آدام هاموی، نماینده منتخب، این هفته بیشتر شبیه سخنگوی رژیم ایران بود تا یک قانون‌گذار آمریکایی که راهی کنگره شده است.
این عضو دموکرات نیوجرسی در برنامه سه‌شنبه شبکه سی‌ان‌ان از نامیدن ایران به عنوان دشمن سر باز زد و در عوض مدعی شد که ایالات متحده «آن‌ها را به جنگ کشانده است.»
وقتی پاملا براون، مجری شگفت‌زده شبکه، اشاره کرد که ایران دهه‌هاست شعار «مرگ بر آمریکا» می‌دهد، هاموی پاسخ داد: «ما هم دهه‌هاست که می‌گوییم مرگ بر ایران.»
من نمی‌توانم تنها آمریکایی باشم که هرگز چنین عبارتی را نشنیده است.
چگونه حزب دموکرات به اینجا رسید که یکی از رهبران منتخب آن از پذیرش اینکه رژیمی مسئول کشتن آمریکایی‌ها، دشمن آمریکا است، خودداری می‌کند؟
و نگران‌کننده‌تر اینکه، چرا دموکرات‌ها آنقدر ترسیده بودند که پیش از دریافت نامزدی حزبشان با هاموی مقابله کنند؟
در طول دهه گذشته، سازمان «سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا» و سایر فعالان چپ افراطی نفوذ چشمگیری در سیاست‌های دموکرات‌ها پیدا کرده‌اند.
آن‌ها هیچ‌گاه از تحقیر خود نسبت به ساختار حزب یا عزمشان برای جایگزینی آن با کاندیداهایی که جهان‌بینی مشابهی دارند، دریغ نکرده‌اند.
و اکنون به نظر می‌رسد ساختار حاکم بر حزب آنقدر فلج شده است که توانایی مقاومت چندانی ندارد.
جان لوین، خبرنگار واشینگتن فری بیکن، از معدود روزنامه‌نگارانی بود که در آستانه پیروزی هاموی در انتخابات مقدماتی یک منطقه امن دموکرات‌نشین، زنگ خطر را به صدا درآورد.
«من شش مقاله درباره درگیر مستقیم شخصی هاموی با تروریسم اسلامی نوشتم؛ اما کسی اهمیت نداد»، لوین به من گفت.
«تمام رقبای اصلی او در انتخابات مقدماتی پیام‌های مرا نادیده گرفتند»، او یادآوری کرد. «یکی از کمپین‌ها به من گفت که اگر به این موضوع دست بزنند، می‌ترسند برچسب اسلام‌هراسی بخورند.»
من تجربه مشابهی داشتم.
در هفته‌های منتهی به انتخابات مقدماتی ژوئن نیوجرسی، با مدیر کمپین یکی دیگر از رقبای هاموی صحبت کردم تا ببینم آیا می‌توانم مشاوره یا حمایتی ارائه دهم.
کمپین مشخصاً از پس کار برنیامده بود.
در میان میدان شلوغ ده‌کاندیداتی، دموکرات‌های مخالف هاموی نتوانستند حول یک رقیب واحد گرد هم آیند تا بتوانند با عملیات خوب‌بودجه‌دار او مقابله کنند.
مانند مقام کمپینی که لوین با او مصاحبه کرد، فردی که من با او صحبت کردم نیز از برچسب «اسلام‌هراسی» وحشت داشت.
به جای طرح سؤالاتی درباره گذشته هاموی، هر نه رقیب او ترجیح دادند مسئله را رها کنند.
اما سؤالات جدی‌ای وجود داشت که پرسیده شوند.
بمباران مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳ جان شش نفر را گرفت و بیش از هزار نفر را زخمی کرد.
عمر عبدالرحمن، معروف به «شیخ کور»، بعداً به دلیل نقشش در یک توطئه گسترده تروریستی محاکمه شد.
هاموی در آن دادگاه سال ۱۹۹۵ به عنوان شاهد دفاعی ظاهر شد — و فقط هفته گذشته عبدالرحمن را «رهبر جامعه» توصیف کرد.
قطعاً این تاریخچه شایسته بررسی دقیق از سوی همدولان دموکرات هاموی بود.
اما هیچ‌یک از رقبای او سابقه نگران‌کننده‌اش را برای رأی‌دهندگان منطقه مطرح نکرد.
هاموی به عنوان کاندیدای مقدماتی باید در رادار حزب دموکرات ملی قرار می‌گرفت — و رهبران آن باید تلاش واقعی برای جلوگیری از تبدیل شدن او به نامزد دموکرات‌های منطقه انجام می‌دادند.
به نفع حزب بود که میدان رقابت را محدود کند و کاندیداهای شانس‌کم را تشویق به انصراف نماید تا رأی‌دهندگان بتوانند حول قوی‌ترین رقیب هاموی اجماع کنند.
در نهایت، او نامزدی را با کمتر از ۲۹ درصد آرا در میدانی شکسته به دست آورد.
پشت هر کاندیدای مورد حمایت «سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا» در انتخابات مقدماتی، ماشین کاملی قرار دارد؛ از طراحان گرافیک گرفته تا جمع‌آورندگان کمک مالی و نیروهای داوطلبی که مشتاق برگزاری تجمعات و مراجعه درب‌به‌درب برای جلب رأی هستند.
گزارش‌ها حاکی است گروه‌های خارجی و اهداکنندگان حدود ۱.۸ میلیون دلار برای حمایت از کاندیداتوری هاموی هزینه کرده‌اند.
رقبای هاموی هیچ مزیت مشابهی، نه از نظر مالی و نه از نظر نیروی انسانی، نداشتند.
این گروه‌ها میلیون‌ها دلار خرج نمی‌کنند چون علاقه خاصی به حفظ ساختار فعلی حزب دموکرات دارند.
آن‌ها روی کاندیداهایی سرمایه‌گذاری می‌کنند که قصد دارند حزب و کشور را از درون تغییر دهند.
و ساختار حاکم بر دموکرات‌ها هیچ مقاومتی نشان نداد — بلکه همچنان به کمک به آن‌ها ادامه داد.
به میشیگان نگاه کنید؛ جایی که کمیته اقدام سیاسی اکثریت سنای وابسته به چاک شومر گزارش‌ها حاکی است ده‌ها میلیون دلار برای حمایت از کمپین سنا عبدالالسید هزینه کرده است.
پس از انتخابات، از السید پرسیده شد چه کسی باید رهبری دموکرات‌های سنا را بر عهده بگیرد.
«فکر می‌کنم اکنون لحظه‌ای است که باید به فکر رهبری جدید باشیم»، او گفت.
«سناتور شومر در گذشته به خوبی رهبری کرده است. اما این زمان برای نوسازی است.»
پس از تمام پول‌هایی که برای کمک به پیروزی او خرج شد، السید بلافاصله پیشنهاد داد مردی که ماشین سیاسی‌اش از او حمایت کرده، باید جایگزین شود.
بی‌شرمی او واقعاً قابل تحسین است.
رهبران دموکرات آنقدر از رویارویی با بال چپ حزبشان می‌ترسند که حاضرند میلیون‌ها دلار صرف حمایت از کاندیداهایی کنند که هیچ قصدی برای قدردانی ندارند.
سوسیالیست‌های دموکرات و متحدانشان کاملاً روشن کرده‌اند که چه می‌خواهند.
اما ساختار حاکم بر حزب دموکرات به طرز غیرقابل توضیحی هنوز حاضر نیست آن‌ها را باور کند.
بتانی ماندل نویسنده و پادکست‌ساز در The Mom Wars است.