برای سارا، مشکل با شکستگی در کمرش شروع شد. سالها در انبار کار کرده بود. اکنون او "برای حمل جعبه ها خیلی پیر شده" و کمرش هنوز هم هنگام سرما درد می کند. پاوندلند، یک خرده فروش ارزان قیمت، درخواست کار او را رد کرد. بقیه اصلاً جوابی ندادند. برای مندی، از دست دادن شغلش بود. بدون آن ساختار، احساس اضطراب و افسردگی می کرد. مایکل در سال 2022 به کمرش آسیب زد، اما هنوز منتظر عمل جراحی است. او از آن زمان فقط کار پاره وقت کریسمس انجام داده است.
هر سه نفر در بارنزلی، در شمال انگلستان زندگی می کنند. بیماری آنها را به صفوف چیزی سوق داد که آمارگران با لحنی خشک آن را از نظر اقتصادی غیرفعال در سن کار می نامند: افرادی که شغلی ندارند و از جستجو دست کشیده اند. نزدیک به 3 میلیون بریتانیایی بین 16 تا 64 سال به دلیل ضعف سلامتی کار نمی کنند که این رقم در سال 2019 کمی بیش از 2 میلیون نفر بود. این برای آنها بدبختی و برای اقتصاددانان یک راز است. هیچ کشور ثروتمند دیگری شاهد چنین افزایشی نبوده است.
بیکاری برای دولت نیز یک دردسر است. از سال 2019، هزینه سالانه برای مزایای مربوط به سلامتی برای افراد در سن کار با 19 میلیارد پوند (25 میلیارد دلار، 0.7٪ از تولید ناخالص داخلی) از نظر تعدیل شده با تورم افزایش یافته است (به نمودار 1 مراجعه کنید). دولت پیش بینی می کند تا سال 2029، 13 میلیارد پوند دیگر افزایش یابد. دولت هم برای مزایای از کارافتادگی، برای افرادی که قادر به کار نیستند، و هم برای مزایای معلولیت مانند پرداخت استقلال شخصی (PIP)، که هزینه معلولیت را بدون در نظر گرفتن اینکه گیرنده کار می کند یا خیر، پوشش می دهد، بیشتر هزینه می کند. در انگلستان و ولز 4 میلیون نفر، یا یک دهم افراد در سن کار، اکنون یکی یا هر دوی این مزایا را دریافت می کنند. در سال 2019، تنها 2.8 میلیون نفر این کار را انجام دادند. و از دست دادن تعداد زیادی از بازار کار، مشکلات اقتصادی گسترده تری را تشدید کرده، تورم را افزایش داده و رشد را کاهش داده است.
آیا واقعاً بریتانیایی ها خیلی سریعتر مریض شده اند؟ شواهد مخلوط و آشفته است. ارقام رسمی نیروی کار، وخامت خاصی در سلامت روان در بین جوانان، همراه با مشکلات استخوانی و عضلانی در افراد میانسال نشان می دهد (به نمودار 2 مراجعه کنید). اما تقریباً همه بیماری ها افزایش یافته است. و از زمان همه گیری، داده ها به طور فزاینده ای غیرقابل اعتماد شده اند، زیرا افراد کمتری به نظرسنجی ها پاسخ می دهند.
موسسه مطالعات مالی (IFS)، یک اتاق فکر، در مجموعه وسیع تری از اقدامات، هیچ تصویر ثابتی پیدا نکرد (به نمودار 3 مراجعه کنید). ادوین لاتیمر از IFS می گوید: "برخی از نظرسنجی ها نشان می دهد که بیماری طولانی مدت رشد کرده است، در حالی که برخی دیگر نشان می دهد که بدون تغییر باقی مانده است." "شواهد بسیار واضح تری در مورد شرایط سلامت روان وجود دارد. همه نظرسنجی ها نشان می دهد که افراد بیشتری در حال حاضر مشکلات سلامت روان را گزارش می دهند."
پس چه خبر است؟ لیست انتظار خدمات بهداشتی مقصر شناخته می شود، اما احتمالاً ناعادلانه است. مطالعه ای توسط دفتر مسئولیت بودجه (OBR)، ناظر مالی، نشان داد که اکثر افراد در این لیست ها در حال کار یا فراتر از سن بازنشستگی هستند و حتی نصف کردن لیست ها تنها 25000 نفر از بیماران طولانی مدت را به کار باز می گرداند.
مقصر منطقی تر، سیستم رفاه است. بریتانیا رکورد 4.3 درصد از تولید ناخالص داخلی را صرف مزایا برای افراد در سن کار می کند. اما بیشتر مزایایی که مربوط به سلامتی نیستند، مانند حمایت از بیکاری، تحت فشار قرار گرفته اند. (مستمری دولتی یک استثنای قابل توجه است.) این کاهش احتمالاً افراد بیشتری را به مزایای سلامتی سوق داده است. احکام دادگاه همچنین دولت ترزا می را مجبور به گسترش دامنه واجد شرایط بودن برای افراد دارای مشکلات سلامت روان کرد.
یک تغییر تکنولوژیکی نیز به این لایحه افزوده است. در طول همه گیری، مصاحبه های تلفنی و ویدیویی جایگزین ارزیابی های حضوری برای مزایای معلولیت و از کارافتادگی شد. TikTok پر از آموزش هایی است که متقاضیان احتمالی را از طریق مصاحبه های PIP راهنمایی می کند و موارد کلیدی را برای ذکر کردن فهرست می کند - دست و پنجه نرم کردن با آشپزی، فراموش کردن مصرف دارو - تا احتمال دریافت جایزه را به حداکثر برسانند.
هنگامی که سیستم رفاه فردی را بیمار تشخیص داد، این برچسب تمایل دارد که باقی بماند. سر استیو هاوتون، رهبر شورای بارنزلی، می گوید مناطق پس از صنعتی مانند منطقه او تجربه طولانی در این زمینه دارند. او می گوید: "اگر آنها بیش از سه سال در سیستم مزایا باشند، بیرون آوردن مردم از آن آسان نیست." "آنها می ترسند اگر بیرون بیایند و کار جواب ندهد، بازگشت به آن دشوار خواهد بود." تحقیقات بنیاد Resolution، یکی دیگر از اتاقهای فکر، همچنین نشان داد که دریافتکنندگان جدید PIP نسبت به گروههای قبلی کمتر احتمال دارد که از این مزایا خارج شوند (به نمودار 4 مراجعه کنید).
بیکاری دولت قبلی را نیز ناامید کرد. ریشی سوناک در سال 2023 شرایط واجد شرایط بودن برای مزایای از کارافتادگی را سخت تر کرد، اما به دلیل طولانی بودن مشاوره در دادگاه به چالش کشیده شد. دولت در ژانویه شکست خورد (پس از پیروزی در انتخابات سال گذشته، حزب کارگر به مبارزه با این پرونده ادامه داد). اکنون ضرورت مالی، سر کیر استارمر را به اقدام واداشته است. پیش بینی های جدید OBR، که در 26 مارس منتشر می شود، انتظار می رود نشان دهد که فضای مانور از قبل باریک دولت به دلیل رشد ضعیف و بازار اوراق قرضه به هیچ رسیده است. نیاز فوری جدید به هزینه های تسلیحاتی اوضاع را سخت تر کرده است. پس از بودجه کمک های خارجی، که اکنون تقریباً خالی شده است، مزایا کم طرفدارترین بخش از هزینه های عمومی است.
نشت اطلاعات به ITV، یک پخش کننده، نشان می دهد که دولت به دنبال کاهش حدود 6 میلیارد پوند در سال است. این موضوع در داخل حزب کارگر بحث برانگیز خواهد بود. در جلسه کمیته اجرایی ملی حزب در ژانویه، به سر کیر هشدار داده شد که "جامعه معلولان عمیقاً نگران هستند". اقداماتی برای بالا بردن سطح برای مزایای معلولیت و از کارافتادگی یک راه حل موقت ضروری است. اما تاریخ اخیر بریتانیا در زمینه تغییرات رفاهی مملو از پیامدهای پیش بینی نشده طرح های ناموفق و رنج برای فقیرترین افراد جامعه در نتیجه آن است. PIP که در دهه 2010 راه اندازی شد، قرار بود دریافت مزایای معلولیت را سخت تر کند و سالانه 1.4 میلیارد پوند صرفه جویی کند. آخرین برآوردها نشان می دهد که تنها حدود 100 میلیون پوند صرفه جویی می شود.
بنابراین اصلاحات نیز مورد نیاز است. این به معنای چارچوب بندی واجد شرایط بودن به گونه ای است که تلاش های مردم برای شروع به کار را جریمه نکند، بدون اینکه به کسانی که نمی توانند آسیب برساند. حداقل حزب کارگر زمان انتخاباتی و اکثریت قاطع پارلمانی را در کنار خود دارد.
بارنزلی در حال اجرای یک طرح آزمایشی است که از آوریل آغاز می شود تا 70 برنامه آموزشی و حمایتی برای افراد بیکار را به هم متصل کند و با کارفرمایان برای یافتن کار برای آنها همکاری کند. خزانه داری در حال تماشا است. اگر این طرح موفق شود - طراحان آن انتظار بازدهی چهار به یک را دارند - می تواند در سطح ملی گسترش یابد.
اما سیاست های خود دولت مانعی برای بهبود است. بیشتر مردم فوراً از کار خارج نمی شوند. مانند سارا، ابتدا به دنبال کار می گردند و سپس، پس از رد شدن های دلسرد کننده کافی، تلاش را متوقف می کنند. بنابراین عاقلانه خواهد بود که برای کارفرمایان ارزان تر و کم خطرتر باشد که روی کسی با رزومه ضعیف و سلامتی نامناسب سرمایه گذاری کنند.
متاس فانه، دولت با افزایش نرخ دستمزد زندگی در آوریل به 11.44 پوند، کار را برای انجام این کار دشوارتر می کند. این به این معنی است که کارکنان با بهرهوری کمتر برای استخدامکنندگان بالقوه گرانتر هستند. و در حالی که بارنزلی به شرکت های جدید چشمک می زند، دولت در حال بررسی اعمال یک مالیات منطقه ای برای آنهاست.
مایکل، که منتظر جراحی کمر خود است، مایل است دوباره کار کند. اما این بستگی به کارفرمایی دارد که مایل به دادن فرصت به او باشد، به این که دولت مسیر خود را مسدود نکند.