برد لندر در حال حاضر در یهودا و سامریه مشغول یک سفر خودنمایی‌گونه است. در اینجا او را در یک اتوبوس راحت در حالی که توسط سربازان ارتش دفاعی اسرائیل (IDF) محافظت می‌شود، مشاهده می‌کنیم؛ لندر همراه گروهی از خارجیانی بود که قصد داشتند در جریان برداشت زیتون، درگیری میان یهودیان و عرب‌ها را تحریک کنند، و IDF او را از منطقه‌ای که سعی داشت جنگی راه بیندازد، دور نگه داشت.
اما سفر لذت‌بخش لندر زمانی تلخ شد که عملاً از IDF خواست او را بازداشت کنند و آن‌ها امتناع ورزیدند. لندر به سربازان محترم IDF گفت که هنوز نماینده کنگره نیست، بلکه فقط کاندیدا است، امیدوار بود که دستبند بزنند یا فرصتی برای عکس یادگاری ضدصهیونیستی فراهم کنند. اما IDF اهمیت نداد که او آنقدر مهم نیست؛ آن‌ها همچنان با احترام با او رفتار کردند. تنها چیزی که از او خواسته شد، رعایت قانون بود.
ناامیدی لندر کاملاً محسوس بود. در هفته گذشته یا حدوداً چنین، الگوی خاصی شکل گرفته است. فعالان آمریکایی به فلسطینیان عرب در حملات سنگ‌افکنی و سایر تحریکات علیه یهودیان در منطقه می‌پیوندند، یهودیان با اعمال خشونت‌آمیز خود پاسخ می‌دهند، رسانه‌های خارجی تنها خشونت یهودیان را چاپ می‌کنند و گردشگران جنگ بیشتری تشویق می‌شوند تا به درگیری در آن سوی دنیا بپیوندند.
چوپانان و کشاورزان یهودی حیوانات خود را دزدیده شده و برخی دیگر حیواناتشان را مسموم یافته‌اند. شهرک‌نشینان جاده‌ها را مسدود کرده، فلسطینیان را در خانه‌هایشان حبس کرده و مرتکب اعمال خشونت‌آمیز و تحریک‌آمیز غیرقابل قبول خود شده‌اند. این یک چرخه واقعی خشونت با پیشینه‌ای پیچیده است: رد فلسطینیان از حاکمیت دولتی، یهودا و سامریه را در وضعیت بلاتکلیفی قرار داده است. بنابراین یهودیان و عرب‌ها در رقابت بر سر زمین، سعی می‌کنند واقعیت‌هایی را در میدان ایجاد کنند.
روز قبل، فیلمی منتشر شد که ظاهراً یک فلسطینی را هنگام تلاش برای کشتن فلور حسن، کاندیدای کنست، نشان می‌داد؛ او با پرتاب یک سنگ بزرگ و دندانه‌دار به اندازه توپ فوتبال از پنجره خودروی او در حالی که فلور حسن و دیگران در یهودا و سامریه رانندگی می‌کردند، اقدام به قتل کرد. برد لندر داوطلب نشد که برای نشان دادن همبستگی حفاظتی، فلور حسن را برساند، زیرا این فعالان ضداسرائیل برای تحریک خشونت آنجا هستند، نه برای جلوگیری از آن.
نمایش لندر یادآور آیین تحقیر خود که توسط نماینده دموکرات، رو خانا، انجام شد بود. در ماه ژوئیه، خودروی خانا موقتاً توسط IDF در یک منطقه نظامی متوقف شد. خانا سعی داشت خشونت شهرک‌نشینان را تحریک کند، موفق نشد و همراهش ویدیویی منتشر کرد که نشان می‌داد داستان خانا درباره بازداشت شدن، افسانه‌ای بیش نبود.
خانا مورد جالبی است، زیرا در حالی که فرانسه در هفته گذشته در مجموعه‌ای از شورش‌ها که به سراسر اروپا گسترش یافته بود، می‌سوخت، خانا در توئیتر حمایت خود را اعلام کرد:
«از دبیرستان‌های فرانسه تا خیابان‌های مادرید تا دانشگاه‌های تیرانا، جوانان به دولت‌های خود پیام یکسانی می‌دهند: در عصر نابرابری عظیم ثروت، آن‌ها آینده‌ای می‌خواهند که بتوانند به آن ایمان داشته باشند... این نتیجه‌ای است که رخ می‌دهد وقتی ملت‌ها اجازه دهند ثروت و قدرت در دستان عده‌ای اندک انباشته شود. این نتیجه‌ای است که رخ می‌دهد وقتی جوانان امید خود را نسبت به آینده از دست می‌دهند.»
این دو حادثه بیشتر از آنچه تصور می‌شود شبیه به هم هستند. کسانی که از دکترین «خشونت اول» پیروی می‌کنند، از چنین خشونتی در همه جا حمایت می‌کنند. نمایش شادی خانا در حالی که اروپا می‌سوخت، کاملاً منطبق با تلاش او برای جرقه زدن به درگیری در یهودا و سامریه بود.
همچنین تصادفی نیست که بسیاری از آن‌هایی که اروپا را به آتش کشیدند، پرچم فلسطین را حمل می‌کردند. در دست یک فلسطینی، این پرچم نماد یک جنبش ملی است. در دست شورشگران چپ‌گرا، پرچم یک ایدئولوژی است. در دست هر کسی، پرچم تخریب است.
جنبه دیگری نیز در زیارت‌های مکرر دموکرات‌ها به فلسطین وجود دارد که بسیار درباره نیت عاملان سخن می‌گوید. تمام این فعالان به شدت می‌خواهند یهودیان بدرفتاری کنند. آن‌ها می‌خواهند باور کنند که دولت یهودی خودش بدتر از آن چیزی است که هر کسی دلیل دارد فکر کند. این نیازمند تحریک، برانگیختن و کلیپ‌های ویدیویی به دقت گزینش‌شده است.
از طرف دیگر، رفتار خطرناک و غیراخلاقی به طور طبیعی برای لندر و شرکتش اتفاق می‌افتد. همانطور که بی‌شرمی لازم برای انتشار آن رفتار در شبکه‌های اجتماعی برای دیدن همه، نیز طبیعی است.