اشتراک
دانشمندان کشف کردند که ویتامین B12 می‌تواند تا حد زیادی نقص‌های رشدی را در کرم‌هایی که مدل‌ساز یک اختلال ژنتیکی نادر هستند، معکوس کند و امید به یک درمان جدید احتمالی را افزایش دهد. اعتبار: Shutterstock
دانشمندان کشف کردند که ویتامین B12 می‌تواند تا حد زیادی نقص‌های رشدی را در کرم‌هایی که مدل‌ساز یک اختلال ژنتیکی نادر هستند، معکوس کند و امید به یک درمان جدید احتمالی را افزایش دهد. اعتبار: Shutterstock
علم سلامت ژنتیک

ویتامین B12 ممکن است کلید درمان یک اختلال ژنتیکی نادر باشد

در یک نگاه چکیدهٔ خودکار موتور هوش مصنوعی افق آبی

پژوهشگران با مطالعه روی کرم‌های گرد کوچک دریافتند که ویتامین B12 می‌تواند نقص‌های رشدی ناشی از جهش ژنتیکی مرتبط با سندرم ورهایج را اصلاح کند؛ سندرمی نادر در انسان که به تأخیر تکامل، اختلال رشد و قد کوتاه منجر می‌شود. این یافته‌ها حول فرآیند «اسپلایسینگ RNA» می‌چرخند که در آن بخش‌های غیرضروری RNA پیام‌رسان حذف و بخش‌های باقی‌مانده به‌درستی به هم متصل می‌شوند تا سلول‌ها پروتئین تولید کنند. خطا در این فرآیند می‌تواند عملکردهای حیاتی سلول را مختل کرده و اختلالات رشدی جدی ایجاد کند. کرم‌های دارای جهش در ژن مسئول اسپلایسینگ، رشد کند و اندازه کوچک‌تری پیدا کردند. تحلیل‌های متابولیک نشان داد این جهش مسیرهای وابسته به ویتامین B12 را که برای رشد سالم ضروری‌اند، مختل می‌کند. شگفت‌انگیز اینکه افزودن ویتامین B12 اضافی، این مسیرها را به حالت عادی بازگرداند و ناهنجاری‌های رشدی را اصلاح کرد. بررسی داده‌های سلول‌های انسانی و نمونه خون بیماران مبتلا به سندرم ورهایج نیز تغییرات متابولیک مشابهی را آشکار کرد، هرچند هنوز مشخص نیست مکمل B12 می‌تواند علائم را در انسان بهبود بخشد و مطالعات بیشتری لازم است. این کشف نشان می‌دهد اختلالات متابولیک ممکن است سهم بیشتری در بیماری‌های ناشی از نقص اسپلایسینگ داشته باشند و می‌تواند به راهبردهای درمانی جدیدی فراتر از سندرم ورهایج برای سایر بیماری‌های ژنتیکی نادر منجر شود.

یک کشف حیرت‌انگیز در مورد ویتامین B12 ممکن است افق‌های جدیدی را برای درک و احتمالاً درمان اختلالات ژنتیکی نادر بگشاید. پژوهشگران دریافتند که این ویتامین می‌تواند مشکلات رشدی را در کرم‌های ریزی که دارای جهش ژنتیکی مرتبط با سندرم ورهایج هستند، اصلاح کند؛ سندرمی که یک وضعیت نادر انسانی است و منجر به تأخیر در تکامل، اختلال در رشد و قد کوتاه می‌شود.

این یافته‌ها حول یک فرآیند سلولی به نام «اسپلایسینگ RNA» (RNA splicing) تمرکز دارند که به آماده‌سازی دستورالعمل‌های ژنتیکی کمک می‌کند تا سلول‌ها از آن‌ها برای تولید پروتئین استفاده کنند. در طول فرآیند اسپلایسینگ، بخش‌های غیرضروری از RNA پیام‌رسان حذف می‌شوند و بخش‌های باقی‌مانده به ترتیب صحیح به هم متصل می‌گردند. وقتی این فرآیند دچار خطا می‌شود، می‌تواند عملکردهای حیاتی سلول را مختل کرده و به اختلالات جدی رشدی منجر شود.

جهش‌ها در ژن‌های مسئول اسپلایسینگ می‌توانند شرایطی مانند سندرم ورهایج را ایجاد کنند. برای درک بهتر اثرات این تغییرات ژنتیکی، دانشمندان بررسی کردند که چگونه یک جهش مرتبط، بر رشد و متابولیسم در یک مدل آزمایشگاهی تأثیر می‌گذارد.

ویتامین B12 نقص‌های رشدی را در کرم‌ها معکوس می‌کند

این کشف از آزمایش‌هایی با C. elegans (کرم گرد کوچک) سرچشمه گرفت که معمولاً در تحقیقات زیستی استفاده می‌شود. محققان ابتدا در جستجوی ژن‌های ناشناخته‌ای بودند که بر طول عمر تأثیر می‌گذارند، زمانی که شروع به بررسی جهشی در ژنی درگیر در فرآیند اسپلایسینگ RNA کردند. همان ژن در انسان‌ها با سندرم ورهایج مرتبط است.

کرم‌هایی که این جهش را داشتند، مشکلاتی شبیه به ویژگی‌های مهم این اختلال انسانی توسعه دادند. رشد آن‌ها به شدت کند شد و اندازه آن‌ها کوچکتر از حالت عادی باقی ماند.

برای بررسی علت این اتفاق، دانشمندان غربالگری‌های ژنتیکی انجام دادند و متابولیسم کرم‌ها را تحلیل کردند. آن‌ها کشف کردند که جهش، مسیرهای متابولیک خاصی را که به ویتامین B12 وابسته‌اند و برای رشد سالم و فعالیت طبیعی سلول ضروری هستند، مختل کرده است.

سپس محققان تست کردند که آیا ارائه ویتامین B12 اضافی می‌تواند این تغییرات را خنثی کند یا خیر. شگفت‌انگیز بود که این درمان، فرآیندهای متابولیک آسیب‌دیده را به حالت عادی بازگرداند و ناهنجاری‌های رشدی مرتبط با جهش را اصلاح کرد.

«ما متعجب شدیم که دیدیم تغییری در یک فرآیند بنیادین پردازش RNA، چنین اثر هدفمندی بر متابولیسم وابسته به ویتامین B12 دارد»، می‌گوید جاناتان کولسباخ، نویسنده اول مطالعه. «حتماً هیجان‌انگیزتر این بود که توانستیم با استفاده از ویتامین B12، پیامدهای این تغییر را در مدل کرم تا حد زیادی اصلاح کنیم.»

آیا ویتامین B12 می‌تواند به درمان یک اختلال ژنتیکی نادر کمک کند؟

برای بررسی اینکه آیا یافته‌های آن‌ها ممکن است برای انسان نیز قابل اعمال باشد، محققان مجموعه داده‌های عمومی موجود از سلول‌های انسانی را بررسی کردند. آن‌ها همچنین با هورموس دافزاری، متخصص اطفال اعصاب در بیمارستان دانشگاه کلن، همکاری کردند تا نمونه‌های خونی از بیماران تشخیص داده شده با سندرم ورهایج جمع‌آوری کنند.

این تحقیقات شواهدی از تغییرات متابولیک مشابه در انسان‌ها آشکار کرد و پیشنهاد داد که مسیرهای وابسته به ویتامین B12 که در کرم‌ها تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، ممکن است در اختلال انسانی نیز نقشی ایفا کنند.

اگرچه نتایج امیدوارکننده هستند، اما پژوهشگران هنوز تعیین نکرده‌اند که آیا مکمل ویتامین B12 می‌تواند علائم را در افراد مبتلا به سندرم ورهایج بهبود بخشد یا خیر. مطالعات اضافی برای تعیین اینکه آیا مزایای مشاهده شده در کرم‌ها می‌تواند به درمانی برای بیماران تبدیل شود، ضروری خواهد بود.

این کشف همچنین امکانی گسترده‌تر را مطرح می‌کند. اختلالات متابولیک ممکن است سهم بیشتری در بیماری‌های ناشی از نقص در اسپلایسینگ RNA داشته باشند تا آنچه دانشمندان قبلاً شناخته بودند. درک این ارتباطات می‌تواند به محققان کمک کند تا راهبردهای درمانی جدیدی شناسایی کنند که احتمالاً فراتر از سندرم ورهایج، سایر شرایط ژنتیکی نادر را نیز پوشش دهد.

«مطالعه ما نمونه خوبی از چگونگی ارائه بینش‌های جدید توسط تحقیقات پایه روی موجودات مدل به بیماری‌های انسانی است»، می‌گوید آدام آنتبی، مدیر موسسه ماکس پلانک برای زیست‌شناسی پیری و نویسنده ارشد مطالعه. «بنابراین، یک پرسش بنیادین زیستی می‌تواند منجر به رویکرد جدیدی شود که در بلندمدت ممکن است از نظر پزشکی نیز کاربردی باشد.»

اشتراک:
این گزارش ترجمه و بازنویسی خبری با موتور هوش مصنوعی افق آبی است و برای خوانندهٔ فارسی‌زبان بازتنظیم شده. منبع اصلی: sciencedaily.com