جی‌دی ون‌س، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، بار دیگر اتحاد ایالات متحده و اسرائیل و جنگ با ایران را به عنوان قربانی (scapegoat) برای شکست‌های جمهوری‌خواهان در انتخابات میاندوره‌ای معرفی کرده و همان چارچوب گزینشی خود را که نخستین بار در پادکست جو روگان آزمایش کرده بود، تکرار می‌کند. تحت پرچم بلاغی دکترین «اول آمریکا» که اغلب از نفوذ ادعایی اسرائیلی‌ها انتقاد می‌کند، او اکنون اورشلیم را به یک بدهی انتخابی تنزل داده است. با این حال، آنچه رأی‌دهندگان را به پای صندوق‌های رأی کشاند، تورم مداوم مصرفی و قیمت‌های تنبیهی سوخت بود که به دلیل مدیریت ضعیف ذخایر نفتی استراتژیک تشدید شده بود — نه دوام اتحاد دوجانبه؛ اما این واقعیتی نیست که ون‌س مایل به پرداختن به آن باشد.
با بررسی کامل، سوابق عمومی ون‌س یک استاندارد دوگانه آشکار و غیرقابل دفاع را نمایان می‌کند. در حالی که او به طور غریزی اسرائیل را هدف محکومیت قرار می‌دهد، سکوت معناداری درباره قطر (که نخست‌وزیر آن ون‌س را نادیده گرفت گویی فردی بی‌اهمیت است) اختیار می‌کند؛ قطری که پناهگاه مالی و لجستیکی قدیمی برای رهبری حماس است. این کوری کاملاً قابل پیش‌بینی است، زیرا ون‌س دوستی شخصی شدید و ائتلاف سیاسی با تاکر کارلسون دارد، کسی که تحرکات رسانه‌ای‌اش الگوی دقیقاً مشابهی را دنبال می‌کند. گزارش‌های مستند نشان می‌دهند که سفارت قطر در واشنگتن ماهانه ۱۸۰ هزار دلار به شرکت‌های روابط عمومی مانند Lumen8 Advisors تزریق کرده تا دسترسی رسانه‌ای نخبگان را فراهم کند، به ویژه هماهنگی مصاحبه آسان کارلسون با نخست‌وزیر دوحه. انکارهای شبکه‌ای مبنی بر پرداخت مستقیم نمی‌تواند این دستکاری نهادی را پاک کند — و همچنین نمی‌تواند پوشش دهد که وفاداری ون‌س به کارلسون چگونه سپیدشویی یک حامی تروریسم را محافظت می‌کند. با امتناع از محکوم کردن نقش دوحه در حمایت از حماس یا کمپین سیستماتیک تهران برای تروریسم نیابتی، ون‌س ماهیت گزینشی و هماهنگ‌شده «انزواگرایی» حلقه اطرافیان خود را خیانت می‌کند. به طرز عجیبی، این کوری ایدئولوژیک او را به سمت مشروعیت بخشیدن به برنامه‌های موشک بالستیک و هسته‌ای ایران سوق می‌دهد، در حالی که مردم تهران تصویر او را به صورت نمادین می‌سوزانند و رژیم علناً نتایجی را ترویج می‌کند که با شعار «آمریکا را دوباره گرسنه کنید» تنظیم شده‌اند.
فراتر از این مقصرسازی داخلی، شکست راهبردی اصلی دولت، ناتمام گذاشتن عملیات نظامی علیه تهران است. مجتمع پارس جنوبی که حدود ۷۰ تا ۷۳ درصد گاز طبیعی ایران را تأمین می‌کند و خوراک حیاتی برای تولید برق داخلی و صنعت پتروشیمی فراهم می‌آورد، اگر سکوها پردازش آن مورد حملات مداوم قرار می‌گرفت، تولید ملی برق و خروجی صنعتی را فرو می‌پاشید. همزمان، قطع ارتباط جزیره خارگ — که به طور تاریخی حدود ۹۰ درصد صادرات نفت خام ایران را عمدتاً به چین مدیریت می‌کرد — همراه با ترمینال‌های ذخیره‌سازی در جزیره قشم، شریان اصلی ارز سخت رژیم را قطع می‌کرد. اگر حملات هوایی دقیق اسرائیل عناصر فرماندهی باقی‌مانده سپاه پاسداران را در محیط محدود تهران حبس می‌کرد و واشنگتن کمک‌های هدفمند به مناطق ناآرام اقلیت‌های قومی ارائه می‌داد، مردم ایران بلافاصله پس از فروپاشی کف اقتصادی رژیم به خیابان‌ها هجوم می‌آوردند.
از نظر مالی، محاصره دریایی جاری روزانه بین ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلیون دلار از محل توقف بارگیری‌های نفتی را از تهران دریغ می‌کند، ریال بازار آزاد را به بیش از ۲.۶ میلیون در برابر هر دلار می‌رساند و تورم سالانه را به نزدیک ۹۰ درصد می‌کشاند. لایه‌گذاری تخریب زیرساخت‌های هدفمند بر روی این خفگی مالی موجود، می‌توانست شکاف داخلی را بدون نیاز به اشغال زمینی گسترده ایجاد کند. با تأمین امنیت جزایر خارگ و قشم توسط نیروهای عملیات ویژه اسرائیل و آمریکا و محصور کردن جیب تهران با قدرت هوایی متمرکز، این همگرایی فروپاشی انرژی، انفجار ارزی و حذف ساختاری سران، اولین تغییر رژیم تاریخ مدرن را که عمدتاً از طریق هوا اجرا می‌شد، رقم می‌زد.
خنثی‌سازی دارایی‌های تداوم تهران، آن فروپاشی را نهایی می‌کرد. محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس — که خود را به عنوان یک مرکز زمان جنگ متصل‌کننده شبکه‌های سپاه پاسداران، حمایت شهرداری و قدرت قانون‌گذاری تثبیت کرده است — تجسم بافت اتصال‌دهنده‌ای است که به سیستم روحانی امکان جذب خسارات نخبگان را می‌دهد. قطع ارتباط سندیکای جنایت-تروریسم راوا مجید در اروپا، که سرمایه مخفیانه و سخت‌افزار دوگانه‌منظور را از طریق اسپانیا و مراکز قاره‌ای هدایت می‌کند، یک خط لوله لجستیکی و درآمدی خارجی ضروری را حذف می‌کرد. حذف فرماندهان زنده‌مانده نیروی هوافضا و نیروی قدس سپاه پاسداران در کنار این افراد، هرگونه بازسازی سریع اقتدار فرماندهی را مسدود می‌کرد.
برای کسانی که تردید دارند، تاریخ قابلیت اجرایی این مدل عملیاتی را اثبات می‌کند. در جریان عملیات کاننس (Countenance) در اوت ۱۹۴۱، نیروهای انگلیسی-شوروی با تصرف تأسیسات نفتی آبادان و تقاطع‌های حیاتی راه‌آهن با حداقل نیروهای زمینی، ایران را خنثی کردند؛ ظرف سه هفته، رضا شاه کناره‌گیری کرد، کریدور راه‌آهن ترانس‌ایران تحت کنترل متفقین قرار گرفت و ظرفیت مستقل رژیم تبخیر شد. تسلط راهبردی بر شریان‌های انرژی، نه استقرار گسترده نیروها، نتیجه سیاسی را تعیین کرد. این درس آزموده‌شده امروز برای پارس جنوبی، خارگ و قشم — آبادان‌های مدرن — نیز صادق است.
بنابراین، آخرین بحث‌های ون‌س صرفاً به عنوان یک بهانه سیاسی عمل می‌کند. با جابه‌جا کردن مسئولیت شکست انتخابی بر عهده مشارکت با دولت یهودی، او از پاسخگویی برای تصمیم به عقب نشینی درست زمانی که جمهوری اسلامی با فروپاشی سیستماتیک مواجه بود، فرار می‌کند. اگر لایه‌های پوپولیستی را برداریم، غرایز سیاست خارجی ون‌س بسیار شبیه دکترین باراک اوباما در زمینه درگیری گزینشی است. او عملاً به عنوان یک «اوبامای سفیدپوست» با آب مقدس در دست عمل می‌کند — پروژه فرانکنشتاین اوبامای سابق مبنی بر عقب‌نشینی آمریکایی را برمی‌دارد، لایه‌ای از روایت پیش از شورای دوم واتیکان به آن اضافه می‌کند و نتیجه را به عنوان محافظه‌کاری ملی‌گرا برندینگ مجدد می‌کند. در این برندینگ مجدد، انزواگرایی افراطی راست و بین‌الملل‌گرایی افراطی چپ به طور یکپارچه در رد مشترک برتری آمریکایی همگرا می‌شوند؛ یک طرف خدا را صدا می‌زند و طرف دیگر ملحد، لاادری یا هر چیزی که این روزها هستند، باقی می‌ماند.
همان فرصت‌طلبی بر شخصیت عمومی او حاکم است. مردی که با نام جیمز دونالد بوومن متولد شد، سپس جیمز دیوید هامِل و بعد جیمز دیوید ون‌س، هویت را مدت‌ها به عنوان یک سند قابل بازنگری تلقی کرده است. این عادت به ازدواج او نیز تسری می‌یابد: معاون رئیس‌جمهور علناً امید خود را بیان کرده است که اوشا، همسر هندوی او، به مسیحیت بگروزد زیرا او «به انجیل مسیحی ایمان دارد»، در حالی که همسرش ثبات خود را به ایمان مادام‌العمر هندوی خود نسبت می‌دهد. این تنش خصوصی نیست؛ بلکه نمایش داده می‌شود. در ماه‌های پس از ترورش شوهرش، او به طور محاسبه‌شده نزدیک به اریکا کِرک ماند — با آغوش صحنه‌ای شدید، شایعات واشنگتن را تغذیه کرد و حمایت او را به عنوان وارث جنبه ماگا (MAGA) برای سال ۲۰۲۸ قبل از اینکه رئیس‌جمهور دونالد ترامپ حتی به نیمه دوم دوره دوم خود رسیده باشد، کسب نمود. این رسوایی به معنای زردنامه‌ای نیست. این یک الگوی بالینی است: سیاستمداری که زندگی‌نامه، سیگنال‌دهی مذهبی و وفاداری سیاسی را بسته به مقتضیات شرایط بازسازی می‌کند.
بیانیه مربوط به انتخابات میاندوره‌ای دقیقاً با این الگو مطابقت دارد. ون‌س که قبلاً ترامپ را «هیروئین فرهنگی» و «هیتلر آمریکا» نامیده بود، قبل از چرخش به حمایت تمام‌قد، دومین بازگشت صد در صدی (about-face) را انجام داده است. با ارث ماگا در دسترس و کمپین ایران ناتمام، او تصمیم گرفته است جنگ — و البته رابطه آمریکا و اسرائیل — را مقصر شکست‌های جمهوری‌خواهان بداند. این مانور او را از احتمال تصمیم برای حمله مجدد دور نگه می‌دارد، اقدام بیشتر را دلسرد می‌کند و شانس‌های ۲۰۲۸ او را در صورتی که نتیجه کمتر از پیروزی قاطع باشد، بیمه می‌کند.
در واقع، اورشلیم، که اکنون با افول تقریبی ۴ میلیارد دلار کمک امنیتی سالانه آمریکا مواجه است، باید تولید داخلی را در حوزه مهمات، حسگرها و پلتفرم‌های فضایی تسریع بخشد. اتکای بی‌شرمانه به خود، نه گلایه، تنها دفاع بادوام اسرائیل است وقتی واشنگتن یک اتحاد بنیادین را به عنوان یک متغیر قابل هزینه در نظر می‌گیرد. رأی‌دهندگان میاندوره‌ای محکومیتی علیه تورم باقی‌مانده و اجرای مردد ارائه دادند؛ آن‌ها تفویض اختیاری علیه اتحاد آمریکا و اسرائیل صادر نکردند (حتی اگر جیمز دیوید ون‌س خلاف آن را بگوید).
خوزه لوو آلوارز یک پژوهشگر آمریکایی-اسرائیلی متخصص در سیاست امنیت بین‌الملل است. او یک کهنه‌سرباز چندزبانه از نیروهای ویژه ارتش اسرائیل (IDF) و ارتش آمریکا است، دارای سه مدرک کارشناسی ارشد بوده و در حال تکمیل دکترای خود در رشته اطلاعات و امنیت جهانی در منطقه واشنگتن دی‌سی است.