.
احتمال شرطی که جاناتان اوپنهایم در سال ۲۰۲۳ بست، حتی با نسبت ۵۰۰۰ به ۱ سخاوتمندانه است. اما اگر ببرد، میتواند نگاه ما به جهان را دگرگون کند. این فیزیکدان شرط بسته است که فضا-زمان و در نتیجه گرانش، تابع نظریه کوانتومی نیست. این موضع قاطعانه خلاف جریان اصلی فیزیک است که میگوید گرانش نیز مانند دیگر نیروهای بنیادین باید در نهایت کوانتومی باشد — حتی اگر در حال حاضر نتوانیم بفهمیم چگونه.
.
این شرطبندی بازیگوشانه است، اما پرسش جدی است و شاید دشوارترین معمای فیزیک مدرن را نمایندگی کند. و هرچند اوپنهایم با نظریه «پساکوانتومی» گرانش خود هنوز در حاشیه است، روزبهروز بیشتر متقاعد میشود که همکارانش باید به آن توجه کنند — نه کمتر از آن به دلیل پیچیدگی گزینههای جایگزین. او میگوید: «همه این افراد فکر میکنند ما در ۱۱ بُعد زندگی میکنیم و ابرریسمانها وجود دارند و فضا-زمان برآمده است، و به این نظریه نگاه میکنند و آن را رادیکال مینامند. اما اگر کنار بایستید و عینی فکر کنید، ماجرا تقریباً برعکس است — این محافظهکارانهترین نظریهای است که میتوانید داشته باشید.»
.
.
دهههاست که دانشمندان میکوشند دو ستون فیزیک مدرن را با هم آشتی دهند: نظریه کوانتومی، که رفتار ذرات و نیروها را در مقیاسهای کوچک توضیح میدهد، و نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین، که گرانش را توصیف میکند و تعیین میکند جهان در بزرگترین مقیاسها چگونه کار میکند. هر یک از این ستونها بهشدت آزموده شده و استوار مانده است. با این حال، بر اساس درک کنونی ما، این دو بنیادین ناسازگارند.