یک مرور گسترده به سرپرستی پژوهشگران کینگز کالج لندن نشان داد افرادی که حشیش مصرف میکنند، هم احتمال بیشتری دارند که مرتکب اعمال خشونتآمیز شوند و هم احتمال بیشتری دارند که خود خشونت را تجربه کنند.
پژوهشگران مؤسسه روانپزشکی، روانشناسی و علوم اعصاب (IoPPN) دادههای ۶۳ مطالعه را با بیش از ۲۶۵ هزار شرکتکننده ترکیب کردند. آنها جمعیت عمومی را جدا از افرادی که تحت مراقبت روانپزشکی بودند بررسی کردند.
این مرور چه چیزی را بررسی کرد
پژوهشگران از تعریف گسترده سازمان جهانی بهداشت از خشونت استفاده کردند که شامل خشونت جسمی، جنسی و روانی علیه فرد دیگر، هم در روابط صمیمی و هم بیرون از آن میشود.
آنها همچنین خشونت خودگزارشی را از مواردی که به محکومیت کیفری منجر شده بود جدا کردند. هنگامی که مطالعات منفرد چند شکل خشونت را اندازهگیری میکردند، پژوهشگران بر جدیترین نوع گزارششده تمرکز کردند. یافتهها در نشریه Psychological Medicine منتشر شد.
دکتر مارتا دی فورتی، همنویسنده این مطالعه از مؤسسه روانپزشکی، روانشناسی و علوم اعصاب (IoPPN) در کینگز کالج لندن و بنیاد خدمات ملی سلامت ساوث لندن و مادزلی، گفت:
«به عنوان یک پزشک بالینی، دیدهام که مصرف سنگین حشیش میتواند عاملی در خشونت باشد. مدتها در توصیف این ارتباط احتیاط کردهایم، اما مروری با این اندازه به ما امکان میدهد با اطمینان بیشتری درباره خطرها سخن بگوییم، در حالی که باید مراقب باشیم مصرفکنندگان حشیش را بهطور کلی انگزده نکنیم.»
مصرف حشیش و قربانی شدن
این مرور همچنین نشان داد افرادی که حشیش مصرف میکردند حدود یک و نیم برابر بیشتر احتمال داشت قربانی خشونت شوند. این ارتباط در زنان قویتر از مردان بود.
پروفسور سر رابین موری، نویسنده ارشد این مطالعه از مؤسسه روانپزشکی، روانشناسی و علوم اعصاب در کینگز کالج لندن، گفت:
«در جمعیت عمومی، افرادی که حشیش مصرف میکردند حدود دو برابر بیشتر احتمال داشت مرتکب عمل خشونتآمیز شده باشند تا کسانی که مصرف نمیکردند؛ در میان افراد تحت مراقبت روانپزشکی، مصرفکنندگان حشیش حدود دو و نیم برابر بیشتر احتمال داشت خشونتآمیز باشند تا دیگر بیماران روانپزشکی که حشیش مصرف نمیکردند. این ارتباط در مطالعاتی که افراد را در طول زمان پیگیری میکردند نیز برجا ماند، هرچند کوچکتر از مطالعاتی بود که در یک نقطه زمانی بررسی میکردند. در مورد خشونتی که به محکومیت کیفری منجر شد، افرادی که حشیش مصرف میکردند سه تا چهار برابر بیشتر احتمال داشت محکوم شده باشند.
«با تجاریتر و قانونیتر شدن حشیش در سراسر جهان، گفتوگو درباره خطرهای آن بیشتر بر خود مصرفکننده متمرکز بوده است. این مرور نشان میدهد که خشونت، هم ارتکاب آن و هم تجربه کردن آن، نیز باید بخشی از این گفتوگو باشد.»
پیامدها برای سلامت روان و سلامت عمومی
بر پایه این یافتهها، پژوهشگران میگویند خدمات سلامت روان باید هنگام ارزیابی خطر خشونت در یک فرد، بهطور روتین درباره مصرف حشیش پرسوجو کنند. آنها همچنین استدلال میکنند که اطلاعات سلامت عمومی درباره حشیش باید شامل ارتباط احتمالی آن با خشونت باشد.
با این حال، پژوهشگران تأکید میکنند که این مرور یک ارتباط را شناسایی میکند و اثبات نمیکند که حشیش مستقیماً باعث خشونت میشود. مصرف حشیش اغلب در کنار عوامل دیگری رخ میدهد که آنها نیز میتوانند خطر رفتار خشونتآمیز یا قربانی شدن را افزایش دهند، از جمله مصرف الکل، مصرف سایر مواد مخدر و شرایط اجتماعی دشوار.
محدودیتهای مهم
تنها شمار کمی از مطالعات اندازهگیری کرده بودند که افراد چه مقدار حشیش مصرف میکردند یا چند وقت یکبار مصرف میکردند. یافتههای مربوط به محکومیتهای کیفری نیز بر پایه شمار نسبتاً محدودی از مطالعات بود.
بیشتر این پژوهشها پیش از آن انجام شده بود که حشیش با قدرت بالا رایج شود. پژوهشگران پیشنهاد میکنند که مصرف روزانه محصولات حشیش قویتر امروزی میتواند بهطور بالقوه با اثرهای قویتری همراه باشد.
این مطالعه از سوی مرکز پژوهش زیستپزشکی مؤسسه ملی پژوهش سلامت و مراقبت (NIHR): مادزلی و شورای پژوهش پزشکی (MR/T007818/1) حمایت شده است. دیدگاههای بیانشده دیدگاه نویسندگان است و لزوماً دیدگاه NIHR یا وزارت سلامت و مراقبت اجتماعی نیست.