اخبار
اتحاد جنگی دونالد ترامپ با بنیامین نتانیاهو، شکافی درون حزب او را آشکار می‌سازد که فراتر از دوره ریاست‌جمهوری‌اش دوام خواهد آورد؛ شکافی بر سر معنای واقعی «اول آمریکا» برای روابط ایالات متحده و اسرائیل.
ایجاد صلح میان جریان اصلی طرفدار اسرائیل در حزب جمهوری‌خواه (GOP) و جناح راست‌گرای ناکارآمد آن، چالشی زودهنگام برای معاون رئیس‌جمهور جی‌دی ونس خواهد بود که خود را برای احتمال نامزدی در سال ۲۰۲۸ آماده می‌کند. اما هر جمهوری‌خواهی که به دنبال کسب نامزدی برای جانشینی ترامپ است، مجبور خواهد بود از همان نوع درگیری‌های داخلی بر سر اسرائیل که دموکرات‌ها را آزار داده، اجتناب کند.
موضع ترامپ روشن است: رئیس‌جمهور ایالات متحده، حتی در میان تنش‌های آشکار با رهبر اسرائیل، به شدت با نتانیاهو همسو شده و از بازانتخاب او حمایت کرده است. یک مقام کاخ سفید در بیانیه‌ای به سمافور، بر «رابطه عالی» ترامپ با نخست‌وزیر اسرائیل تأکید کرد.
با این حال، این موضع که در میان برخی گروه‌های هر دو حزب محبوب نیست، همچنین مورد پسند برخی افراد درون کاخ سفیدِ کاملاً وفادار به او نیز نمی‌باشد.
«در سطوح میانی و بالای دولت، نه تنها ناامیدی واقعی، بلکه خشم واقعی نسبت به دولت نتانیاهو وجود دارد»، گفت یکی از مقامات دولت ترامپ. «احساسی وجود دارد که آن‌ها توانایی‌های خود را در قبال ایران بیش از حد بزرگ جلوه دادند و درباره شکنندگی رژیم ایران اغراق کردند. احساسی وجود دارد که ما باید بخش عمده‌ای از فشار دفاع از اسرائیل را تحمل می‌کردیم.»
رئیس‌جمهور بعدی، صرف‌نظر از حزب سیاسی‌اش، با سؤالات مشخصی روبرو خواهد شد که چقدر باید سنت طولانی کمک نظامی مستقیم ایالات متحده به اسرائیل و ادغام عمیق ارتش آمریکا با ارتش اسرائیل را حفظ کند.
نتانیاهو خود، در حالی که برای انتخاباتی آماده می‌شود که ممکن است پایان رهبری فعلی او باشد، در مصاحبه‌ای روز جمعه همین موضوع را پذیرفت: «میلیاردها دلار کمک آمریکایی به بودجه دفاعی — عادت کنید — ادامه نخواهد یافت. زیرا آمریکا تغییر کرده است. نه اینکه اسرائیل تغییر کرده باشد.»
و در حالی که ترامپ به دوران لنگ اردوکشی (lame-duck) نزدیک می‌شود، طرفداران افراطی در هر دو سوی بحث اسرائیل، تمام نامزدهای احتمالی سال ۲۰۲۸ از جمله ونس را زیر نظر دارند. تد کروز، سناتور تگزاس و حامی دیرینه دولت اسرائیل، اگر نامزد شود، ممکن است سعی کند با کمک به اهداکنندگان هم‌فکر، برتری ونس را کاهش دهد؛ دیگران در حزب امیدوارند مارکو روبیو، وزیر خارجه، به دلایل مشابه وارد رقابت مقدماتی شود، هرچند این احتمال کمتر است.
ونس در همین حین، در حال تلاش است تا سطح حمایت ترامپ از اسرائیل را در برابر جناح راست‌گرای پوپولیستی که روزبه‌روز بیشتر به رابطه فعلی تردید می‌ورزد، متعادل کند.
ونس در مکالمات خصوصی و جلسات عمومی، سعی کرده است به جمهوری‌خواهان طرفدار اسرائیل اطمینان دهد که هیچ کینه‌ای نسبت به دولت یهودی ندارد، در حالی که استدلال می‌کند این رابطه باید صراحتاً منافع ایالات متحده را راهنمایی کند. او در اوایل امسال، رابطه ایالات متحده با اسرائیل را با روابط کشورهایی مانند فرانسه و انگلستان مقایسه کرد.
«وقتی شریک هستیم، عالی است، بیایید با هم کار کنیم. و وقتی نیستیم، بیایید صادق باشیم»، گفت او.
ونس هفته گذشته از حمایت یا انتقاد از نتانیاهو خودداری کرد (ترامپ ظاهراً بی‌تفاوت بود و به خبرنگاران گفت «این تصمیم اوست»). همان‌طور که ونس در ماه ژوئیه به جو روگان گفت، او صرفاً «مردی است که از یک رابطه معمولی با یک کشور معمولی دفاع می‌کند».
این رویکرد ممکن است هیچ‌یک از طرفین را راضی نکند، اما تا حدی به آرام کردن منتقدانش کمک کرده است.
«من فکر نمی‌کنم او از اسرائیل متنفر باشد. من اینطور فکر نمی‌کنم. من فکر نمی‌کنم او ضد سامی باشد، به هیچ وجه»، گفت سید روزنبرگ، مجری رادیویی محافظه‌کار که ماه گذشته در کاخ سفید و در جریان تلاش ونس برای جذب موافقان، به صورت خصوصی با او دیدار کرد. «اما فکر نمی‌کنم او اشتیاقی برای اسرائیل در آینده داشته باشد که کسی مثل مارکو یا تد دارد.»
عامل تاکر
روزنبرگ همچنین به مسئله بزرگی اشاره کرد که در ذهن ونس وجود دارد: «او قطعاً در موقعیت سخت‌تری نسبت به مارکو روبیو یا تد کروز قرار دارد، زیرا واقعیت این است که بسیاری از رأی‌دهندگان یهودی به او اعتماد ندارند. بخشی از این موضوع به نحوه صحبت او درباره اسرائیل و بیبی (لقب نتانیاهو) مربوط می‌شود و بخشی دیگر به دلیل دوستی آشکار او با تاکر کارلسون است.»
دوستی طولانی معاون رئیس‌جمهور با پخش‌کننده قدرتمند راست‌گرا، برای بسیاری در سمت طرفدار اسرائیل، هسته اصلی مسئله است. ونس نه دوست خود را نقد کرده و نه علناً کارلسون را تشویق کرده است تا نقدهای شدیدش نسبت به اسرائیل — و پرورش دولت نتانیاهو توسط ترامپ — را تعدیل کند.
«من فکر نمی‌کنم بحث زیادی درباره تعریف «اول آمریکا» وجود داشته باشد. این یعنی قرار دادن منافع شهروندان آمریکایی بالاتر از همه دیگران. این قطعاً شامل ارسال میلیاردها دلار مالیات به دولت‌های قوم‌گرای نسل‌کش در خاورمیانه برای کشتن کودکان نمی‌شود»، کارلسون در تبادل پیام متنی با سمافور گفت. «این اول آمریکا نیست. این شر است.»
صقور در مقابل «مهارکنندگان»
دیدگاه‌های واقعی درباره اسرائیل در میان جمهوری‌خواهان ارشد، آنقدر دوگانه نیست که وانمود می‌شود. منتقدان اسرائیل در حزب جمهوری‌خواه، به تعداد یا سازمان‌دهی همتایان دموکرات خود نیستند.
گسست واقعی بین صقور سنتی طرفدار اسرائیل، که از دوران جورج دبلیو بوش ایالات متحده را با دولت یهودی متحد کرده‌اند، و طیفی از بدبینان — به رهبری «مهارکنندگان» (restrainers) — وجود دارد که استدلال می‌کنند ایالات متحده باید از اسرائیل فاصله بگیرد، اما هیچ کینه‌ای نسبت به این کشور ندارند. (دیدگاه‌های کارلسون درباره اسرائیل توسط بسیاری در سمت راست، در انتهای افراطی‌تر گروه بدبینان دیده می‌شود.)
یک فرد نزدیک به کاخ سفید، موضع عمومی ونس را در خلاصه کردن دیدگاه مهارکنندگان تکرار کرد و گفت که آن‌ها به همان شکل یک پیشرو «ضد اسرائیل» نیستند: «فقط اینطور است که، من اکثر روز خود را صرف فکر کردن به این کشور نیمه‌کره دور از اینجا نمی‌کنم. فکر می‌کنم اسرائیل خوب است؛ کشوری به نظر می‌رسد که مشکلی ندارد. مطمئن نیستم چرا ما تا این حد نسبت به آنچه در کشورشان می‌گذرد، تعهد داریم.»
در قلب این بحث، این سؤال است که آیا ایالات متحده باید هزینه‌های فعلی خود را برای دفاع اسرائیل حفظ کند — مسئله‌ای که برخی در هر دو کشور آن را عاملی غیرضروری برای تحریک سیاست‌های آمریکا می‌دانند.
نتانیاهو در مصاحبه روز جمعه خود گفت که او برای اتکا کمتر به کمک‌های آمریکایی آماده می‌شود، و برخی از مشاوران ارشد امنیت ملی ترامپ بر حفظ تمرکز بلندمدت ایالات متحده بر چین اصرار دارند.
صقور طرفدار اسرائیل در حزب می‌گویند که رویگردانی از اسرائیل با نظرات رأی‌دهندگان همخوانی ندارد. یک پیشکسوت رسانه‌های محافظه‌کار استدلال کرد که اسرائیل «بهترین متحد آمریکا در خاورمیانه» است و بر اصرار ترامپ برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای به عنوان شاهدی بر ثبات مواضع تأکید کرد.
«کل این ماجرای «اول آمریکا» فقط یک نمایش برای بهانه‌جویی جهت نفرت‌پراکنی علیه اسرائیل است»، گفت آن فرد، و افزود: «رأی‌دهندگان آمریکایی اهمیت می‌دهند که چه اتفاقی در اسرائیل می‌افتد.»
با توجه به تغییرات نسلی، این موضوع کمتر از قبل واضح است. نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در ماه مه نشان داد که تنها ۲۸ درصد از جمهوری‌خواهان ۱۸ تا ۳۴ ساله، دید مثبتی نسبت به دولت اسرائیل داشتند، در مقایسه با ۶۸ درصد از جمهوری‌خواهان بالای ۵۰ سال. هنگام پرسش درباره دیدگاه آن‌ها نسبت به مردم اسرائیل، ۴۳ درصد از جمهوری‌خواهان جوان‌تر گفتند که دید مثبتی دارند، در مقایسه با ۷۹ درصد از جمهوری‌خواهان بالای ۵۰ سال.
نگاهی از اورشلیم
گسست درون جمهوری‌خواهان می‌تواند پیامدهایی برای نتانیاهو داشته باشد: تبلیغات او به رأی‌دهندگان در اسرائیل بر اتحاد نزدیک با ایالات متحده متمرکز بوده است. و نظرسنجی‌ها پیش از انتخابات سه‌شنبه اسرائیل نشان می‌دهد که حزب او ممکن است نتواند کرسی‌های لازم برای تشکیل دولت را به دست آورد.
ناتان ساکس، عضو ارشد مؤسسه خاورمیانه، به سمافور گفت که برخی از ناامیدی‌های داخلی کاخ سفید نسبت به نتانیاهو می‌تواند رهبر اسرائیل را در مبارزه برای بازانتخاب تضعیف کند.
«ما قطعاً افراد دیگری را در دولت ترامپ می‌بینیم که بسیار بیشتر از [آنچه علنی می‌شود] نسبت به نتانیاهو ناامید هستند و گاهی این امر مشهود است»، گفت ساکس. «معاون رئیس‌جمهور ونس یکی از آن‌هاست، اما تنها مورد نیست. و در این زمینه، این موضوع تا حدی به نتانیاهو آسیب می‌زند، یا حداقل یکی از استدلال‌های مرکزی او را تضعیف می‌کند — این استدلال که او [تنها] قادر است با رهبران جهان به شیوه‌ای معامله کند که رقبایش قادر به انجام آن نخواهند بود.»
لورن مورگان‌بسر مشارکت داشت.