی» برای منفجر کردن یک بمب کثیف در واشنگتن است. اکثر ناظران امور ایران در پایتخت سریعاً این ادعا را رد کردند. رادیواکتیو کردن واشنگتن، آقای ترامپ را مجبور به پایان جنگ نخواهد کرد؛ بلکه دقیقاً برعکس عمل خواهد کرد. همچنین اقدامات دیگر با پیامدهای کمتر فاجعهبار، مانند از سرگیری حملات گسترده به کشورهای حوزه خلیج فارس یا تلاش برای غرق کردن یک ناو هواپیمابر آمریکایی در منطقه (که اکنون سه مورد از آن وجود دارد)، نتیجهبخش نخواهد بود.
برای ایران، همانطور که برای آقای ترامپ، این وضعیت به حفظ وضع موجود منجر میشود. حملات پراکنده به پایگاهها، مانند سه حمله پهپادی به بحرین در هفته گذشته، تنها سود ناچیزی دارد. ایران میتواند هزینههایی را به آمریکا تحمیل کند، اما نمیتواند آن را از منطقه بیرون راند. حتی سلاح تنگه هرمز نیز بخشی از قدرت خود را از دست داده است. ایران در اکتبر حداقل به ۳۷ کشتی حمله کرد، افزایشی نسبت به ۱۴ مورد در سپتامبر و بالاترین شمار ماهانه از زمان شروع جنگ.
با این حال، جریان نفت از طریق تنگه همچنان بالا باقی ماند. شرکت دادهای ورورتکسا (Vortexa)، صادرات حوزه خلیج فارس را ماه گذشته ۱۷.۱ میلیون بشکه در روز برآورد کرد؛ اندکی کمتر از سپتامبر اما همچنان حدود سهچهارم سطح پیش از جنگ. آژانس بینالمللی انرژی میگوید بازار نفت در حال بازگشت به مازاد است. در کنفرانسی در هیوستون در ماه جاری، برخی مدیران اجرایی درباره احتمال اشباع نفت خام در سال ۲۰۲۷ تأمل کردند.
بازارها به سختی به حالت عادی بازگشتهاند. قیمت دیزل و سوخت جت بسیار بالاست. نرخ حملونقل دریایی نیز همینطور. اجاره یک نفتکش از ساحل خلیج فارس آمریکا به چین، بیشتر از پرتاب یک موشک فالکون ۹ به فضا هزینه دارد. اما هیچیک از این موارد به نظر نمیرسد آقای ترامپ را تحت تأثیر قرار دهد. با پشت سر گذاشتن انتخابات میاندورهای، او ممکن است حتی کمتر به قیمت نفت حساس باشد.
بنابراین، بنبست ادامه دارد. آمریکا به سختتر کردن محاصره خود ادامه خواهد داد. ایران ممکن است حملات سایبری بیشتری را امتحان کند. قطعیهای اخیر رایانهای بانکهای آمریکایی، خدمات ایمیل و کنترل ترافیک هوایی را مختل کرد. مقامات در واشنگتن میگویند اینها خرابیهای بیربط بودند و هیچ مدرکی مبنی بر دخالت ایران وجود ندارد. با این حال، آنها آسیبپذیریها را برجسته میکنند. هیچیک از طرفین نمیتواند جنگ را تمام کند، اما هر دو میتوانند آن را در حالت تعلیق نگه دارند. ■
برای عضویت در Middle East Dispatch، خبرنامهای هفتگی که شما را در جریان بخش جذاب، پیچیده و سرنوشتسازی از جهان قرار میدهد، ثبتنام کنید.