اشتراک
شیرین در حالت سیلوئت (سایه)، سرش را گرفته است.
شیرین در حالت سیلوئت (سایه)، سرش را گرفته است.
اخبار جهانی تحقیقات خاورمیانه

زندگی یک زن ایرانی در سایه اعتراضات و جنگ: خاطرات مصور

در یک نگاه چکیدهٔ خودکار موتور هوش مصنوعی افق آبی

شیرین، استاد ۴۰ ساله دانشگاه، از سال ۲۰۰۹ در تمام اعتراضات بزرگ ایران شرکت کرده و هر بار با ضرب و شتم و شلیک مواجه شده است. در ژانویه ۲۰۲۶، در بازگشت از محل کار به راهپیمایی تهران می‌پیوندد و پس از شنیدن صدای تیراندازی فرار می‌کند. روز بعد با لباس محافظتی و سپردن دخترش به مادرش دوباره به خیابان می‌آید؛ جایی که نیروهای امنیتی با فشنگ ساچمه‌ای به سر، پشت و پایش شلیک می‌کنند و او و دوستش در کیوسکی پناه می‌گیرند. دو پسر جوان در کنارشان زخمی می‌شوند و رفتن به بیمارستان خطرناک است چون معترضان آنجا تحت تعقیب‌اند. تا پایان اعتراضات، بیش از ۷۰۰۰ نفر کشته و ۵۰۰۰۰ نفر دستگیر می‌شوند. در ۲۸ فوریه، آمریکا و اسرائیل حمله می‌کنند و آیت‌الله خامنه‌ای کشته می‌شود. جنگ پنج هفته‌ای شدت می‌گیرد و شیرین در اواخر مارس خویشاوندانش را در بمباران تهران از دست می‌دهد. اقتصاد فرو می‌پاشد، او در ژوئن اخراج می‌شود و بیمه‌اش را از دست می‌دهد. جامعه ایران دو قطبی شده و شیرین میان خانواده طرفدار دولت و دوستان طرفدار شاه گیر افتاده است. در اکتبر، پارلمان صحبت با رسانه‌های بین‌المللی را جرم‌سازی می‌کند و حداقل ۳۹ نفر اعدام می‌شوند. شیرین اکنون می‌پرسد آیا معترضان مهره‌ای برای اسرائیل و آمریکا بودند و امیدوار است داستان واقعی رنج ملتش به جهان برسد.

یک سال اعتراض و جنگ، چنگال دولت ایران بر مردم را تنگ‌تر کرده است — و همچنین آنچه جهان بیرون می‌تواند ببیند.

اما از شهری کوچک در حومه تهران، زنی به نام شیرین موافقت کرد که روایت سخت‌ترین ماه‌هایی که اکثر ایرانیان تاکنون تجربه کرده‌اند را همزمان با وقوع حوادث، با رویترز به اشتراک بگذارد.

شیرین ۴۰ ساله است و استاد دانشگاه؛ او از سال ۲۰۰۹، زمانی که ۲۳ سال داشت، در تمام اعتراضات بزرگ ایران شرکت کرده است.

هر بار مورد ضرب و شتم قرار گرفته و به سمتش تیراندازی شده است. هیچ‌کدام جای زخمی، جسمی یا روانی، بر جای نگذاشت.

روزهای نخستین سال ۲۰۲۶ متفاوت به نظر می‌رسد.

قیام

در ۷ ژانویه، در راه بازگشت از محل کار، او به راهپیمایی در تهران برای مطالبه آزادی سیاسی و اصلاحات اقتصادی می‌پیوندد.

ده‌ها اتوبوس نیروهای امنیتی اضافی را وارد کرده‌اند.

بانگ!

بانگ!

بانگ!

شیرین چند شعار سر می‌دهد، اما سپس صدای تیراندازی را می‌شنود و تصمیم می‌گیرد ترک کند.

شیرین، نامی خانوادگی که تقریباً به معنای «شیرین» است، به سرعت به خانه می‌رود.

شب دیر است و او با دختر کوچکش در خارج از تهران زندگی می‌کند.

۸ ژانویه روز تعطیل شیرین است. او به اعتراضات در شهر خود می‌رود.

او هرگز این همه نیروهای امنیتی را ندیده بود که مرکز شهر را مسدود کرده‌اند.

او مسیر دیگری را انتخاب می‌کند و به معترضان در جای دیگر می‌پیوندد.

گروه کوچکی از معترضان خواستار بازگشت پسر آخرین شاه ایران از تبعیدش در آمریکا هستند.

شیرین نه شاه جدیدی می‌خواهد و نه جمهوری اسلامی. او کشوری آزاد از حاکمان استبدادی را می‌طلبد.

آزادی!

Freedom!

آزادی!

azadi!

آزادی!

azadi!

آزادی!

Freedom!

او جمعیت کوچک دیگری را پیدا می‌کند و با آن‌ها شعار «آزادی!» را سر می‌دهد تا سعی کند صدای جمعیت طرفدار شاه را خفه کند.

پسر شاه خواستار قیام شده است. اسرائیل و آمریکا حمایت از معترضان را وعده داده‌اند.

بی‌ثباتی خشونت‌آمیزتر می‌شود.

معترضان در تهران کشته شده‌اند.

در ۹ ژانویه، شیرین دوباره برای اعتراض بیرون می‌رود.

این بار، لباس محافظتی می‌پوشد.

او دخترش را پیش مادرش می‌گذارد؛ مادری که همواره حامی قوی دولت بوده است.

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران، که برای حفظ حکومت دینی ایجاد شده است، پیامک‌های انبوهی ارسال می‌کند تا مردم را از خیابان‌ها دور نگه دارد.

دستی دستکش‌پوش گوشی هوشمندی را نگه داشته که صفحه نمایشش هنوز تاریک است.

صفحه گوشی اکنون پیامکی به زبان فارسی از شماره‌ای ناشناس را نشان می‌دهد. ترجمه انگلیسی آن نیز ارائه می‌شود.

امروز، هیچ هشدار دوستانه‌ای وجود ندارد.

بانگ!

بانگ!

بانگ!

رهبر عالی‌رتبه تازه سخنرانی‌ای ایراد کرده و وعده داده است: «جمهوری اسلامی در مواجهه با خرابکاران و مزدوران کوتاه نخواهد آمد.»

نیروهای امنیتی آتش می‌گشایند.

ساچمه‌ها سر، پشت و پای شیرین را می‌سوزانند. نیروهای امنیتی ایران به طور گسترده از فشنگ ساچمه‌ای و پرنده برای کنترل جمعیت استفاده می‌کنند، که گاهی مرگبار است.

صدای موتورسیکلتی را پشت سرش می‌شنود و به دویدن ادامه می‌دهد.

فقط گیر نیفت!

او و دوستش در کیوسکی خالی پناه می‌گیرند.

مسلحی با لباس شخصی آن‌ها را در حال مخفی شدن می‌بیند، اما ناگهان رانندگی می‌کند و دور می‌شود.

دوستش از ترس خودش را کثیف کرده است.

در کنار کیوسک، دو پسر جوان خوش‌شانس نبوده‌اند.

یکی از پای خونریزی می‌کند. پسرها لنگ‌لنگان می‌روند.

شیرین و دوستش از کوچه‌ها فرار می‌کنند و به خانه می‌دوند.

رفتن به بیمارستان خطرناک است. معترضان در آنجا تحت تعقیب قرار می‌گیرند.

شیرین خدمتکاری بازنشسته را پیدا می‌کند که مخفیانه به خانه او می‌آید.

پیرمرد می‌گوید سرویس‌های امنیتی قبلاً با او تماس گرفته‌اند.

دو روز می‌گذرد تا اینکه شیرین به اندازه کافی بهبود یابد و بتواند در ۱۱ ژانویه دخترش را تحویل بگیرد.

وقتی اعتراضات تا اواخر ژانویه فروکش کرد، طبق گفته گروه‌های حقوق بشری، بیش از ۷۰۰۰ نفر عمدتاً معترض کشته و بیش از ۵۰۰۰۰ نفر دستگیر شدند.

مقامات ایرانی می‌گویند بیش از ۳۰۰۰ نفر، شامل نیروهای امنیتی، کشته و ۳۰۰۰ نفر دستگیر شده‌اند.

برخی افراد تا اواسط فوریه نیز نتوانستند ردی از عزیزانشان — مرده یا زندانی — پیدا کنند.

یک زن تجربه رایجی را توصیف می‌کند زیرا خانواده‌اش سعی داشتند جسد برادرش را تحویل بگیرند.

او با گلوله واقعی از سینه هدف قرار گرفته بود.

بیمارستان آن‌ها را به قوه قضائیه ارجاع می‌دهد.

قوه قضائیه آن‌ها را به سپاه پاسداران ارجاع می‌دهد.

سپاه پاسداران آن‌ها را به پلیس ارجاع می‌دهد.

پلیس می‌گوید شرطی وجود دارد: فرمی را امضا کنید که بگوید او توسط اغتشاشگران تیر خورده است، نه توسط دولت.

آن‌ها امتناع می‌کنند.

خویشاوندی در پلیس دخالت می‌کند و آن‌ها پس از قول دادن درباره عدم صحبت درباره مرگش، جسد را تحویل می‌گیرند.

یکی از دوستان شیرین در اعتراض مورد ضرب و شتم قرار گرفت و زندانی شد. او با هشدار مبنی بر اینکه دیگر اعتراض نکند، آزاد شد.

بسیاری دیگر همچنان در زندان هستند.

۲۸ فوریه

ایالات متحده و اسرائیل حمله می‌کنند.

برخی از نخستین بمب‌ها آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر عالی‌رتبه، را در مجموعه‌اش در تهران می‌کشند و پایان ۳۶ سال حکومت او را رقم می‌زنند.

زندگی در زمان جنگ

شیرین می‌فهمد که بمب‌های دیگر به مدرسه‌ای در جنوب ایران اصابت کرده و بیش از ۱۵۰ دانش‌آموز، معلم و والدین را کشته است.

مادری دیگر دختر شیرین را از مدرسه به خانه می‌آورد.

مدیریت مدرسه توضیح متفاوتی به بچه‌ها می‌دهد.

شیرین هر کاری از دستش برمی‌آید برای محافظت از خانه‌اش انجام می‌دهد، اگرچه چسب نواری اگر انفجار نزدیک باشد، کمکی به سالم ماندن پنجره‌ها نمی‌کند. او صدای بمب‌ها را از فاصله دور می‌شنود.

در ابتدا، شیرین و دخترش هیچ ایده‌ای ندارند که بمب‌ها کجا می‌افتند یا چه نوع بمب‌هایی هستند.

برخی انفجارها در رشته‌کوه نزدیک رخ می‌دهد.

شیرین و دخترش یاد می‌گیرند صداها را تشخیص دهند.

جنگنده در مقابل پهپاد. فرود موشک در مقابل شلیک موشک. نزدیک یا دور.

در طی پنج هفته، حملات در سراسر ایران شدت می‌گیرد، زیرا آمریکا و اسرائیل هزاران بمب می‌اندازند. ایرانیان تهران را ترک می‌کنند و در مهمانسراها یا خانه خویشاوندان در استان‌های اصلی خود یا شهرهای نزدیک، مانند شهر شیرین، جا می‌شوند.

استادی در ۵ مارس هنگام تخلیه خانواده‌اش با خودرو به تبریز، شهر اصلی‌شان، به سختی از حمله هوایی جان سالم به در می‌برد.

«ما تازه از یک ایستگاه خدمات بزرگراهی که همیشه در سفرهای بازگشتی توقف می‌کردم، گذشته بودیم و انفجار عظیمی رخ داد.»

«ما کنار زدیم و دیدیم دود بلند می‌شود. زنان و کودکان گریه می‌کردند و فکر می‌کردیم هر لحظه ممکن است کشته شویم»، او می‌گوید.

رسانه‌های دولتی می‌گویند ۱۷ نفر در این حمله کشته شدند.

تاجری که در بمباران شهر همدان گیر افتاد، عکس‌هایی از بخیه‌های پاهایش را به اشتراک گذاشت و آن‌ها را تقصیر رهبران آمریکایی و اسرائیلی دانست.

«این زخم‌ها هدیه ترامپ و نتانیاهو به من است، وعده آن‌ها برای کمک به ایرانیان.»

ایران گفته است حدود ۳۵۰۰ نفر در حملات هوایی آمریکا و اسرائیل کشته شدند، از جمله نزدیک به ۱۵۰۰ غیرنظامی. ایالات متحده و اسرائیل می‌گویند فقط اهداف نظامی را هدف قرار داده‌اند. تحقیقات آمریکا درباره بمباران مدرسه در جنوب ایران هنوز منتشر نشده است.

برخی دوستان و خانواده از دولت حمایت می‌کنند؛ برخی دیگر از تظاهرات. شیرین میان آن‌ها گیر افتاده است.

جامعه ایران دو قطبی شده است — و زندگی شیرین ...

... میان خانواده طرفدار دولت ...

... و دوستان طرفدار شاه ...

شما علیه ایران هستید!

شما کمونیست هستید و نمی‌فهمید.

عروسک غربی!

ما به تنهایی به اندازه کافی قوی نیستیم که دولت را سرنگون کنیم.

شما با جاسوسان همکاری می‌کنید! باید شما را محکوم کنم.

جنگ تنها راه است.

با بسته بودن مدرسه، دختر شیرین سعی می‌کند آنلاین درس بخواند. تماشای اخبار او را وحشت‌زده می‌کند.

در نوروز، جشن‌های چند روزه سال نو ایرانی که از ۲۰ مارس آغاز می‌شود، دوستی که پیش شیرین اقامت دارد، می‌فهمد که شهر زادگاهش، مشهد، بمباران شده است.

دوستش از خانواده‌اش در آنجا خبری نداشته است.

شیرین در اواخر مارس خبر غم‌انگیز خودش را دریافت می‌کند. خویشاوندانی که در تهران زندگی می‌کردند در حمله هوایی به مرکز شهر کشته شدند.

دوست دیگری، عکاسی که در راه بازگشت از کار بود، در حمله هوایی دیگری در تهران کشته شد.

پسر یکی از همسایگان در حمله هوایی در کرج کشته شد.

شیرین سعی می‌کند به زندگی ادامه دهد.

او برای خرید غذا و لوازم ضروری می‌رود.

نیروهای امنیتی چون پایگاه‌هایشان مورد اصابت قرار گرفته، در خودروهایشان خوابیده‌اند.

شیرین ماهی کنسروی ذخیره می‌کند.

میوه تازه گران‌تر شده و او توان خرید زیادی ندارد.

مانند بسیاری از ایرانیان، او در مارس حقوق دریافت نکرد. اخراج‌ها گسترش یافت، هم در شرکت‌ها و هم در دولت.

خویشاوندی در سپاه پاسداران به دیدار خانواده می‌آید. او در خودرو خوابیده است.

در ۷ آوریل، ترامپ تهدید به نابودی تمدن ایرانی، ویران کردن کشور و حمله به نیروگاه‌ها کرد. سخنان او بسیاری از ایرانیان را وحشت‌زده کرد.

دوستی با وحشت به شیرین زنگ می‌زند: آیا ترامپ ما را هسته‌ای خواهد کرد؟

شیرین چراغ خورشیدی و بطری‌های آب می‌خرد.

روز بعد از تهدید ترامپ، شیرین می‌فهمد که ایالات متحده و ایران تازه به آتش‌بس توافق کرده‌اند، جزئیاتی که بعداً حل‌وفصل خواهد شد.

ترامپ گفت آتش‌بس مشروط به پذیرش ایران برای توقف محاصره تنگه هرمز است. ایران این توافق را پیروزی بر آمریکا جلوه داد و ادعا کرد ترامپ شرایط ایران برای پایان خصومت‌ها را پذیرفته است.

در اوایل مه، شیرین برای بازدید از محله محبوبش، نزدیک دانشگاه اصلی شهر، به تهران رفت.

بن‌بست

او وقت ملاقات در بیمارستانی در تهران برای مشکلات سلامتی غیرمرتبط با زخم‌های ساچمه‌ای گرفته است. در اتوبوس، برخی مسافران آسیب‌های چشمی آشکار دارند. او فکر می‌کند آن‌ها نیز قربانیان سرکوب هستند.

شیرین به دیدار دوستان طرفدار شاه می‌رود. آن‌ها از حمایت ترامپ پشیمان هستند.

احساس طردشدگی می‌کنند و رضا پهلوی، پسر تبعیدی شاه، را لعنت می‌کنند.

«ما اندوه و خشم هر خانواده‌ای را که کسی را از دست داده، شریک هستیم و می‌فهمیم چرا برخی احساس می‌کنند دنیا آن‌ها را تنها گذاشته است»، دفتر پهلوی در بیانیه‌ای به رویترز گفت.

مرگ بر اسرائیل!

Death to Israel!

مرگ بر آمریکا!

Death to America!

مرگ بر اسرائیل!

Marg bar Esrā’il!

مرگ بر آمریکا!

Marg bar Āmrikā!

تا اواخر بهار، معترضان در میدان‌های عمومی، حامیان پیروز دولت هستند. مادر شیرین هر شب شرکت می‌کند. علیرغم آتش‌بس، ایران، ایالات متحده و اسرائیل حملات موشکی را تبادل می‌کنند.

«مردم ایران شایسته صلح و امنیت هستند. اقتصاد آن‌ها در حال سقوط آزاد است و آن‌ها به دلیل سوءمدیریت دولتشان با کمبود شدید مواد غذایی و افزایش قیمت‌ها روبرو هستند»، مقام آمریکایی در پاسخ به سوالات رویترز درباره تجربه شیرین گفت.

شیرین همچنان پیامک‌های انبوه از دستگاه امنیتی دریافت می‌کند.

دستی گوشی را بالا گرفته که پیامکی به زبان فارسی را نشان می‌دهد، در حالی که مردم در خیابان عبور می‌کنند. ترجمه انگلیسی آن نیز ارائه می‌شود.

در جریان بازدید از دفترش، فشار برای شرکت در تجمعات شدید است.

اقتصاد ایران حتی بیشتر کوچک‌تر می‌شود. در ژوئن، شیرین اخراج می‌شود و بیمه تأمین اجتماعی و بهداشت خود را از دست می‌دهد.

هنوز حقوقش از ابتدای جنگ پرداخت نشده است.

در ۲۵ ژوئن، شیرین با دوستان زنش پیاده‌روی می‌کند. این روز مذهبی عاشورا است.

آن‌ها توسط زنان چادری در خیابان که معتقدند لباسشان به اندازه کافی پوشیده نیست، مورد توبیخ قرار می‌گیرند.

در تلویزیون، تابوت رهبر عالی‌رتبه در مراسم تشییع جنازه‌اش بالا نگه داشته شده و هزاران نفر دور آن را گرفته‌اند. اوایل ژوئیه است. خانواده شیرین از خانه تماشا می‌کنند.

آتش‌بس در ژوئن ضعیف می‌شود و سپس در ژوئیه، در هفته مراسم تشییع جنازه، فرو می‌پاشد.

حامیان تندرو دولت حملات ایران به اسرائیل را تشویق می‌کنند. پهپادها و موشک‌های ایران کشورهای همسایه خلیج فارس متحد آمریکا را هدف قرار می‌دهند.

آمریکا دوباره بمباران می‌کند، این بار نزدیک خانه شیرین.

ایران فعالان اعتراضات ژانویه را دار می‌زند و اعدام افرادی را که خائن می‌نامد، به صورت عمومی اعلام می‌کند.

عدم قطعیت، بیشتر از ترس، طاقت‌فرسا است.

سر شیرین به شدت درد می‌کند.

اما با فرا رسیدن پاییز، پرسش‌های بزرگ‌تری ذهن او را درگیر می‌کند.

در اکتبر، پارلمان ایران طرحی را تصویب می‌کند که صحبت با رسانه‌های بین‌المللی ممنوع را جرم می‌کند. مجازات‌ها می‌تواند شامل شلاق، جریمه نقدی و تا دو سال زندان باشد. حداقل ۳۹ نفر به دلیل شرکت در اعتراضات ژانویه اعدام شده‌اند و هزاران نفر دیگر زندانی هستند که عصر جدیدی از سرکوب را رقم می‌زند.

جنگ به روش‌های مختلف گروه‌های تندرو را که بر رهبری ایران مسلط هستند، تقویت کرده است.

شیرین اکنون می‌پرسد آیا همه کسانی که به خیابان‌ها آمدند، صرفاً مهره‌هایی برای اسرائیل و ایالات متحده بودند. اعتراضات و سرکوب، بهانه‌ای به این دو کشور برای رفتن به جنگ داد، بدون اینکه در نهایت به ایرانیان کمک شود. تردیدها و ترس‌های او با ادامه جنگ به بن‌بست رسیده افزایش یافته است — همان‌طور که اعتقاد او به اینکه مردم خارج از ایران باید بدانند ملت او چه رنج‌هایی را تحمل کرده است.

«چرا این را به شما می‌گویم؟ تا داستان واقعی و دقیقی از آنچه در ایران در حال وقوع است، به جهان برسد. من می‌بینم که اغلب آنچه گفته و گزارش می‌شود دقیق نیست، عجیب است و معنا ندارد.»

دولت‌های ایران و اسرائیل به درخواست‌ها برای اظهار نظر پاسخ ندادند.

برای اولین بار از شروع جنگ، درد او و کشورش، شیرین را به گریه می‌اندازد.

یادداشت سردبیر

برای جزئیات نحوه گزارش‌دهی رویترز درباره این داستان، حساب جان دیویسون، خبرنگار، را بخوانید.

گزارشگری توسط

جان دیویسون

تصویرسازی و انیمیشن توسط

آدولفو ارانز و مینامی فوناکوشی

ترجمه فارسی توسط

دنیز اجیری

ویرایش توسط

سیمون اسکار و لوری هینانت

یادداشت‌ها

تصاویر مراسم تشییع جنازه آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر عالی‌رتبه، مربوط به شهر کربلا در عراق است که در ۹ ژوئیه ۲۰۲۶ گرفته شده | رویترز

اشتراک:
این گزارش ترجمه و بازنویسی خبری با موتور هوش مصنوعی افق آبی است و برای خوانندهٔ فارسی‌زبان بازتنظیم شده. منبع اصلی: reuters.com