دموکراتها در حال تدوین اولویتهای خود برای اعمال قدرت در کنگره هستند و حق با آنهاست که تمرکز مجددی بر دستور کار سختگیرانه مهاجرتی دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، داشته باشند؛ با توجه به اثرات فاجعهبار آن بر زندگی و معیشت آمریکاییها. اما آنها نباید فراموش کنند که این سیاستها چه بلایی سر آموزش عالی نیز آورده است.
طبق دادههای منتشر شده در این هفته توسط مؤسسه آموزش بینالمللی، کالجها و دانشگاههای آمریکا از کاهش جدی دیگری در تعداد دانشجویان بینالمللی جدیدی که در پردیسهای خود مشغول به تحصیل هستند، خبر میدهند. پس از دلزدگی از سرکوب تهاجمی مهاجران توسط ترامپ، تعداد ثبتنامشدگان در پاییز امسال نسبت به سال تحصیلی قبل ۱۵ درصد کمتر بوده است.
طبیعی است که نهادهای آموزش عالی نگران باشند. همانطور که یکی از رؤسای دانشگاه اخیراً گفت: «به نظر میرسد داریم فقط برای اینکه ببینیم چکمههایمان چقدر خوب هستند، به پای خود شلیک میکنیم.»
آمریکاییها نیز باید نگران باشند. درست است که اکثر آنها اکنون به طور قابل درکی بیشتر روی فشارهای کوتاهمدت مانند تأمین هزینه شام روز شکرگزاری متمرکز هستند. اما در بلندمدت، اگر دولت ترامپ از سیاستهای غیرانسانی مهاجرتی خود عقب نکشد، آمریکا جایی پویاتر نخواهد بود. عدم استقبال از دانشجویان خارجی در پردیسهای دانشگاهی تنها باعث فرسایش کشور و اقتصاد آن خواهد شد.
فقط به مزایای متعدد و مستند تبدیل شدن آمریکا به قطب جهانی آموزش عالی فکر کنید. از نظر تأثیر مستقیم، دانشجویان بینالمللی صدها هزار شغل را حمایت میکنند و سالانه حدود ۴۰ میلیارد دلار به اقتصاد آمریکا کمک میکنند — طبق تحلیل انجمن مربیان بینالمللی (NAFSA)، ممکن است ۲.۴ میلیارد دلار از این مبلغ در پاییز امسال از دست برود.
دانشجویان بینالمللی که برای آموزش و کار در آمریکا باقی میمانند، سهم بسیار بیشتری دارند — به ویژه اینکه تقریباً نیمی از فارغالتحصیلان دارای مدارک پیشرفته در رشتههای پرسود ریاضیات و علوم کامپیوتر، دانشجویان بینالمللی هستند.
مثالی بزنیم: ایلان ماسک. دوستش داشته باشید یا دشمن، او ابتدا به عنوان دانشجو به آمریکا آمد. و پس از زیر پا گذاشتن قوانین مهاجرتی که اکنون دیگران را به خاطر نقض آنها مورد انتقاد قرار میدهد، ثروتمندترین فرد جهان شده است و امپراتوری شرکتی گستردهاش به حفظ اقتصاد کمک میکند. در واقع، طبق بنیاد ملی سیاست آمریکا، از تمام شرکتهای استارتاپی میلیاردر در آمریکا، ۲۵ درصد توسط بنیانگذارانی تأسیس شدهاند که ابتدا به عنوان دانشجوی بینالمللی به آمریکا آمدهاند. و بیش از نیمی از آنها توسط مهاجران تأسیس شدهاند.
آمریکاییها ممکن است روی هزینههای زندگی متمرکز باشند، اما از هیچکدام از این موارد غافل نیستند. نظرسنجی کوئینیپیاک که اوایل امسال انجام شد، نشان داد که ۷۶ درصد معتقدند حضور دانشجویان بینالمللی در آمریکا مفید است و اکثر آنها استدلال میکنند که این دانشجویان دارای استعدادی هستند که به سود کارفرمایان است و دیدگاهی که به نفع پردیسهای دانشگاهی است.
حدود نیمی از آنها همچنین به درستی استدلال میکنند که دانشجویان بینالمللی منبع مهم درآمد برای کالجها و دانشگاهها هستند. به عنوان مثال، در سیستم دانشگاه کالیفرنیا، شهریه پرداختی توسط دانشجویان خارجی بیش از سه برابر چیزی است که دانشجویان ساکن ایالت پرداخت میکنند، زیرا دانشجویان بینالمللی معمولاً هیچ کمک مالی دریافت نمیکنند.
فیتچ ریتینگز اخیراً درباره افزایش ریسکهای مالی برای کالجها و دانشگاههایی که به شدت به دانشجویان بینالمللی وابسته هستند هشدار داده است، با توجه به اینکه کاهش نرخ زادوولد در آمریکا به معنای کاهش جمعیت دانشجویان در سالهای آینده خواهد بود. تحلیلگران این نهاد نوشتند: «جبران درآمد از دست رفته به سرعت دشوار است.»
شاید به همین دلیل، کوئینیپیاک همچنین دریافت که برخی آمریکاییها معتقدند دانشگاهها ترجیح میدهند به جای شهروندان شایسته آمریکایی، دانشجویان بینالمللی را ثبتنام کنند و استدلال میکنند که انگیزه مالی برای این کار وجود دارد. حقیقت در واقع عکس این موضوع است: دانشجویان بینالمللی — که بیش از نیمی از آنها از هند یا چین هستند — کمکهای مالی برای آمریکاییها را تأمین میکنند. آنها به طور ناعادلانه ظرفیتهای محدود را اشغال نمیکنند. در واقع، طبق ائتلاف رؤسا برای آموزش عالی و مهاجرت، هر دانشجوی بینالمللی ثبتنام شده، فرصتی را برای دو آمریکایی ایجاد میکند تا مدرک لیسانس کسب کنند.
با این حال، دولت ترامپ از اضطرابی که دانشجویان و والدین اغلب درباره پذیرش در کالجها و دانشگاههای برتر احساس میکنند، برای توجیه محدودیتهای خود بر دانشجویان بینالمللی بهره برداری کرده است. این موضوع به ویژه برای استفن میلر، رئیس ستاد ترامپ، صادق است که مدتهاست مهاجرت را از لنز ملیگرایی و «ما علیه آنها» میبیند — که در آن «آنها» افراد رنگینپوست خارجی هستند.
در دو سال گذشته، میلر چندین سیاست را برای برهم زدن مهاجرت قانونی پیش برده است، حتی در حالی که دولت ترامپ همچنان اصرار دارد که فقط به سراغ مهاجران غیرقانونی «بدترینِ بدترینها» میرود. (اینطور نیست و رأیدهندگان هم این را میدانند.)
برای دانشجویان بینالمللی، این به معنای پیمودن شبکهای از محدودیتهای جدید بر سفر به آمریکا از دهها کشور بوده است. همچنین به معنای کنترلهای سختگیرانهتر برای اخذ ویزا بوده است، از جمله الزام متقاضیان به عمومی کردن پروفایلهای رسانههای اجتماعی خود برای بررسی.
این سیاستها پس از موج لغو ویزاها در سال گذشته که صدها دانشجوی بینالمللی را تحت تأثیر قرار داد، اجرا شدند؛ بسیاری از آنها اسرائیل و جنگ غزه را نقد کرده بودند. پرونده رمیسا اوزتورک، دانشجوی دکتری ترکتبار در دانشگاه تافتس، اثر ترسناکی داشت، زیرا او یکی از اولین مهاجرانی بود که در آمریکا توجه ملی را جلب کرد چون توسط عوامل فدرال با صورت پوشیده از خیابان بازداشت شد.
این موارد را به مجموعهای از محدودیتهای جدید بر ویزاهای کاری و اقامتهای طولانیمدت اضافه کنید و خواهید دید که برای بسیاری از دانشجویان بینالمللی، تحصیل در آمریکا به امید ساختن شغلی پس از فارغالتحصیلی، دیگر آن منطق قبلی را ندارد.
با این حال، میلر به همه خواستههای خود نرسیده است. فقط در همین هفته، یک قاضی فدرال قانون وزارت امنیت داخلی (DHS) را رد کرد که مدت اقامت دانشجویان بینالمللی در آمریکا را بدون توجه به مدت زمان لازم برای کسب مدرک، به چهار سال محدود میکرد.
دنیس سیلور، قاضی منطقهای ماساچوست، نوشت: «وزارت امنیت داخلی در تلاش است تا فعالیتهایی را که کنگره قصد اجازه دادن و تشویق آنها را داشت — یعنی فراهم کردن فرصتهای آموزشی برای دانشجویان خارجی در ایالات متحده — جلوگیری یا منصرف کند.»
احتمالاً این آخرین شکست دولت ترامپ در زمینه مهاجرت نخواهد بود، به ویژه زمانی که دموکراتها کنترل کنگره را به دست بگیرند. وقتی این اتفاق بیفتد، پیروزیای نه تنها برای آموزش عالی، بلکه برای تنوع مورد نیاز رشد اقتصادی در برابر ایدئولوژی بومیگرایی افراطی ترامپ خواهد بود.
این ستون بازتاب دیدگاههای شخصی نویسنده است و لزوماً نظر هیئت تحریریه یا شرکت بلومبرگ و مالکان آن را منعکس نمیکند.