در هفته گذشته، سوال درباره چگونگی برخورد با ایران دوباره اجتنابناپذیر شده است. در هر دو کشور ایالات متحده و اسرائیل، گمانهزنیها درباره احتمال از سرگیری اقدام نظامی علیه تهران به شدت بالا گرفته است. صحبتها درباره ادامه جنگ با گزارشهایی مبنی بر تهدیدات شیمیایی ایران علیه ایالات متحده؛ نگرانیها درباره اینکه آیا حملات سایبری رژیم اسلامگرا پشت خرابی شبکههای زیرساختی بوده که توسط دولت ترامپ نادیده گرفته شدند؛ و حملات مجدد موشکی واقعی به کشورهای عربی تشدید شده است.
پس از آنکه عملیات نظامی مشترک آمریکا و اسرائیل برای تضمین نابودی قطعی برنامههای هستهای و موشکی تهران که در ۲۸ فوریه آغاز شد، در آوریل با آتشبس و سپس در ژوئن با تلاش دیپلماتیک ناکام پایان یافت، بحث درباره اینکه آیا—به گفته رئیسجمهور دونالد ترامپ—هر یک از این کشورها «کار را تمام خواهند کرد» در هالهای از ابهام قرار دارد.
با این حال، تصمیم نهایی ممکن است بیشتر تحت تأثیر ملاحظات سیاسی باشد تا این سوال که آیا منافع ملی هر دو کشور ایالات متحده و اسرائیل اقتضا میکند که اقدام صورت گیرد یا خیر.
سیگنالهای متناقض
ترامپ ماههاست که سیگنالهای متناقضی ارسال میکند. او تهدیدهای سختگیرانه مشخص خود را علیه رژیم اسلامگرا به دلیل عدم تمایل آن به واگذاری برنامههای هستهای و موشکی و همچنین حمایت از تروریسم بینالمللی تکرار کرده است. او همچنین از تمایل خود برای توافق با رهبران ایران سخن گفته، اما سپس این ایده را رد کرده است. دلیل این امر آن است که ایرانیان، همانطور که در تفاهمنامهای که جیدی ونس، معاون رئیسجمهور، در ژوئن مذاکره کرد نشان دادند، هیچ علاقهای به پایبندی به وعدههای خود یا رسیدن به هرگونه توافقی با واشنگتن ندارند، مگر در شرایطی که توانایی آنها برای ادامه تهدید منطقه و غرب را تضمین کند.
همانقدر مهم، برخی در دولت—بهویژه مارکو روبیو، وزیر خارجه—اعلام کردهاند که از سرگیری اقدام نظامی غیرضروری است زیرا کمپین آمریکا برای انزوای اقتصاد ایران و خفه کردن آن موفق بوده است. این نکته در نظرات بنیاد دفاع از دموکراسیها نیز مورد تایید قرار گرفته است که میگوید تحریمهای موثر و محاصره بنادر ایران باید با اقدامات بیشتر برای قطع مسیرهای زمینی ورودی و خروجی به کشور تکمیل شود.
اما همین موفقیت کمپین غیرنظامی است که ایران را به سمت اقداماتی سوق میدهد، از جمله دو برابر کردن تلاشها برای بازسازی زرادخانه موشکیاش، که ممکن است نشستن و امیدوار بودن به اینکه تهران پرچم سفید بکشد تا اقتصادش را از فروپاشی نجات دهد، برای ایالات متحده یا اسرائیل غیرمسئولانه باشد.
همانطور که رژیم اسلامگرا در طول سالها نشان داده است، تحمل آن برای درد اقتصادی ممکن است نامحدود باشد. دولت، که اکنون بیشتر تحت کنترل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است تا آیتاللهها، حاضر است فقر ملت و بدبختی مردم خود را برای ادامه سرکوب وحشیانه مخالفان تحمل کند. در واقع، این رژیم ممکن است آماده انجام هر کاری باشد جز واگذاری برنامههای تسلیحاتی و تروریسم که به آن امکان میدهد جهادی را که از زمان قدرت گرفتن در انقلاب ۱۹۷۹ علیه غرب آغاز کرده، ادامه دهد.
به عبارت دیگر، اگر واشنگتن و اورشلیم بخواهند با تهدیدی مرگبار برای امنیت خود و غرب مقابله کنند، از سرگیری جنگ ممکن است بر آنها تحمیل شود. با این حال، دلایل قدرتمندی وجود دارد که چرا هیچ یک از این دو کشور ممکن است قادر به اقدام نباشند.
پنجره فرصت محدود
دولت ترامپ میداند که چه محبوبیت جنگ علیه ایران (یا دقیقتر بگوییم، افزایش قیمت بنزین ناشی از درگیری) باعث شکست سنگین حزب جمهوریخواه در انتخابات میاندورهای اوایل این ماه شده باشد یا نه، نتیجه نهایی ممکن است پنجره زمانی که رئیسجمهور میتواند بدون تلاش کنگره برای جلوگیری از او، اقدام کند، را تنگتر کرده باشد.
سیاست خارجی همچنان در حوزه اختیارات قوه مجریه باقی میماند. گزینههای اکثریت جدید دموکراتها که در ژانویه کنترل هر دو مجلس نمایندگان و سنای ایالات متحده را به دست خواهند گرفت، برای توقف جنگ مجدد علیه ایران محدود خواهد بود. اما اگر ترامپ بخواهد اقدام نظامی را از سر بگیرد، احتمالاً این کار در پنج هفته آینده رخ میدهد تا بعد از اول ژانویه.
اگرچه ترامپ عملاً ونس را از هر نقشی در سیاستگذاری درباره ایران کنار گذاشته است، اما او نیز محتاط است که بحثی را در میان جمهوریخواهان درباره سیاست خارجی که در آن منزویگرایان جدید مانند معاون رئیسجمهور و هواداران او در جناح «گروپر» (Groyper) حزب جمهوریخواه دوباره شروع به غرغر کردن درباره جنگ کنند، از سر نگرفته باشد.
رئیسجمهور همواره نسبت به ایران تندرو بوده است زیرا تعریف او از «اول آمریکا» شامل رویارویی و شکست دشمنان اسلامگرای آمریکا است. و برخلاف ونس، او به درستی اسرائیل را یک دارایی استراتژیک و تنها متحد ایالات متحده میداند که حاضر است در کنار آمریکا بجنگد. لازم نیست یک «نئوکان» باشید—اصطلاحی که برخی در راست افراطی، مانند تاکر کارلسون، دوست نزدیک ونس و مجری سابق فوکس نیوز، به جای «یهودی» استفاده میکنند—تا بدانید این یک واقعیت است.
ارتباط بین مخالفت با جنگ علیه ایران و یهودستیزی، و همچنین اتهام کاذب مبنی بر اینکه این توطئهای اسرائیلی است، پشت بسیاری از تحلیلها در این زمینه نهفته است.
اما این به معنای آن نیست که ترامپ اگر فکر کند مجبور است، اقدام نخواهد کرد، حتی اگر این کار باعث ایجاد طوفان سیاسی از سوی دموکراتهای چپگرا و متحدان راستگرای آنها شود که تمایل به آرام کردن ایران دارند و با دولت یهودی خصومت دارند.
مانورهای سیاسی ایزنکوت
مشکلات بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، متفاوت است اما به نوعی تعادل مشابهی بین ملاحظات استراتژیک و سیاسی تبدیل میشود.
پس از انتخابات نامشخص کنست در ماه گذشته، نتانیاهو همچنان نخستوزیر تصدیکننده امور باقی مانده است، در حالی که گادی ایزنکوت، فرمانده پیشین ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF)—ژنرال بازنشسته—تلاش میکند دولت جدیدی تشکیل دهد. ایزنکوت بارها نسبت به انجام هرگونه اقدام نظامی اسرائیل علیه ایران در این دوره گذار هشدار داده است، حتی بهطور شوکهآوری به IDF توصیه کرده است که از دستورهای نتانیاهو اطاعت نکنند.
با این حال، زمانبندی تلاشها برای مقابله با ایران نمیتواند توسط فرآیند کند حرکت ائتلافسازی در اسرائیل که ممکن است هفتهها یا حتی ماهها طول بکشد، تعیین شود.
علاوه بر این، اگرچه نباید در میهنپرستی ایزنکوت تردید کرد، اما در تلاش او برای سرنگونی نتانیاهو به هر قیمتی، ممکن است دولت اقلیتی تشکیل دهد که با آرا یا عدم رای احزاب عرب ضد صهیونیست که با وجود اسرائیل مخالفند، امکانپذیر شود. با این کار، او موقعیتی را ایجاد میکند که در آن آزادی عمل دولت آینده برای دفاع از دولت یهودی ممکن است به دلیل وابستگی به ملیگرایان عرب، کمونیستها و طرفداران اخوانالمسلمین و متحدان آنها محدود شود. کافی است بگوییم که رهبران فهرست مشترک عرب و حزب «رام» بعید است از هیچ تلاش نظامی برای دفاع از اسرائیل در برابر ایران و نیروهای نیابتی تروریستی آن حمایت کنند.
احتمال بسته شدن پنجره فرصت اسرائیل برای ضربه زدن به ایران به دلیل این وضعیت ممکن است انگیزهای برای نتانیاهو باشد تا از ترامپ بخواهد بیش از این برای از سرگیری جنگ صبر نکند. گزارشهایی مربوط به اطلاعات درباره بازسازی زرادخانه موشکی و پهپادی ایران از طریق تولید داخلی یا کمکهایی که از چین و روسیه دریافت میکنند، ممکن است به همان اندازه دلیل فوریتی باشد که برخی در اورشلیم اکنون احساس میکنند برای ضرورت اقدام وجود دارد.
ائتلاف «هر کسی به جز بیبی» رأی کمتری نسبت به نتانیاهو و متحدان مذهبیاش کسب کرد. اما به لطف توصیههای عربها و یکی از احزاب حاردی (یهودیان ارتدوکس)، اسحاق هرزوگ، رئیسجمهور اسرائیل، به ایزنکوت اولین فرصت را برای تشکیل دولت داد. احتمالاً اکثریت قاطع هواداران او در احزاب صهیونیست از جنگ مجدد علیه ایران حمایت خواهند کرد، همانطور که اکثریت قاطع مردم اسرائیل نیز چنین هستند.
با این حال، خصومت با نتانیاهو و شکست مخالفانش نسبت به اینکه هر کاری او انجام میدهد سیاسی است، توانایی او برای اقدام را محدود میکند.
اراده آهنین نتانیاهو
این در حالی است که آنها در طول جنگ علیه حماس، حزبالله و ایران پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ نیز همین حرفها را زدند. با این حال، تنها اراده آهنین نتانیاهو برای ادامه مبارزه بود که به اسرائیل امکان داد پیروزیهای استراتژیک باورنکردنیای را که بر دشمنانش کسب کرد، به دست آورد، در حالی که مخالفان سیاسی او، از جمله ایزنکوت، خواهان تسلیم بودند، کاری که اگر انجام میشد، تضمین میکرد همه آن دشمنان بسیار قویتر از امروز باشند.
در هر دو کشور، شک و تردیدی وجود ندارد که کار امن از نظر سیاسی این است که نبرد از سر گرفته نشود و امیدوار باشیم کمپین اقتصادی ترامپ موفق باشد. این قطعاً برای ترامپ صادق است، که باید با مخالفان دموکراتی که میخواهند او را استیضاح کنند و سایر چهرههای دولتی که میخواهند از او بخواهند کار را علیه ایران تمام نکند، دستوپنجه نرم کند، نه اینکه با او همکاری کنند.
و این برای نتانیاهو نیز صادق است، که بهترین استراتژی سیاسی او ممکن است اکنون این باشد که عقب بنشیند و تماشا کند ایزنکوت در تشکیل دولت شکست بخورد و در نهایت امیدوار باشد در انتخابات جدید نتیجه بهتری حاصل شود. همین موضوع ممکن است حتی اگر ایزنکوت موفق شود نخستوزیر شود نیز صدق کند، زیرا نتانیاهو میتواند از این واقعیت بهرهمند شود که هر ائتلافی که این ژنرال سابق جمع میکند، ضعیف و احتمالاً کوتاهمدت خواهد بود.
اما هیچکس در هیچ یک از این دو کشور نباید محاسبات کوتاهمدت سیاسی را با خرد اشتباه بگیرد. در بلندمدت، مانورهای هوشمندانه مبتنی بر کوچک شمردن یا نادیده گرفتن منافع حیاتی ملی، سیاستگذاری بدی است، حتی اگر به سیاستمداران کمک کند از تلههایی که به نظر میرسد به نفع رقبایشان است، فرار کنند.
اجازه دادن به ایران برای بازسازی زرادخانه سلاحهایش در حالی که به انجام حملات سایبری علیه اهداف آمریکایی ادامه میدهد—حتی اگر مسئول سری خرابیهای سیستمی هفته گذشته نبوده باشد—یا بازسازی شبکه تروریستی بینالمللیاش، برای ایالات متحده فاجعهبار خواهد بود. همین موضوع در مورد اینکه آیا به او اجازه داده شود فرآیند بازسازی تهدید هستهای را آغاز کند، صادق است، حتی اگر حملات اسرائیل و آمریکا او را سالها عقب انداخته باشند.
ایران تحت رژیم اسلامگرای خود همیشه در جنگ با غرب، رژیمهای عربی میانهرو و اسرائیل خواهد بود. این فلسفه وجودی آن است، علیرغم اینکه بسیاری از مردم در آن کشورها ترجیح میدهند این واقعیت را نادیده بگیرند و کسبوکار را طبق معمول ادامه دهند. و تهدید وجودی برای اسرائیل یک امر مسلم است، حتی اگر برخی از اسرائیلیها بیشتر بر جنگ خود علیه نتانیاهو یا سایر مخالفان داخلی متمرکز باشند.
آنچه واشنگتن و اورشلیم اکنون به آن نیاز دارند، نه سیاستمداران باهوشی هستند که از انتقاد درباره جنگهای خارجی اجتناب میکنند، بلکه دولتمردانی هستند که حاضرند شغل خود را برای محافظت از منافع حیاتی کشورشان به خطر بیندازند. این—و نه سیاستهای درگیری با ایران—باید تعیینکننده سیاستگذاری باشد.
جاناتان اس. توبین سردبیر JNS است. او را دنبال کنید: @jonathans_tobin.