مارتینا میچیچه در حال فیلم‌برداری از پلیس ضدشورش بود که یک نوجوان را با چوب‌دستی لگد می‌زدند و می‌کوبیدند و او را در امتداد میدان دل دومو، میدان مرکزی میلان که کلیسای جامع در آن قرار دارد، می‌کشاندند، که ناگهان شیء پرتابی به او اصابت کرد و باعث ایجاد برش عمیق و کبودی نزدیک چشم راستش شد.
این خبرنگار عصر شنبه به صدها نفر از جوانان عمدتاً پیوسته بود که در شهر شمالی ایتالیا راهپیمایی می‌کردند تا نسبت به افزایش سرسام‌آور هزینه‌های زندگی و مسکن غیرقابل تحمل اعتراض کنند؛ اعتراضاتی که بازتاب موج گسترده‌تر نارضایتی اقتصادی است که اروپا را فرا گرفته است.
این اولین بار نبود که جوانان ایتالیا در طول چهار سال نخست‌وزیری جورجیا ملونی، علیرغم خطر برخورد با تشدید فزاینده سرکوب امنیتی و مخالفت عمومی توسط ائتلاف حاکم، گلایه‌های خود را با صدای بلند بیان کردند. آن‌ها برنامه‌ریزی کرده‌اند عصر شنبه دوباره در میلان و سایر شهرهای بزرگ ایتالیا اعتراض کنند.
میچیچه گفت فضای شنبه گذشته تا حدود ساعت ۵ بعدازظهر آرام بود، زمانی که پلیس دسترسی به خیابان برولتو، خیابانی حدوداً ده دقیقه پیاده‌روی از میدان دل دومو، را مسدود کرد.
«مردم عصبانی بودند زیرا مورد سرکوب قرار داشتند»، او ادعا کرد که پلیس «ناگهان خشن» شد و جمعیت را با سپرهایش عقب راند. «خشونت تشدید شد. شروع به گرفتن تصادفی افراد کردند و به آن‌ها ضربه زدند و لگد زدند. شوکه‌کننده بود.»
در حالی که درگیری‌ها ادامه داشت و پلیس میدان را پر از گاز اشک‌آور کرد و گردشگران شگفت‌زده تماشا می‌کردند، گروهی از جوانان نقاب‌دار در حاشیه به سمت منطقه مد اطراف حرکت کردند، تابلوهای راهنمایی را کنده، سطل‌های زباله را آتش زدند و ویترین مغازه‌ها – از جمله فوت‌لاکر و لیوایز – را شکستند و سپس آن‌ها را غارت کردند.
وندالیسم در روز یکشنبه ادامه یافت، زیرا باندها – بسیاری از آن‌ها با وعده کالاهای لوکس از طریق شبکه‌ای از چت‌های رسانه‌های اجتماعی تحریک شده بودند – دوباره به مرکز شهر هجوم آوردند، عمدتاً از مناطق حاشیه‌نشین در اطراف شهر.
طی دو روز ناآرامی، پلیس بیش از ۲۷۱ جوان را بازداشت کرد. از میان آن‌ها، ۳۲ نفر دستگیر شدند که شامل ۲۳ نوجوان و ۱۳ تبعه خارجی بود.
با انتشار تصاویر پلیس‌های مجروح توسط رسانه‌های ایتالیا، دولت ملونی به سرعت تدابیر بیشتری علیه نوجوانان و تقویت اختیارات پلیس وضع کرد – از جمله مسئولیت مالی والدگان برای وندالیسم و غارت فرزندان – و ۵۰۰ نیروی نظامی به میلان اعزام کرد.
قانونگذاری اخیر همچنین شرکت خشونت‌آمیز در تظاهرات را جرم‌انگاری کرده و مجازات‌ها را برای شورشگران سخت‌تر می‌کند.
برخی از تدابیر امنیتی دولت اکنون در جنوب ایتالیا اعمال می‌شود، جایی که رانندگان کامیون بیش از یک هفته است علیه قیمت بالای بنزین اعتراض می‌کنند، جاده‌ها را مسدود کرده و عرضه سوپرمارکت‌ها را مختل نموده‌اند. در پاسخ، ۷۱ نفر به مقامات قضایی معرفی و ۲۴۲ نفر به دلیل محاصره‌ها جریمه شدند – اقدامی اعتراضی که در طرح امنیتی قبلی غیرقانونی اعلام شده بود. یک مقام دولتی نیز به رانندگان کامیون هشدار داد که مسدود کردن بزرگراه‌های عمومی می‌تواند منجر به حبس شود.
«این دولت فقط سعی می‌کند معترضان را سرکوب کند به جای اینکه به آن‌ها گوش دهد و مشکلات را حل کند»، گفت میچیچه که برای زخم خود نیاز به بخیه داشت. «همه چیز به هم مرتبط است. در جنوب خشم نسبت به قیمت سوخت وجود دارد و جوانان در همه جا عصبانی هستند – آن‌ها حتی فرصتی برای فکر کردن به آینده ندارند چون از زمان حال وحشت‌زده‌اند.»
علاوه بر این، «ما احساس امنیت نمی‌کنیم»، افزود این زن ۳۴ ساله، «زیرا می‌بینیم که پلیس اکنون چقدر فضا دارد و چقدر محافظت شده است». او ادعا کرد که پروفایل‌سازی نژادی در میلان، به ویژه در مرکز و نزدیک ایستگاه‌های قطارش، به هنجار تبدیل شده است.
ناآرامی شهری آخر هفته، شامل اعتراضات در تورین و بولونیا، بحث درباره «نسل گمشده» ایتالیا را شدت بخشید.
علاوه بر این، اعتراضات جوانان و خشونت‌های حاشیه‌ای پس از آن، شکاف عمیق میان جوانان حاشیه‌نشین و مهاجر ایتالیا با آن‌هایی که چشم‌انداز بهتری دارند را آشکار کرد.
ایتالیایی‌های طبقه کارگر یا مهاجران نسل سوم و دوم معمولاً توسط سیاستمداران راست‌گرا و مطبوعات با عنوان maranza (مارانزا) برچسب می‌خورند، اصطلاحی تحقیرآمیز که برای توصیف گروه‌هایی از جوانان استفاده می‌شود که معمولاً در مراکز شهر گرد هم می‌آیند.
آن‌ها از مناطقی مانند بارونا، یک شهرک دولتی گسترده در جنوب غربی میلان می‌آیند. جوانان آنجا در حال تأمل درباره رویدادهای آخر هفته گذشته هستند. «نارضایتی زیادی وجود دارد – ما همه فرزندان این بی‌قراری گسترده هستیم»، گفت دومنیکو ریچی، که همراه با لوکا ارلاندو مدیبری را مدیریت می‌کند که بخشی از باریوس است، یک مرکز فرهنگی که جوانان محله در آن گرد هم می‌آیند.
ارلاندو معتقد است وندالیسم و غارت نشانه خشم و سال‌ها احساس نادیده گرفته شدن و نامرئی بودن بود. «بنابراین وقتی فرصتی پیش می‌آید، این بچه‌ها انتقام می‌گیرند. آن‌ها صرفاً به این دلیل که می‌خواهند چیزی بدزدند این کار را نمی‌کنند. تمام کاری که این دولت انجام می‌دهد معرفی جرایم جدید است – هرگز گوش نمی‌دهند یا وارد گفتگو نمی‌شوند.»
ارلاندو، که والدینش از کالابریا آمده‌اند، نارضایتی سراسری را حس می‌کند. «اما اعتراضات آنجا [در جنوب] تقریباً هیچ پوششی نداشته است»، او گفت. «و ما فقط به دلیل خشونت درباره میلان صحبت می‌کنیم نه مسائل واقعی.»
توماس، ۱۸ ساله، که در بارونا بزرگ شده، در حال آموزش برای آشپزی است و می‌خواهد «هرچه زودتر» ایتالیا را ترک کند. او گفت: «من اینجا آینده‌ای نمی‌بینم.» دوستش محمد، شهروند ایتالیایی با اصالت مراکشی، هنوز در دبیرستان است و می‌خواهد وکیل شود. «اگر اشتباهی مرتکب شوی، باید جریمه شوی»، او گفت. «اما این نیز ویژگی اعتراضات است – هرچه دولت کمتر گوش دهد، مردم عصبانی‌تر می‌شوند.»
ماورو ماگاتی، جامعه‌شناس در دانشگاه کاتولیک قلب مقدس میلان، گفت ناراحتی‌های اجتماعی-اقتصادی و احساس رهاشدگی «کل یک نسل» را تحت تأثیر قرار داده و پاسخ دادن به خشم با سرکوب افراطی، خطر گسترش اعتراض را دارد. «خشونت همیشه باید محکوم شود اما اکنون ما باید لحن را پایین بیاوریم تا از این فوران خشم و خشونت عبور کنیم و بر رفع مشکلات واقعی تمرکز کنیم»، او اظهار داشت.
حضور پلیس و ارتش در مرکز میلان در روزهای اخیر قبل از اعتراض شنبه، که توسط یک جنبش آنلاین جدید سازماندهی شده بود و تعهد داده بود هر آخر هفته «تا سقوط این دولت دزد» گرد هم بیاید، در حال افزایش بوده است. نگهبانان امنیتی خارج از مغازه‌هایی که آخر هفته گذشته آسیب دیده یا غارت شده بودند، ایستاده بودند.
سیاستمداران ایتالیا از طیف‌های مختلف باید هوشیار باشند، هشدار داد میچیچه، زیرا اعتراضات تنها قرار است پیش از انتخابات عمومی سال آینده تشدید شوند. «هیچ درکی از احساسات جوانان وجود ندارد»، او گفت. «حتی اگر فقط یک دقیقه وقت بگذارند تا گوش دهند، خواهند فهمید که این نسلی سرشار از ایده است – آن‌ها فقط می‌خواهند شنیده شوند.»