آونر ویلان، کارشناس برنامه هسته‌ای ایران که مناصب ارشدی در نهاد دفاعی اسرائیل داشته است، هشدار می‌دهد که گزارش آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) پرسش‌های نگران‌کننده‌ای درباره دامنه برنامه هسته‌ای ایران و توانایی اسرائیل و ایالات متحده برای نظارت بر فعالیت‌های آن پس از حملات به تأسیسات هسته‌ای‌اش مطرح می‌کند.
ویلان در توییتی اخیر به اطلاعات مربوط به یک سایت غنی‌سازی اضافی در اصفهان پرداخت؛ وجود این سایت توسط ایران در تاریخ ۱۲ ژوئن ۲۰۲۵، تنها یک روز قبل از آغاز عملیات «شیر برآمده»، به آژانس گزارش شده بود. او گفت که بازرسان آژانس فرصتی برای بازدید از سایت یا راستی‌آزمایی موقعیت دقیق آن نداشته‌اند و وضعیت آن در آن زمان و اینکه آیا مواد هسته‌ای در آن نگهداری می‌شد، همچنان نامشخص است.
ویلان اعتراف کرد که این اطلاعات او را نیز شگفت‌زده کرده است. او نوشت: «به یاد دارم که ایران تنها دو سایت غنی‌سازی داشت، آن‌هایی که در نطنز و فردو بودند. پس سایت غنی‌سازی در اصفهان ناگهان از کجا آمده است؟»
او توضیح داد که سازمان انرژی اتمی ایران سال‌هاست مجموعه بزرگی را در اصفهان اداره می‌کند که عمدتاً برای تبدیل اورانیوم استفاده می‌شود و همچنین شامل یک راکتور تحقیقاتی کوچک است. او گفت تونل‌های این مجموعه در جریان حملات آمریکا در عملیات «چکش نیمه‌شب» در ژوئن ۲۰۲۵ بمباران شدند، اما ابتدا تصور می‌کرد این مکان یک محل ذخیره‌سازی اورانیوم غنی‌شده است نه یک تأسیسات غنی‌سازی اضافی.
او نوشت: «اما اکنون، پس از خواندن گزارش آژانس و کمی جستجوی بیشتر در اینترنت، با تعجب کشف کردم که این سومین سایت غنی‌سازی بوده است که ایران آن را در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۵، عملاً یک روز قبل از حمله، به آژانس گزارش کرده بود.»
به گفته ویلان، این اطلاعات به معنای آن است که ایران چهار سایت با پتانسیل فعالیت غنی‌سازی دارد: نطنز، فردو نزدیک قم، اصفهان و سایت دیگری به نام «کوه کلنگ» (Pickaxe Mountain)، جایی که به گفته او پس از عملیات «شیر برآمده» کار در آن تسریع یافته است.
ویلان نحوه ارائه این اطلاعات به عموم مردم را مورد انتقاد قرار داد. او نوشت: «نمی‌دانم چرا، اما اسرائیل، آمریکا و رسانه‌ها این اطلاعات درباره سایت غنی‌سازی اضافی را کم‌اهمیت جلوه دادند. در هر اشاره‌ای که به یاد دارم، درباره "ضربه زدن به تونل‌های اصفهان" یا حتی "ضربه زدن به ورودی‌های تونل" صحبت کردند. هیچ‌کس درباره یک سایت غنی‌سازی صحبت نکرد!»
یکی از پرسش‌های اصلی که ویلان مطرح می‌کند، احتمال باقی ماندن مواد هسته‌ای غنی‌شده در مجموعه پس از حملات است. او تأکید می‌کند که برخلاف تأسیسات زیرزمینی در فردو، سایت اصفهان یک مجموعه صنعتی گسترده با ساختمان‌ها و ورودی‌های متعدد است که ممکن است نظارت بر فعالیت‌ها در آن را دشوارتر کند.
او هشدار داد: «اگر واقعاً سایت غنی‌سازی آنجا وجود داشته و شاید نیز مواد شکافنده (احتمالاً مقداری از مواد غنی‌شده تا ۶۰ درصد)، آن‌گاه فرضیه‌ای که ایرانیان در سال و نیم گذشته نمی‌دانسته‌اند چگونه حفاری کنند و به مواد دسترسی پیدا کنند، برای من حتی خطرناک‌تر به نظر می‌رسد.»
ویلان ارزیابی کرد که ایران می‌توانسته از وسعت مجموعه برای پنهان کردن فعالیت‌های مرتبط با مواد هسته‌ای و سانتریفیوژها استفاده کند. او در مورد توانایی نظارت بر تمام اتفاقات در سایت تنها از طریق نظارت هوایی تردید ابراز کرد.
او نوشت: «فرض می‌کنم چیز جدیدی به کسانی که شغلشان همین است، نمی‌گویم. دلیلی وجود داشت که بمب‌های آمریکایی را به آنجا فرستادند. اما اجازه دهید نسبت به توانایی ما برای نظارت بر تمام فعالیت‌ها از هوا بدبین باشم.»
با وجود جدیت سخنان ویلان، او روشن کرد که این اطلاعات تصویر کلی را به طور بنیادین تغییر نمی‌دهد. بلکه، آن را یادآوری محدودیت‌های دستاوردهای نظامی علیه برنامه هسته‌ای ایران توصیف کرد.
او استدلال کرد: «این یک عامل تغییر بازی نیست، اما یادآوری دردناکی است که پس از دو دور جنگ، صحبت‌ها و اعلامیه‌هایی مبنی بر اینکه "آن‌ها را برای نسل‌ها عقب انداخته‌ایم" یا حرف‌های بی‌معنای مشابه، ایران همچنان خطرناک به توانایی توسعه سلاح‌های هسته‌ای نزدیک است و انگیزه و علاقه کاملی برای انجام این کار دارد.»
در سخن پایانی خود، او خواستار بازنگری اهداف استراتژیک حمله دیگر به ایران و توانایی آن برای تولید نتیجه‌ای متفاوت از آنچه تاکنون حاصل شده است، شد.
او نوشت: «قبل از اینکه تلاش کنیم همان کارهای قبلی را تکرار کنیم و وارد دور دیگری از رویارویی شویم، که هزینه سنگینی بر ایران و همچنین کشورهای منطقه، بر اسرائیل و جایگاه بین‌المللی آن تحمیل خواهد کرد، شاید این بار باید از خود بپرسیم هدف این دور چیست و پس از آن چه چیزی متفاوت خواهد بود. اگر رژیم سقوط نکند و اورانیوم در ایران باقی بماند، پس ما سعی داریم به چه چیزی دست یابیم و مسیر انتخابی اقدام چگونه ما را به سمت آن هدف حرکت می‌دهد؟»