,
همه خواهان پایان جنگ با ایران هستند. من هم همینطور. اما نحوه پایان آن چیزی است که اهمیت دارد. توافقی که به ایران اجازه دهد درآمدها و تجارت دریایی خود را بازیابی کند، به تهدید ناوبری از طریق تنگه هرمز ادامه دهد، برنامه هسته‌ای خود را بازسازی کند و اورانیوم بسیار غنی‌شده خود را حفظ کند، منافع آمریکا و متحدانش را پیش نمی‌برد. این امر شرایط را برای بحران بعدی فراهم خواهد کرد.
,
ایالات متحده سه هدف اساسی دارد: بازگرداندن آزادی ناوبری از طریق خلیج فارس و تنگه هرمز، شناسایی و خنثی‌سازی تقریباً ۱۰۰۰ پوند اورانیوم غنی‌شده ۶۰ درصدی ایران و اعمال محدودیت‌های قابل اجرا بر غنی‌سازی هسته‌ای. هیچ یک از این موارد نیازمند تغییر رژیم، اشغال یا جنگ نامحدود نیست. اینها حداقل الزامات برای یک توافق پایدار هستند.
,
آزادی ناوبری نمی‌تواند به معنای اجازه موقت تهران برای کشورهای مورد علاقه، مسیرهایی که ایران می‌تواند به میل خود ببندد یا توقف حملات مشروط به امتیازات باشد. کشتی‌های تجاری باید بتوانند بدون حمله، آزار و اذیت یا محدودیت‌های خودسرانه ایران از آب‌های بین‌المللی عبور کنند. آزمون این است که آیا کشتی‌ها به طور معمول حرکت می‌کنند، بیمه‌گران سفرها را بیمه می‌کنند و محموله‌های انرژی به طور قابل اعتماد به بازارهای جهانی می‌رسند.
,
مسئله هسته‌ای به همان اندازه مهم است. قبل از اینکه بازرسان در ژوئن ۲۰۲۵ دسترسی خود را از دست بدهند، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) تخمین زده بود که ایران ۴۴۰.۹ کیلوگرم، یا ۹۷۲ پوند، اورانیوم ۶۰ درصد غنی‌شده در اختیار دارد. این مقدار کمتر از حدود ۹۰ درصد غنی‌سازی است که معمولاً به عنوان درجه تسلیحاتی توصیف می‌شود، اما اورانیوم بسیار غنی‌شده است. می‌تواند در یک دستگاه هسته‌ای ابتدایی بدون غنی‌سازی بیشتر یا غنی‌سازی تا درجه تسلیحاتی بسیار سریع‌تر از سوخت راکتور معمولی استفاده شود. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی از آن زمان ردیابی مکان و وضعیت این ذخیره را از دست داده است.
,
بنابراین، هر توافقی باید مستلزم یک اعلامیه کامل و بازرسی‌های مجدد باشد، و پس از آن حذف و صادرات تأیید شده – یا کاهش غلظت – مواد صورت گیرد. همچنین باید غنی‌سازی را در سطوح غیرنظامی محدود کند، ذخایر و سانتریفیوژهای پیشرفته را محدود کند و نظارت مستمر و دسترسی سریع به مکان‌های مشکوک را تضمین کند. هدف نباید صرفاً دفع مواد دیروز باشد، بلکه باید از بازسازی سریع همان تهدید هسته‌ای توسط ایران در آینده جلوگیری کند – که می‌تواند به بازگشت به خصومت‌ها منجر شود.
,
ایالات متحده اهرم فشار قابل توجهی را حفظ کرده است. قبل از آغاز محاصره در اواسط آوریل، ایران روزانه ۱.۵ تا ۲ میلیون بشکه نفت صادر می‌کرد. این صادرات ارز خارجی مورد نیاز برای حفظ رژیم، بازسازی قابلیت‌های نظامی، حمایت از نیروهای نیابتی و تعمیر زیرساخت‌ها را تأمین می‌کرد. محاصره به طور قابل توجهی این صادرات را کاهش داده و تجارت دریایی ایران را محدود کرده است. این فشار باید تا زمانی که تهران یک توافق قابل راستی‌آزمایی را بپذیرد، ادامه یابد.
,
اما اگر جنگ، انرژی کشورهای دوست خلیج فارس را نیز از بازار دور نگه دارد، فشار بر ایران پایدار نخواهد بود. قیمت‌های بالا به مصرف‌کنندگان آمریکایی و متحدان آمریکا آسیب می‌رساند، درآمد سایر صادرکنندگان متخاصم را افزایش می‌دهد و ساعت سیاسی در واشنگتن را تسریع می‌کند. بنابراین، استراتژی باید عمداً نامتقارن باشد: نفت و تجارت دریایی ایران را مسدود نگه دارد در حالی که به سایر کشورهای خلیج فارس کمک کند تا حد امکان انرژی را به بازار برسانند، هم از طریق تنگه و هم از طریق مسیرهای جایگزین.
,
فرماندهی مرکزی باید تلاش‌های خود را برای حفاظت از کشتیرانی و زیرساخت‌های انرژی، پاکسازی مین‌ها و ایجاد اعتماد برای بازگشت بیمه‌گران تشدید کند. در همین حال، شرکای خلیج فارس باید تعمیرات، گسترش ظرفیت ذخیره‌سازی و انتقال کشتی به کشتی را تسریع کنند و از خطوط لوله به فجیره در امارات متحده عربی و ینبع در عربستان سعودی به طور کامل استفاده کنند. و تمرکز باید فراتر از نفت خام به گاز طبیعی مایع (LNG) و سوخت‌های تصفیه شده گسترش یابد. تا اکتبر، صادرات نفت خام و میعانات گازی خلیج فارس به تقریباً ۸۶ درصد از سطوح قبل از جنگ بهبود یافته بود، اما صادرات فرآورده‌های نفتی تصفیه شده تنها کمی بیش از نیمی از حد معمول باقی مانده بود و محموله‌های LNG همچنان به شدت کاهش یافته بود. مصرف‌کنندگان بازارهای انرژی را نه در بشکه‌های نفت خام، بلکه در قیمت بنزین، دیزل، برق، گرمایش، حمل و نقل و کالاهای تولیدی تجربه می‌کنند. واشنگتن همچنین باید فشار بر تراکنش‌های مالی ایران، ناوگان سایه که نفت آن را حمل کرده است، و تجارت زمینی که از رژیم حمایت می‌کند، افزایش دهد.
,
همانطور که قبلاً نوشته‌ام، این یک رقابت بین ساعت‌های متضاد است. ساعت تهران میزان زمانی را که رژیم می‌تواند در برابر از دست دادن درآمدهای نفتی، تجارت محدود، زیرساخت‌های آسیب‌دیده و فشار نظامی مداوم مقاومت کند، اندازه‌گیری می‌کند. ساعت واشنگتن میزان زمانی را که مردم آمریکا قیمت‌های بالای انرژی، اختلال تجاری، خطر نظامی و یک رویارویی به ظاهر بی‌حد و حصر را تحمل خواهند کرد، اندازه‌گیری می‌کند. بازگرداندن صادرات دوستانه خلیج فارس زمان را به ساعت واشنگتن بازمی‌گرداند در حالی که محاصره ساعت ایران را تسریع می‌کند. این همان چیزی است که استراتژی را پایدار می‌کند.
,
ترتیب هر توافقی حیاتی خواهد بود. ایالات متحده نباید محاصره را لغو کند، وجوه مسدود شده قابل توجهی را آزاد کند، یا اجازه صادرات مجدد نفت ایران را در ازای وعده‌ای مبنی بر اینکه تهران تنگه را بازگشایی خواهد کرد و بعداً درباره مسائل هسته‌ای بحث خواهد کرد، بدهد. این امر اهرم فشار ملموس آمریکا را با تعهدات قابل برگشت معاوضه خواهد کرد.
,
کاهش فشار باید به صورت مرحله‌ای، تنها پس از راستی‌آزمایی، و قابل برگشت باشد. ایران باید ابتدا حملات به کشتی‌ها را متوقف کند و به پاکسازی خطرات دریایی کمک کند. سپس باید دسترسی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی را بازگرداند، اورانیوم غنی‌شده را به طور کامل گزارش دهد و محدودیت‌های قابل اجرا بر غنی‌سازی را بپذیرد. با تأیید این مراحل، ایالات متحده می‌تواند کاهش فشار فزاینده‌ای را فراهم کند. محاصره می‌تواند لغو شود، دارایی‌های مسدود شده آزاد شود و وضعیت نیروهای آمریکایی کاهش یابد – اما خارج نشود – تنها پس از برقراری عبور ایمن، خنثی‌سازی ذخیره ۶۰ درصدی و اجرای محدودیت‌ها و بازرسی‌های هسته‌ای.
,
این استدلالی علیه دیپلماسی نیست. این استدلالی برای دیپلماسی است که می‌تواند موفق شود. وضعیت نظامی و محاصره باید ایران را متقاعد کند که تأخیر موقعیت آن را تضعیف خواهد کرد، در حالی که یک مسیر دیپلماتیک معتبر نشان می‌دهد که چگونه انطباق می‌تواند منجر به کاهش فشار شود.
,
آمریکا باید این جنگ را با توافقی به پایان برساند که سه آزمون را پشت سر بگذارد و تنها زمانی که ایران به تعهدات خود عمل کند، کاهش فشار را فراهم کند. آتش‌بسی که این آزمون‌ها را پشت سر نگذارد، صلح را تضمین نمی‌کند. این امر منجر به تأمین مالی و آغاز جنگ بعدی خواهد شد.
,
آقای پترائوس یک ژنرال بازنشسته ارتش آمریکاست. او فرماندهی افزایش نیروها در عراق، فرماندهی مرکزی آمریکا و نیروهای ائتلاف در افغانستان را بر عهده داشت و به عنوان مدیر آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) خدمت کرد. او رئیس هر دو مؤسسه جهانی KKR و KKR خاورمیانه، عضو دانشگاه ییل و یکی از نویسندگان کتاب «درگیری: تکامل جنگ از سال ۱۹۴۵ تا غزه» است.