این نسخه از «آتلانتیک دیلی» خبرنامه‌ای است که شما را در جریان مهم‌ترین رویدادهای روز قرار می‌دهد، به شما کمک می‌کند ایده‌های جدیدی کشف کنید و بهترین‌های فرهنگی را توصیه می‌کند. برای دریافت آن اینجا ثبت‌نام کنید.
هفته گذشته، دموکرات‌ها در انتخاباتی که دونالد ترامپ، یک جمهوری‌خواه در حال کناره‌گیری، جنگی نامحبوب را در ایران به راه انداخته بود و اکثریت آمریکایی‌ها خواهان پایان آن بودند، پیروز شدند. به شباهت‌های ۲۰ سال پیش توجه کنید: در سال ۲۰۰۶، دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای پیروز شدند در حالی که جورج دبلیو بوش، یک جمهوری‌خواه در حال کناره‌گیری، جنگی نامحبوب را در عراق به راه انداخته بود که او تصمیم به آغاز آن گرفته بود و اکثریت آمریکایی‌ها خواهان پایان آن بودند.
در آن زمان، با کنترل دموکرات‌ها بر هر دو مجلس کنگره برای اولین بار در ۱۲ سال، آتلانتیک از ۴۴ متخصص سیاست خارجی درباره خروج از عراق پرسید. اکثر افرادی که برای این مقاله سال ۲۰۰۷ مورد بررسی قرار گرفتند، پیش‌بینی کردند که سیاست در جهتی که رأی‌دهندگان می‌خواستند حرکت خواهد کرد: پایان جنگ. در حدود آن زمان، ۱۳۰,۰۰۰ تا ۱۵۰,۰۰۰ نیروی آمریکایی در عراق بودند. هفتاد و سه درصد از پاسخ‌دهندگان گفتند که آمریکا در پنج سال آینده حضور نظامی قابل توجهی (تعریف شده به عنوان ۵۰,۰۰۰ نیرو یا بیشتر) در عراق نخواهد داشت. و آنها درست می‌گفتند – اگرچه این موضوع آنچه را که در ادامه آمد، بیش از حد ساده می‌کند. بازبینی آنچه در مورد عراق اتفاق افتاد، یادآوری مفیدی است که پیروزی در انتخابات با کارزار علیه یک جنگ، بسیار آسان‌تر از پایان دادن واقعی به درگیری است.
در ژانویه ۲۰۰۷، چند روز پس از سوگند یاد کردن کنگره با اکثریت دموکرات، بوش دقیقاً برعکس آنچه ائتلاف ضد جنگ می‌خواست را به آنها داد: او به مردم گفت که قبلاً «افزایش نیرو» را آغاز کرده است، که سطح نیروهای آمریکایی در عراق را به تقریباً ۱۷۰,۰۰۰ نفر افزایش خواهد داد. دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان قطعنامه‌ای غیرالزام‌آور را تصویب کردند که با این سیاست مخالفت می‌کرد. تقریباً دو ماه بعد، آنها لایحه اضطراری ۱۲۴ میلیارد دلاری برای عراق و افغانستان را تصویب کردند که همچنین مقرر می‌داشت که ظرف چند ماه ایالات متحده شروع به خارج کردن نیروها از عراق کند. اما بوش این لایحه را وتو کرد و استدلال کرد که «تعیین مهلت برای خروج، تعیین تاریخ برای شکست است» و ایالات متحده نباید برنامه‌های خود را به دشمنان بگوید. در دسامبر همان سال، تحت فشار برای حمایت از نیروها، کنگره ۷۰ میلیارد دلار بودجه اضافی برای عراق و افغانستان را تصویب کرد.
سال بعد، با بهبود شرایط در عراق، بوش شروع به کاهش حضور نظامی آمریکا و واگذاری مسائل امنیتی به عراقی‌ها کرد. باراک اوباما، که با شعار پایان دادن به «جنگ احمقانه» کارزار انتخاباتی خود را پیش برده بود، کاخ سفید را به دست گرفت و به کاهش فعالیت‌های نظامی ادامه داد. تا سال ۲۰۱۲، تقریباً تمام نیروهای آمریکایی خارج شده بودند – اما این وضعیت دوام نیاورد. اوباما در سال ۲۰۱۴ نیروها را دوباره به عراق اعزام کرد تا به ظهور دولت اسلامی (داعش) پاسخ دهد. رئیس‌جمهور ترامپ، که او نیز در کارزار انتخاباتی سال ۲۰۱۶ خود از جنگ انتقاد کرده بود، سربازان را برای ادامه مبارزه با داعش در آنجا نگه داشت. تنها در دوره دوم ریاست‌جمهوری او، اوایل سال جاری، خروج نهایی نیروهای آمریکایی اتفاق افتاد. در مجموع، ارتش آمریکا سال‌ها تحت چندین کنگره و رئیس‌جمهور که با جذب رأی‌دهندگانی که خواهان پایان جنگ بودند، در انتخابات پیروز شده بودند، در عراق ماند.
آتلانتیک در سال ۲۰۰۷ یک سؤال دیگر از کارشناسان سیاست خارجی پرسید: ایالات متحده چگونه باید از عراق خارج شود؟ محبوب‌ترین پاسخ (۴۶ درصد) خواستار خروج مرحله‌ای برای به حداقل رساندن هرج و مرج بود؛ کم‌طرفدارترین پاسخ (۵ درصد) طرفدار «خروج فوری و تمام‌عیار» بود. امروز، اکثر آمریکایی‌ها خواهان پایان جنگ در ایران هستند، اما چگونگی پایان آن کمتر مشخص است. در اینجا خروج از عراق دیگر شباهت نزدیکی ندارد: به نظر می‌رسد آمریکا کمتر قادر به دیکته کردن رویدادها در ایران است، زیرا آن جنگ علیه یک رژیم دست‌نخورده در حال انجام است، نه علیه شورشیان پس از یک پیروزی نظامی، و توانایی ایران برای به چالش کشیدن منافع آمریکا – با بستن تنگه هرمز، حمله به پایگاه‌های نظامی آمریکا و حمله به متحدان آمریکا در منطقه – می‌تواند برنامه‌ها را پیچیده کند.
به علاوه، دشمنان آمریکا در عراق در سال ۲۰۰۶ توانایی توسعه سلاح هسته‌ای را نداشتند. توانایی ایران برای دستیابی به سلاح هسته‌ای مورد مناقشه است، و اگر «یک سلاح هسته‌ای در دوره ریاست‌جمهوری من» به دست آورد، ترامپ آخر هفته به ۶۰ دقیقه گفت، «من بسیار بدتر از آنچه اتفاق افتاده است، مورد انتقاد قرار خواهم گرفت.» او ممکن است حق داشته باشد. هرچند آمریکایی‌ها خواهان پایان جنگ هستند، اما آنها همچنین به شدت موافقند که ایران نباید چنین سلاحی را در اختیار داشته باشد. اما اظهارات ترامپ ادعاهای مطمئنی را که او سال گذشته درباره حملات موشکی گذشته که قابلیت‌های هسته‌ای ایران را نابود کرده بود، نادیده می‌گیرد و منطق عمومی او برای جنگ را تضعیف می‌کند.
در ژانویه، آمریکا بار دیگر رئیس‌جمهوری جمهوری‌خواه خواهد داشت که معتقد است با ورود به جنگ تصمیم درستی گرفته است و اکثریتی در کنگره تحت فشار برای پایان دادن به جنگ خواهد بود. اگر ترامپ پیش برود، با علم به اینکه هرگز دوباره با رأی‌دهندگان روبرو نخواهد شد، کنگره می‌تواند او را متوقف کند اگر مایل به قطع بودجه نظامی برای عملیات ایران باشد. اما آیا دموکرات‌ها آرای لازم برای انجام این کار و تمایل به زندگی با نتایج را دارند؟ همانند سال ۲۰۰۶، قانون‌گذاران هنگام پیش‌بینی خطرات سیاسی احتمالی – در این مورد، مقصر شناخته شدن برای یک شکست آمریکایی یا ایران هسته‌ای – تمایل به تردید دارند.
در عوض، ممکن است وسوسه شوند که اقداماتی کمتر از مجبور کردن ترامپ به انجام کاری را انجام دهند. قبلاً در ماه ژوئن، کنگره تحت کنترل جمهوری‌خواهان یک قطعنامه دوحزبی را تصویب کرد که به ترامپ می‌گفت برای ادامه جنگ یا خروج ارتش از ایران، تأیید کنگره را بگیرد. وقتی او این قانون را نادیده گرفت، قانون‌گذاران به او اجازه دادند بدون هیچ عواقبی به جنگ ادامه دهد.
ترامپ از آن زمان اذعان کرده است که جنگ به دموکرات‌ها در پیروزی در مجلس نمایندگان و سنا کمک کرده است و گفته است که انتظار دارد درگیری به زودی پایان یابد. اما امروز، با اعلام اینکه ونس، یک منتقد جنگ ایران، دیگر در مذاکرات شرکت نخواهد کرد، ترامپ به نظر می‌رسید ایده یک راه‌حل دیپلماتیک را کنار گذاشته است. او در تروث سوشال نوشت: «ما نیازی به توافق با ایران نداریم. ما پول آنها، صدها میلیارد دلار، و تنگه آنها را داریم!»
به نظر می‌رسد ممکن است آمریکایی‌ها سال‌ها بر سر سیاست ایران با یکدیگر درگیر باشند. تاریخ جنگ عراق نشان می‌دهد که حتی زمانی که رأی‌دهندگان خواهان صلح هستند، پایان دادن به درگیری‌هایی که یک رئیس‌جمهور از آنها حمایت می‌کند، بسیار دشوارتر از آغاز آنهاست.
مطالعه عصرگاهی
آخرین ترامپیست باقی‌مانده
نوشته آدام کرش
آیا دونالد ترامپ معنایی دارد؟ این سؤال را می‌توان درباره وعده‌های رئیس‌جمهور، که معمولاً به آنها عمل نمی‌کند، و اظهارات او در پشت تریبون، که به تداعی آزاد اختصاص دارد، پرسید. اما برای سیاستمداران، سیاست‌گذاران و روشنفکران محافظه‌کار، این سؤال دامنه وسیع‌تری دارد. از سال ۲۰۱۶، جناح راست تلاش کرده است تا معنای ترامپ را به عنوان یک پدیده سیاسی درک کند. رؤسای جمهور زمانی تحول‌آفرین هستند که نماینده یک ایده باشند: رونالد ریگان شخصاً محبوب بود، اما آنچه او را تاریخی کرد، جهت‌گیری مجدد سیاست آمریکا به سمت ریگانیسم، یک برند قاطع از محافظه‌کاری دولت کوچک و سیاست مشت آهنین بود. ترامپ قطعاً تحول‌آفرین بوده است، بنابراین منطقی است که چیزی به نام ترامپیسم وجود دارد…
رویدادها را نمی‌توان توضیح داد تا زمانی که به پایان برسند و به تاریخ تبدیل شوند. بنابراین، تنها اکنون، که به نظر می‌رسد ترامپیسم به عنوان یک نیروی سیاسی در حال محو شدن است، می‌توان معنای واقعی آن را به وضوح دید. برنده در نبرد برای تعریف آن، آخرین ترامپیست باقی‌مانده است: استیون میلر، رئیس جدید کارکنان کاخ سفید.
استراحت فرهنگی
فکر کنید. با گسترش کلاهبرداری‌های ادبی، نویسندگان نمی‌دانند که آیا خوانندگانشان واقعی هستند یا خیر – و بالعکس، راشل کادیش می‌نویسد.
کاوش کنید. علاقه‌مندان جوان به ریاضیات شاهد بوده‌اند که هوش مصنوعی یاد می‌گیرد کارهایی را انجام دهد که زمانی به طور متمایز در آنها خوب بودند – اما در یک مهمانی «ریاضی مست» در سانفرانسیسکو، لیلا شروف دلیلی برای امید یافت وقتی صحبت از عشق منحصر به فرد انسانی به اعداد می‌شود.
رافائلا جینیک در تهیه این خبرنامه مشارکت داشته است.
هنگامی که کتابی را با استفاده از لینکی در این خبرنامه خریداری می‌کنید، ما کمیسیون دریافت می‌کنیم. از حمایت شما از آتلانتیک سپاسگزاریم.