کلود دو مسئله حلنشده در فیزیک نظری را حل کرده است. هر دو مربوط به سیاهچالهها و جستجو برای نظریهای از گرانش کوانتومی هستند. در مورد اول، محاسبهای را تکمیل کرد که فیزیکدانان بیش از ۲۰ سال پیش آن را تنظیم کرده بودند، اما هرگز حل نشده بود. نتیجه کلود نشان داد که گذار ناگهانی مرتبط با تشکیل سیاهچالهها حتی در شرایطی که فضا-زمان دیگر شکل مشخصی ندارد، پابرجاست. در مورد دوم، کلود حد دقیق سادهترین نسخه تکنیکی را که برای آزمون نظریههای نامزد گرانش کوانتومی استفاده میشود، یافت. این پست هر دو یافته را ابتدا به زبان ساده و سپس با جزئیات فنی بیشتر توضیح میدهد. پیشچاپها اینجا و اینجا موجود هستند.
مقدمه
فیزیک مدرن بر دو چارچوب استوار است: نسبیت عام و مکانیک کوانتومی. نسبیت عام چیزهای بسیار بزرگ مانند ستارگان را توصیف میکند؛ مکانیک کوانتومی چیزهای بسیار کوچک مانند اتمها را توصیف میکند. هر دو در پیشبینی رفتار جهان شگفتانگیز عمل میکنند، اما از نظر ریاضی با هم ناسازگارند. یافتن نظریهای که آنها را متحد کند—«گرانش کوانتومی»—یکی از بزرگترین اهداف این حوزه است. سیاهچالهها آزمایشگاه طبیعی هستند، زیرا یکی از معدود مناطقی هستند که در آن هم نسبیت و هم مکانیک کوانتومی اهمیت دارند—آنها جرم عظیمی را در فضای بسیار کوچک بستهبندی میکنند.
یکی از مفیدترین ابزارها برای مطالعه گرانش کوانتومی، دوگانگی هولوگرافیک نام دارد. جهان واقعی دارای سه بُعد فضایی و یک بُعد زمانی است که نسبیت آنها را در فضا-زمان چهاربعدی ترکیب میکند. اما فیزیکدانان در حال مطالعه گرانش کوانتومی اغلب با جهانهای مدل سادهتری کار میکنند که میتوانند آنها را با جزئیات بیشتری درک کنند.
ایده اصلی دوگانگی هولوگرافیک این است که برخی از این جهانهای نظری میتوانند به دو روش توصیف شوند: به عنوان یک جهان کامل با گرانش و فضا-زمان، و به صورت کوانتومی، بدون هیچ گرانشی، «نوشته شده» روی مرز بیرونی جهان. همانطور که یک هولوگرام واقعی تصویر سهبعدی را روی یک صفحه دوبعدی کدگذاری میکند، مدل کوانتومی تمام اطلاعات جهان را در یک بُعد کمتر کدگذاری میکند (برای مثال، جهانی با چهار بُعد فضایی میتواند کاملاً توسط یک نظریه کوانتومی با سه بُعد توصیف شود). این امر به فیزیکدانان اجازه میدهد سؤالات دشوار درباره گرانش را به سؤالاتی درباره فیزیک کوانتومی تبدیل کنند که گاهی پاسخ دادن به آنها آسانتر است.
مسئله اول که کلود حل کرد، مربوط به اتفاقی است که هنگام گرم کردن یکی از این جهانهای نظری رخ میدهد. در دماهای پایین، جهان پر از گازی از ذرات میشود. بالای دمای معینی، به جای آن یک سیاهچاله تشکیل میشود. در سال ۱۹۸۳، استیون هاوکینگ و دان پیج نشان دادند که این تغییر ناگهانی است: یک گذار فاز، مشابه نحوه جوشیدن ناگهانی آب در ۱۰۰ درجه سانتیگراد. اما محاسبات هاوکینگ و پیج بر نسبیت عام متکی است، که تنها زمانی معتبر است که جهان نسبت به مقیاس ریزی که در آن توصیف از کار میافتد، بسیار وسیع باشد. وقتی جهان نظری به سمت آن مقیاس کوچکتر منقبض میشود، فضا-زمان هرگونه شکل مشخصی را از دست میدهد و مبهم میشود، و هیچکس نمیداند چگونه باید محاسبات را در سمت گرانشی دوگانگی انجام دهد. اما در سمت کوانتومی، همان وضعیت قابل محاسبه است، حداقل از نظر اصولی.
در سال ۱۹۹۹، فیزیکدانان دریافتند که در آن رژیم نیز یک گذار فاز وجود دارد. اما آنها نمیدانستند آیا این گذار ناگهانی است، مانند مورد هاوکینگ و پیج، یا نرم و تدریجی. در سال ۲۰۰۳، گروهی از فیزیکدانان محاسباتی را ارائه کردند که سؤال را حل میکرد، اما بسیار پیچیده بود و هرگز تکمیل نشد. کلود این کار را با اجرای یک گروه تحقیقاتی کوچک از کپیهای خودش انجام داد، که در آن تقریباً هر قطعه از محاسبات را به طور مستقل حل کرد و ریاضیات خود را با نتایج شناختهشده بررسی نمود. او نشان داد که گذار فاز واقعاً ناگهانی است. همین تغییر ناگهانی در هر دو حد ظاهر میشود، که پیشنهاد میکند تشکیل سیاهچاله نه تنها ویژگی نسبیت است، بلکه واقعاً در نظریه کوانتومی زیربنایی ساخته شده است.
مسئله دوم مربوط به یک جهان نظری سادهسازی شده با دو بُعد فضایی به جای سه بُعد است. این جهان به اندازه کافی ساده است که به طور دقیق مطالعه شود، اما همچنان سیاهچالهها و اسرار دیگری مشابه جهان خودمان را دارد. حتی در این جهان سادهتر، فیزیکدانان نمیدانند چگونه یک نظریه کامل گرانش کوانتومی ایجاد کنند، بنابراین از جهت دیگر به آن نزدیک میشوند: به جای ساخت یک نظریه واحد و صحیح، سعی میکنند نظریههای غلط را با نشان دادن ناسازگاری داخلی آنها رد کنند. این روش بوتاسترپ نامیده میشود.
از سال ۲۰۰۹، فیزیکدانان از نسخهای از این روش برای تعیین سقفی بر اینکه سبکترین سیاهچاله در چنین جهانی چقدر میتواند سنگین باشد، استفاده کردهاند. هر نظریهای که سقف را بشکند رد میشود، و هر کاهش سقف، جستجو را محدودتر میکند. نتایج محاسبات عددی اشاره داشتند که بهترین سقف ممکن کجا قرار دارد، اما آنها نمیتوانستند آن را اثبات کنند، و بهترین سقف اثباتشده بسیار دورتر از آنچه نتایج عددی پیشنهاد میکردند بود.
کلود فبل ۵.۲ الگویی در نتایج عددی که فیزیکدانان از دست داده بودند را مشاهده کرد و روشی را از سایر نقاط ریاضیات و فیزیک وام گرفت تا سقف دقیق را برای سادهترین نسخه این تکنیک محاسبه کند و اثبات نماید که نمیتوان آن را پایین آورد. این کار نظریه صحیح را شناسایی نمیکند، اما ممکن است فیزیکدانان را به جهت درست راهنمایی کند.
هیچکدام از نتایج جهان خودمان را مستقیماً توصیف نمیکنند و هیچکدام کاربردهای عملی ندارند، اما هر دو به تلاش نظری طولانیمدت برای درک نحوه کنار آمدن مکانیک کوانتومی و نسبیت کمک میکنند.
در ادامه این پست، ما با جزئیات بیشتر توضیح میدهیم که هر مسئله چه بود و کلود چه کاری برای حل آنها انجام داد.
یادداشتی درباره روشهای کلود
در ماه آگوست، یک پژوهشگر آنتروپیک، هونگبین چن، در یک پروژه جانبی قابلیتهای کلود را آزمایش میکرد. او از کلود خواست لیستی از مسائل حلنشده جالب در فیزیک نظری تهیه کند، با تمرکز خاص بر سیاهچالهها و روش بوتاسترپ. کلود ساعتها بعد با ۲۲ نامزد بازگشت و هونگبین عاملهای جداگانهای را برای کار بر روی هر کدام راهاندازی کرد؛ آنها میتوانستند پستهای پیشرفت یکدیگر را بخوانند و هنگام کار بر روی مسائل مرتبط همکاری کنند. عاملها در پسزمینه، بدون هیچ تنظیم خاصی، برای حدود شش هفته اجرا شدند.
عاملها دو مسئله ذکر شده در این پست را حل کردند. یکی گذار فاز هاوکینگ-پیج بود، پرسشی مبنی بر اینکه گاز داغ چه زمانی به سیاهچاله تبدیل میشود. هفتهها پس از رسیدن یکی از عاملها به راهحل، یک فیزیکدان که به طور مستقل از کلود برای مقابله با همان مسئله استفاده کرده بود، نتیجه خود را به اشتراک گذاشت و همکارش متوجه شد که عامل هونگبین زودتر به همان پاسخ رسیده بود. دو راهحل از روشهای متفاوت استفاده میکردند، بنابراین آنها یک بررسی مفید بر یکدیگر بودند.
نتیجه بوتاسترپ مدولار از چندین عامل سرچشمه گرفت. آن عاملی که مسئله به او واگذار شده بود، هنگام مرور ادبیات بوتاسترپ، الگویی را در نتایج عددی تشخیص داد و عامل دیگری—که بر روی مسئلهای مرتبط ریاضی درباره چگونگی بستهبندی کرهها در فضای با ابعاد بالا کار میکرد—آن الگو را به یک روش تبدیل کرد. او یافت که این روش نتیجهای از بستهبندی کرهها را که اخیراً توسط یک مدل OpenAI اثبات شده بود بازتولید میکند. سپس کلود همان روش را بر مسئله بوتاسترپ اعمال کرد، که یک عامل قبلی کلود در ۶۱ تلاش موازی سعی کرده بود آن را حل کند و شکست خورده بود. دو عامل دیگر نیز به طور مستقل به همان پاسخ رسیدند. نیمه نهایی اثبات، که نشان میدهد سقف نمیتواند پایینتر رود، از استراتژی اثبات OpenAI پیروی میکند. در ماه سپتامبر، نتایج به طور رسمی در Lean، یک بررسیکننده اثبات رایانهای، تأیید شدند. سپس کلود مقاله را با راهنمایی حداقلی نوشت و یک فیزیکدان هر نتیجه اصلی را بازبینی کرد.
گذار فاز هاوکینگ-پیج
برای درک اولین مسئله، باید با چیزی بسیار آشناتر شروع کنیم: پیادهروی در شهر نیویورک.
تصور کنید که از ایستگاه پن به ورودی های لاین در خیابان ۳۰ غربی و خیابان ۱۰ام میروید و دو مسیر همارز وجود دارد. میتوانید در امتداد خیابان ۳۳ غربی به غرب بروید و به سمت جنوب بپیچید، یا ابتدا به جنوب بروید و سپس در امتداد خیابان ۳۰ غربی به غرب حرکت کنید. در هر صورت، شما باید یکی را انتخاب کنید. اما در دنیای کوانتومی، اینطور نیست: یک ذره میتواند هر دو مسیر را همزمان طی کند.
این موضوع واضحترین نمایش را در آزمایش معروف دو-شکاف دارد. در این آزمون، شما ذرات را یکییکی به سمت مانعی با دو شکاف باریک شلیک میکنید و ثبت میکنید که هر کدام کجا روی صفحه پشت آن فرود میآید. هر ذره در نقطهای خاص روی صفحه فرود میآید، همانطور که انتظار میرود. اما وقتی تعداد بیشتری شلیک میکنید، آنها الگوی نواری را میسازند که تنها در صورتی ممکن است اگر هر کدام از طریق هر دو شکاف عبور کرده باشند، مانند یک موج.
برای پیشبینی رفتار کلیتر یک ذره کوانتومی، فیزیکدانان باید هر مسیری که ممکن است طی کند را جمع بزنند، که به تاریخچههای ممکن معروف است. همه تاریخچهها وزن یکسانی ندارند؛ برخی سهم بسیار بیشتری در مجموع دارند. این روشی اسرافی و مرموز برای توصیف رفتار یک ذره منفرد است، اما همچنین یکی از موفقترین ایدهها در فیزیک است.
این رویکرد، که به «جمع بر روی تاریخچهها» معروف است، برای ذرات و هر چیزی که از آنها ساخته شده، تثبیت شده است. اما درباره گرانش چه؟ انیشتین نشان داد که گرانش پیامد خمیدگی فضا-زمان است: اجسام با جرم، فضا و زمان اطراف خود را خم میکنند و ما آن خمیدگی را به عنوان گرانش حس میکنیم. بنابراین، در یک نظریه کوانتومی گرانش، چیزی که جمع زده میشود شکل فضا-زمان است، نه فقط مسیرهای ذراتی که از میان آن حرکت میکنند. برای انجام پیشبینیها در یک نظریه کوانتومی گرانش، ما باید هر شکلی که جهان ممکن است داشته باشد را جمع بزنیم و هنوز هیچکس نمیداند چگونه این کار را انجام دهد. بخش زیادی از تحقیقات مدرن گرانش کوانتومی تلاشی برای کشف این موضوع است.
هاوکینگ و پیج حالتی را یافتند که این جمع به اندازه کافی ساده است که قابل مدیریت باشد اما همچنان جالب است. برای توضیح کار هاوکینگ و پیج، باید نوع دیگری از جهان را تصور کنیم، به نام فضا-زمان ضد ده سیتر. تصور کنید در یک کاسه غولپیکر ایستادهاید. مهم نیست چقدر سخت شیئی را پرتاب کنید، همیشه به جایی که از آن پرتاب شده است برمیگردد.
جهان ما اینطور نیست. تفاوت به مقداری به نام ثابت کیهانشناسی برمیگردد، که انرژی فضای خالی را توصیف میکند. در جهان ما، این انرژی مثبت است، که باعث میشود فضا با سرعت بیشتری منبسط شود. در فضا-زمان ضد ده سیتر، انرژی منفی است، بنابراین همه چیز به جایی که شروع کردهاند کشیده میشوند. هاوکینگ و پیج این جهان را برای محاسبات خود انتخاب کردند زیرا نحوه رفتار آن هنگام گرم شدن: کاسه گرما را نگه میدارد تا بتواند در دمای ثابت باقی بماند.
در هر دمای معین، دو تاریخچه بسیار بیشتر از همه موارد دیگر اهمیت دارند. اینجا، «تاریخچه» به معنای یک نسخه کامل از جهان است: شکل خاصی از فضا-زمان، همراه با هر چیزی در آن. در یکی، کاسه پر از گاز معمولی ذرات است—شامل گراویتونها، ذراتی که گفته میشود گرانش را حمل میکنند. در دیگری، شامل یک سیاهچاله است. هر کدام که سهم بیشتری در مجموع داشته باشد، در واقع چیزی است که ما مشاهده خواهیم کرد—او «برنده» است. در دماهای پایین، تاریخچه گاز برنده است و جهان پر از گاز است؛ در دماهای بالا، تاریخچه سیاهچاله برنده است و جهان شامل یک سیاهچاله است. در یک دمای خاص—که فیزیکدانان اکنون آن را دمای هاوکینگ-پیج مینامند—جهان به طور ناگهانی از یکی به دیگری تغییر میکند. این گذار فاز است.
این مورد نادری است که ما میتوانیم دو شکل بسیار متفاوت از فضا-زمان را ببینیم که در جمع بر روی تاریخچهها رقابت میکنند، و میتوانیم بگوییم کدام برنده میشود.
اینجاست که اصل هولوگرافیک وارد داستان میشود. در دهه ۱۹۷۰، جیکوب بکنشتاین و هاوکینگ یافتند که مقدار اطلاعاتی که یک سیاهچاله میتواند نگه دارد متناسب با سطح آن است، نه حجم آن. این بسیار متفاوت از ماده معمولی است، که در آن هر بیت از حجم تقریباً مقدار یکسانی اطلاعات نگه میدارد.
در اوایل دهه ۱۹۹۰، جرارد 'ت هوفت و لئونارد ساسکیند پیشنهاد کردند که این ایده به طور کلی به گرانش اعمال میشود—هر چیزی داخل یک ناحیه از فضا میتواند کاملاً توسط اطلاعات روی مرز آن توصیف شود، همانطور که یک هولوگرام تخت میتواند تصویر سهبعدی را نمایش دهد. در سال ۱۹۹۷، خوان مالداسنا این ایده را بیشتر رسمی کرد. او استدلال کرد که گرانش داخل کاسه ضد ده سیتر معادل یک نظریه کوانتومی معمولی از ذرات است، بدون هیچ گرانشی، که روی لبه کاسه (مرز بیرونی جهان) وجود دارد. اینها سمت گرانشی و سمت کوانتومی دوگانگی هستند که در مقدمه توصیف کردیم—آنها دو زبان برای توصیف همان واقعیت زیربنایی هستند.
در موردی که کلود مطالعه کرد، نظریه کوانتومی روی لبه، نظریه سوپر یانگ-میلز N=4 نام دارد. این نظریه به نظریههایی که نحوه تعامل ذرات را در جهان واقعی توصیف میکنند مرتبط است، اما تقارنهای اضافی دارد که کار با آن را برای فیزیکدانان بسیار آسانتر میکند. (کلود قبلاً با این نظریه کار کرده است و نحوه تعامل ذرات درون آن را تا سطح جدیدی از دقت محاسبه کرده است.) از آنجا که سمت گرانشی پیشبینی میکند دو تاریخچه با هم رقابت میکنند، سؤال بدیهی این است: آیا نظریه سوپر یانگ-میلز N=4 (سمت کوانتومی) همان چیز را نشان میدهد؟
در حال حاضر، فیزیکدانان تنها زمانی میتوانند این نظریه را به طور دقیق تحلیل کنند که ذرات آن به سختی با یکدیگر تعامل دارند، شرطی که به جفتشدگی ضعیف معروف است. این انتهای مخالف طیفی است که محاسبات گرانشی هاوکینگ و پیج در آن کار میکند. جفتشدگی ضعیف در سمت کوانتومی معادل جهان کوچک و مبهم در سمت گرانشی است. بنابراین هیچ تضمینی نبود که هیچکدام از یافتههای هاوکینگ و پیج در آنجا برقرار باشد.
شگفتانگیز است، اما برقرار هستند. بو سوندبورگ در سال ۱۹۹۹، و پس از او Ofer Aharony، Joseph Marsano، Shiraz Minwalla، Kyriakos Papadodimas و Mark Van Raamsdonk نشان دادند که حتی در جفتشدگی ضعیف، نظریه روی لبه هنگام گرم شدن از یک گذار عبور میکند. این همتای تغییر از گاز به سیاهچاله در داخل کاسه است. اما هنوز ناشناخته بود که آیا این گذار ناگهانی است، مانند مورد هاوکینگ و پیج، یا نرم و تدریجی.
وقتی ذرات به سختی تعامل دارند، فیزیکدانان باید رفتار آنها را مرحله به مرحله محاسبه کنند. آنها با نسخه سادهای از نظریه شروع میکنند که در آن ذرات اصلاً تعامل ندارند. سپس سری اصلاحاتی اضافه میکنند، هر کدام دقیقتر و محاسبه آن دشوارتر از قبلی. فیزیکدانان به این مراحل حلقهها میگویند. در سال ۲۰۰۳، آهارونی و همکارانش دریافتند که اینکه گذار فاز یک جهش ناگهانی است، همانطور که هاوکینگ و پیج پیشبینی کردند، یا تدریجی، به یک عدد واحد بستگی دارد که تنها در سه حلقه ظاهر میشود. محاسبه آن عدد شامل هزاران اصطلاح، معروف به دیاگرامها است—بسیار زیاد برای حل دستی. در سال ۲۰۰۵، همان گروه محاسبات را برای یک پسرعموی سادهتر از نظریه تکمیل کردند و گذار ناگهانی یافتند. اما نسخه برای سوپر یانگ-میلز N=4، که بیش از ۱۰ برابر بزرگتر بود، هرگز تکمیل نشد.
مقیاس مسئله محاسباتی، اگرچه ترسناک بود، تنها مانع تکمیل محاسبات نبود. یک مسئله مفهومی نیز وجود داشت: جمع زدن تمام اجزای محاسبات به صورت خام، پاسخی بینهایت میدهد و آن بینهایتها باید به دقت مهار شوند تا نتیجه معناداری استخراج شود.
برای حل مسئله، کلود یک گروه تحقیقاتی کوچک از عاملها را اجرا کرد، همه کپیهای خودش. تقریباً هر قطعه از محاسبات دو بار انجام شد، توسط عاملهایی که به طور مستقل عمل میکردند. برای بررسیهای سازگاری اضافی، بخشهایی از محاسبات نیز میتوانستند با نتایج قبلی در ادبیات مقایسه شوند.
نتیجهای که کلود یافت یک جهش ناگهانی هنگام افزایش دما بود، دقیقاً مشابه آنچه هاوکینگ و پیج با استفاده از جمع بر روی تاریخچههای فضا-زمان یافته بودند. تصویر در حال ظهور بسیار ساده است: گذار در هر دو جفتشدگی ضعیف و قوی—حد مبهم و صاف در توصیف گرانشی—ناگهانی است. محتملترین امکان این است که در همه جا بین آنها ناگهانی باقی بماند.
این نتیجه زیبایی است. نشان میدهد که محاسباتی با استفاده از جمع بر روی تاریخچهها در گرانش به طور کیفی با رفتار یک نظریه کوانتومی معمولی بدون هیچ گرانشی مطابقت دارد.
سؤالات حلنشده بسیاری باقی میمانند. گذار ناگهانی که کلود یافت بسیار شبیه به چیزی است که هر وقت آب را میجوشانیم میبینیم. یکی از ویژگیهای جالب گذارهای ناگهانی این است که طرف بازنده رقابت میتواند برای مدتی زنده بماند: برای مثال، آب میتواند بالای ۱۰۰ درجه سانتیگراد بدون جوشیدن فوقگرم شود، همانطور که اگر یک فنجان آب بسیار خالص را در مایکروویو بگذارید خودتان میتوانید ببینید. (اما لطفاً این کار را نکنید؛ خطرناک است و آنتروپیک ترجیح میدهد مسئول اپیدمی خوانندگان سوخته نباشد.)
چیزی مشابه اینجا اتفاق میافتد. بالای دمای هاوکینگ-پیج، گاز داغ گراویتونها و سایر ذرات میتواند برای مدت طولانی در حالت فوقگرم زنده بماند. اما در دمای بالاتر دیگر نمیتواند زنده بماند: این گذار دیگری است، گذار هاگدورن، که امضای مشخص نظریه رشتهها است. در سمت گرانشی، آن گذار بسیاری از ویژگیهای جالب خود را دارد و ارزشمند خواهد بود که به طور دقیق بررسی کنیم آیا آنها نیز در نظریه سوپر یانگ-میلز N=4 ظاهر میشوند.
سؤال حلنشده دیگری مربوط به تاریخچههای دیگر فضا-زمان است. هاوکینگ و پیج سه مورد را در نظر گرفتند: یکی که جهان مدل آنها پر از گاز است، یکی که شامل سیاهچاله بزرگ است و یکی که شامل سیاهچاله کوچکتری است که هرگز در جمع بر روی تاریخچهها غالب نمیشود. از نظر اصولی، تاریخچههای ممکن بیشتری وجود دارد. تا جایی که کسی میداند، هیچکدام هرگز غالب نمیشوند. اما با توجه به تغییرات معینی در شرایط اولیه—اگر جهان به چرخش درآید، برای مثال، یا مقدار ثابتی انرژی یا بار به آن داده شود—سپس برخی از این تاریخچهها مسلط میشوند. کشف دقیق اینکه کدامیک برنده میشوند و کی، مسئله جالبی برای آینده است.
بوتاسترپ مدولار
همانطور که قبلاً دیدیم، یکی از جهانهای مدل مفید دارای فقط دو بُعد فضایی و یک بُعد زمانی است: به آن «گرانش سهبعدی» میگویند زیرا گرانش را در سه بُعد فضا-زمان توصیف میکند. طبق اصل دوگانگی هولوگرافیک، گرانش سهبعدی داخل کاسه ضد ده سیتر معادل نظریه کوانتومی معمولی است که روی لبه کاسه زندگی میکند.
به عنوان یک مدل، گرانش سهبعدی بسیار سادهتر از واقعیت است، اما همچنان اجازه میدهد سیاهچالهها و بسیاری از اسرار مشابه وجود داشته باشند. این آزمایشگاه مفیدی برای مطالعه جمع بر روی تاریخچههای فضا-زمان فراهم میکند. همچنین مکان خوبی برای آزمایش این ایده است که فضا-زمان یک جزء اساسی جهان نیست، بلکه از چیزی عمیقتر برمیخیزد. در نسبیت عام، سیاهچالهها صاف به نظر میرسند. اما در گرانش کوانتومی، اگر به کوچکترین مقیاسها—طول پلانک، حدود ۱۰-35 متر، که اثرات کوانتومی بر گرانش غیرقابل چشمپوشی میشوند—زوم کنید، سیاهچالهها از تعداد عظیمی بلوکهای ساختمانی ریز و فردی ساخته شدهاند. فیزیکدانان معتقدند همین موضوع در جهان چهاربعدی خودمان نیز صادق است، اما نسخه سهبعدی با دوگانگی هولوگرافیک بسیار آسانتر برای تجزیه و تحلیل است.
نتایج کلود بر روشی به نام بوتاسترپ بنا شده است، یک استراتژی عمومی برای حل نظریههای کوانتومی. برخلاف انتظار، استراتژی سعی نمیکند نظریه را مستقیماً حل کند. برای گرانش سهبعدی، این حتی ممکن نیست، زیرا هیچکس نمیداند چگونه نظریه را دقیقاً تعریف کند. در عوض، بوتاسترپ نظریهها را با نشان دادن تناقض آنها رد میکند. فیزیکدانان بر روی تمام نظریههای کوانتومی ممکن اسکن میکنند و سعی میکنند آنها را یکییکی حذف کنند.
شگفتانگیز است، در بسیاری از موارد این روش امکانپذیر میکند که یک نظریه کوانتومی واحد را شناسایی کنید و دقیقاً محاسبه کنید چگونه رفتار میکند. الزامات نسبیت و مکانیک کوانتومی آنقدر سختگیرانه و ظریف متعادل هستند که با هم هر جایگزین دیگری را رد میکنند. در سال ۲۰۱۲، بوتاسترپ برای حل یک نظریه میدان کوانتومی به نام مدل آیزینگ بحرانی سهبعدی استفاده شد، یک مدل ساده مغناطیس که همچنین آب را در نقطهای که مایع و بخار غیرقابل تمایز میشوند توصیف میکند. از آن زمان، به بسیاری از سیستمهای کوانتومی مختلف اعمال شده است.
در سال ۲۰۰۹، سیمون هلرمن تکنیکی به نام بوتاسترپ مدولار معرفی کرد، که روش بوتاسترپ را به گرانش سهبعدی اعمال میکند. هدف آن رد نظریههای ناسازگار گرانش کوانتومی در سه بُعد فضا-زمان است. با ترکیب آن با سایر روشهای بوتاسترپ، فیزیکدانان امیدوارند در نهایت هر نظریه ناسازگار را حذف کنند. هر چیزی که باقی بماند باید سازگار باشد. ممکن است هیچ نظریه سازگاری وجود نداشته باشد، یا فقط یکی، یا خانوادههای کاملی از آنها. هر کدام از این نتایج جالب خواهند بود، زیرا به ما کمک میکنند بفهمیم فضا-زمان در مقیاس پلانک در این جهان سادهسازی شده چگونه به نظر میرسد و به ما سرنخهایی درباره مقیاس پلانک در جهان خودمان میدهد.
روش بوتاسترپ مدولار به این صورت کار میکند. گرانش سهبعدی در فضا-زمان ضد ده سیتر مقداری به نام بار مرکزی (c) دارد، که تقریباً تعداد بلوکهای ساختمانی میکروسکوپی که جهان از آنها ساخته شده را میشمارد. وقتی نسبیت عام برقرار است، c بسیار بزرگ است، زیرا سیاهچالههای بزرگ حاوی تعداد عظیمی بلوک ساختمانی هستند. مقدار دوم، M₁، جرم سبکترین سیاهچاله است. برای اجرای بوتاسترپ، فیزیکدانان بر روی هر نظریه ممکن، با هر مقدار ممکن c و M₁ اسکن میکنند و به دنبال ناسازگاریها میگردند.
برای درک اینکه آن جستجو چگونه کار میکند، باید به جمع بر روی تاریخچههای فضا-زمان برگردیم. در گرانش سهبعدی، این یعنی جمع زدن اشکال مختلف سهبعدی فضا-زمان. آنها میتوانند ساده باشند، مانند یک توپ، یا پیچیدهتر، مانند دونات و دونات دو سوراخ در شکل زیر. فضا-زمان داخل شکل است—خمیر داخل دونات. سطح آن، مانند لبه کاسه در بخش قبلی، جایی است که نظریه کوانتومی «نوشته شده»، در یک بُعد کمتر.
بوتاسترپ مدولار با فضا-زمانی به شکل یک دونات معمولی، یک سوراخ، یا توروس شروع میشود. دو روش متفاوت برای تفسیر این شکل وجود دارد، بسته به اینکه کدام جهت را «زمان» و کدام را «فضا» بنامیم. در اولی، جهت بلند دور سوراخ زمان است و حلقه کوتاهتر دیگر، دور لوله، فضا است. در دومی، آنها جابهجا میشوند: حلقه بلند فضا است و حلقه کوتاهتر زمان.
در محاسباتی مانند اینها، طول حلقه زمان دما را تنظیم میکند: هرچه حلقه کوتاهتر، جهان داغتر. بنابراین جابهجایی دو حلقه، جهان سرد را با جهان داغ معامله میکند. دو تفسیر معادل دو تاریخچه رقابتی هستند که هاوکینگ و پیج مطالعه کردند. در گرانش سهبعدی هیچ گراویتونی وجود ندارد، اما گذاری مشابه آنچه کلود در نظریه سوپر یانگ-میلز N=4 تحلیل کرد وجود دارد.
اکنون به مرحله حیاتی میرسیم. در نسبیت، فضا و زمان در پای برابری هستند. بنابراین فرقی نمیکند کدام حلقه را فضا و کدام را زمان بنامیم. تا جایی که نسبیت مربوط است، دو تفسیر معادل هستند و فیزیک باید برای هر آزمون ممکن یکسان باشد.
اما مکانیک کوانتومی زمان را متفاوت از فضا رفتار میکند. برای محاسبه هر چیزی، شما جهتی را به عنوان زمان انتخاب میکنید و تکامل سیستم را در طول آن ردیابی میکنید. بنابراین، وقتی مقادیر مشاهدهپذیر را در گرانش کوانتومی محاسبه میکنیم، دو تفسیر دونات منجر به محاسباتی میشوند که بسیار متفاوت به نظر میرسند. اما در نسبیت، فرقی نمیکند کدام حلقه زمان نامیده شود، بنابراین دو محاسبه باید دقیقاً همان پاسخ را بدهند.
اگر نظریه گرانش کوانتومی سهبعدی را میدانستیم، میتوانستیم هر دو محاسبه را انجام دهیم و تأیید کنیم که مطابقت دارند. ما نمیدانیم، اما با روش بوتاسترپ، این مشکل نیست. فیزیکدانان بر روی مقادیر ممکن c (تعداد بلوکهای ساختمانی) و M₁ (جرم سبکترین سیاهچاله) اسکن میکنند. برای هر جفت مقدار، آنها سعی میکنند اثبات کنند که نظریه ناسازگار خواهد بود—یعنی دو محاسبه روی دونات نمیتوانند احتمالاً پاسخ یکسانی بدهند. این شامل جستجو برای یک شیء ریاضی خاص به نام تابعال بوتاسترپ است. اگر فیزیکدانان یکی پیدا کنند، نظریه ناسازگار است و آن مقادیر رد میشوند.
امید، حمایتشده توسط موفقیتهای بوتاسترپ در سایر جاها، این است که ترکیب این رویکرد با سایر روشهای بوتاسترپ در نهایت اکثر نظریههای ممکن گرانش کوانتومی سهبعدی را رد کند. نظریههایی که پابرجا میمانند تنها ones سازگار با هر دو گرانش و مکانیک کوانتومی خواهند بود. فیزیکدانان سپس میتوانند از آنها برای کاوش برخی از بزرگترین سؤالات در گرانش کوانتومی استفاده کنند: آیا تنها یک نظریه وجود دارد؟ آیا به نظریه رشتهها متکی است یا جایگزینهایی وجود دارد؟ سیاهچالهها در سطح میکروسکوپی از چه ساخته شدهاند و چگونه بر روی تاریخچههای فضا-زمان جمع میزنیم؟
این استراتژی از نظر اصولی میتواند کار کند، اما در عمل بسیار دشوار است، زیرا یافتن تابعالهای بوتاسترپ سخت است. آنچه برای گرانش کوانتومی مهم است، اتفاقی است که هنگام بزرگ بودن c رخ میدهد—اما هرچه c بزرگتر میشود، جستجو سختتر میشود. در مقاله اصلی درباره بوتاسترپ مدولار، هلرمن اثبات کرد که در هر نظریه سازگار گرانش سهبعدی، M₁ نمیتواند بزرگتر از c/6 باشد، با تصحیحات کوچک. نظریههایی با سبکترین سیاهچاله سنگینتر نمیتوانند احتمالاً با هر دو گرانش و مکانیک کوانتومی سازگار باشند.
هدف بوتاسترپ مدولار این است که این سقف را تا حد ممکن پایین ببرد و مشخص کند سبکترین سیاهچاله چقدر میتواند سنگین باشد. فیزیکدانان سقف را به صورت M₁ ≤ c/Λ مینویسند. سقف پایینتر به معنای عدد بزرگتر Λ است. نتایج زیر، از جمله نتایج کلود، مربوط به سادهترین و بیشترین مطالعهشده نسخه روش هستند، که چرخش سیاهچالهها را نادیده میگیرد.
در طول ۱۵ سال گذشته، فیزیکدانان برای پایین آوردن سقف و محکم کردن نظریه تا حد ممکن کار کردهاند. دو راه برای انجام این کار وجود دارد. یکی تحلیلی است—ساختن تابعال بوتاسترپ با دست، با ریاضیات قلم و کاغذ. دیگری عددی است—استفاده از کامپیوترها برای جستجوی تابعالها و بهینهسازی آنها. نتایج این محاسبات عددی پیشنهاد میکردند که بوتاسترپ مدولار میتواند سقف را تا حدود c/9.1 پایین ببرد. اما این محاسبات با رشد c سختتر میشوند، بنابراین نمیتوانستند سؤال را حل کنند. در سمت تحلیلی، تام هارتمن، دالیمیل مازاک و لئوناردو راستلی سقفی از c/8.5 اثبات کردند، اما چون این بالاتر از آنچه نتایج عددی پیشنهاد میکردند بود، به وضوح بهترین کاری که بوتاسترپ مدولار میتوانست انجام دهد نبود. از آن زمان، دقیقاً اینکه بوتاسترپ مدولار چقدر میتواند گرانش کوانتومی را محدود کند، یک سؤال حلنشده باقی مانده است.
کلود با اجرای آزمایشهای عددی و بازتولید نتایج از ادبیات، شروع به حل مسئله کرد. در این حین، الگویی را که فیزیکدانان تا کنون از دست داده بودند مشاهده کرد، شامل نحوه تغییر اندک سقف عددی با رشد c. بر اساس آن الگو، کلود فرضیهای درباره رفتار تابعال بوتاسترپ توسعه داد، با استفاده از ابزاری ریاضی به نام منحنی طیفی. منحنیهای طیفی در سایر زمینههای ریاضیات و فیزیک شناخته شده هستند، اما هرگز به این مسئله اعمال نشده بودند. کلود منحنی طیفی را یافت که بوتاسترپ مدولار را در مقادیر بزرگ c حاکم میکند. سپس از آن برای اثبات استفاده کرد که سبکترین سیاهچاله در گرانش کوانتومی سهبعدی نمیتواند سنگینتر از c/Λ باشد، که در آن Λ توسط فرمولی دقیق داده میشود و تقریباً 9.1266 است. او همچنین اثبات کرد که این سقف بهینه است: پایینترین چیزی است که این نسخه از بوتاسترپ مدولار میتواند برسد. کلود راهحل را در چهار یادداشت تحقیقاتی ارائه کرد، که بعداً آنها را در یک مقاله واحد ادغام کرد.
این یکی از اولین بارهایی است که بوتاسترپ برای مشتق گرفتن نتیجهای دقیق در رژیم گرانش کوانتومی که سیاهچالهها اهمیت دارند استفاده شده است. همچنین نشان میدهد که این نسخه از روش به تنهایی نمیتواند سقف را تا c/12 پایین ببرد، جرمی که سیاهچالهها در آن ظاهر میشوند؛ این نیاز به مواد دیگر خواهد داشت. اگرچه به تنهایی نظریه گرانش کوانتومی در سه بُعد را مشخص نمیکند، اما نقطه شروعی فراهم میکند و به محدود کردن جستجو کمک میکند.
نتیجهگیری
این دو نتیجه کلود را در حال انجام دو نوع بسیار متفاوت از تحقیقات نشان میدهند. اولی محاسباتی شناختهشده بود که فیزیکدانان برای دو دهه کنار گذاشته بودند، زیرا کار برای تکمیل دستی بسیار طولانی و خطاآمیز بود. دومی نیاز به ایدهای جدید داشت: تشخیص الگویی که دیگران از دست داده بودند و آوردن ابزاری ریاضی از سایر نقاط فیزیک. هر دو عمدتاً خودمختار انجام شدند. هیچکدام از نتایج سؤال گرانش کوانتومی را حل نمیکند، یا حتی نزدیک به انجام این کار نیست، اما هر کدام فیزیک را در یک حوزه تحقیقاتی دیرینه پیش میبرند.
مقاله گذار فاز سیاهچاله را اینجا و مقاله بوتاسترپ مدولار را اینجا بخوانید.