بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، اصرار دارد که در ازای حمایت علنی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، پیش از انتخابات ۲۷ اکتبر اسرائیل، هیچ وعده‌ای نداده است. اما در مورد ترامپ، هدایای سیاسی به ندرت بدون انتظارات همراه هستند. برای نتانیاهو که بلندپروازی نهایی‌اش همچنان سقوط جمهوری اسلامی ایران است، حمایت رئیس‌جمهور آمریکا ممکن است هزینه‌ای داشته باشد و احتمالاً مستلزم امتیازات اسرائیل در مسائل دیگر، به ویژه طرح ۲۰ ماده‌ای واشینگتن برای غزه باشد.
یکی از این امتیازات در حال شکل‌گیری است. نتانیاهو با ایجاد «حباب اماراتی» در غزه موافقت کرده است؛ جایی که بازسازی می‌تواند پیش از غیرنظامی‌سازی نوار غزه و خلع سلاح حماس آغاز شود. این ترتیب نشان می‌دهد که نخست‌وزیر ممکن است آماده باشد خواسته‌های ترامپ در مورد غزه را برآورده کند، اگر این کار به کسب حمایت آمریکایی برای آنچه او هدف راهبردی تعیین‌کننده خود می‌داند، یعنی سرنگونی رژیم در تهران، کمک کند.
زمان‌بندی تأیید حمایت ترامپ، متعاقباً بازدید اعلام‌نشده پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، از اسرائیل، گمانه‌زنی‌ها درباره احتمال دور بعدی درگیری با ایران را تیزتر کرده است. نتانیاهو بارها رویارویی با تهران را هدف زندگی خود توصیف کرده و در روزهای اخیر گفته است که به دستگاه دفاعی اسرائیل دستور داده رژیم ایران را سرنگون کند.
.هگست قرار بود در ژوئیه از اسرائیل بازدید کند، اما آن سفر در آخرین لحظه لغو شد. حضور او اکنون، تنها هشت روز قبل از رفتن اسرائیلی‌ها به پای صندوق‌های رأی، در میان بحث‌ها درباره ازسرگیری احتمالی عملیات نظامی بزرگ علیه ایران صورت می‌گیرد. نزدیکی زمان بازدید به تأیید حمایت ترامپ، پرسش‌ها درباره قصد واشینگتن و محاسبات نتانیاهو را افزایش داده است.
اما یک مقام ارشد اسرائیلی تفسیری کاملاً متفاوت ارائه می‌دهد. به گفته این مقام، نتانیاهو مشتاق حمله به ایران است اما در حال حاضر قادر به انجام آن نیست زیرا اسرائیل فاقد اطلاعات لازم است. این مقام گفت که آمریکایی‌ها در این مرحله علاقه‌ای به حمله دیگر ندارند و هگست برای هماهنگی عملیات نیامده است. بلکه هدف بازدید او این بود که اطمینان حاصل کند نتانیاهو قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در ۳ نوامبر، غافلگیری‌ای در کار ندارد.
این ارزیابی منافع رقابتی درگیر را نشان می‌دهد. نتانیاهو تغییر رژیم در ایران را جایزه نهایی راهبردی می‌بیند، در حالی که دولت ترامپ باید پیامدهای رویارویی دیگر را با جدول زمانی سیاسی خود بسنجد. برای هر دو رهبر، هفته‌های آینده ریسک‌های نظامی و سیاسی قابل توجهی دارد.
خطر حمله پیش‌دستانه ایران
خطر حمله پیش‌دستانه ایران
لفاظی‌های فزاینده تند می‌تواند خود به ماشه جنگ تبدیل شود. با صدور هشدارها توسط رهبران اسرائیلی، برگزاری مشورت‌های امنیتی تا دیروقت و بازدید اعلام‌نشده هگست، مقامات ایرانی ممکن است به این نتیجه برسند که اسرائیل در حال آماده‌سازی حمله قریب‌الوقوع است. در این صورت تهران ممکن است تلاش کند اول ضربه بزند و تشدید سریع درگیری‌ای را آغاز کند که هیچ‌یک از طرفین لزوماً قصد شروع آن را در آن لحظه نداشته‌اند.
پیام اسرائیل در روزهای اخیر ثابت بوده است: اگر ایران اشتباهی مرتکب شود، پاسخ اسرائیل بی‌سابقه خواهد بود. این هشدار ظاهراً نه تنها به مقیاس یک عملیات احتمالی اشاره دارد، بلکه به اهدافی که اسرائیل می‌تواند انتخاب کند نیز مربوط می‌شود. گزارش‌های قبلی نشان داده بودند که برنامه‌ریزان اسرائیلی حمله به زیرساخت‌ها و تأسیسات انرژی ایران را مد نظر داشتند، با این باور که چنین حملاتی می‌تواند فروپاشی رژیم را تسریع بخشد.
اما فرضیه مرکزی همچنان نامطمئن است. حتی یک کمپین نظامی ویرانگر دیگر نیز تضمینی برای سقوط رهبری ایران نخواهد بود. همان‌طور که یکی از منابع اسرائیلی بیان کرد، هیچ‌کس قول نمی‌دهد که این بار رژیم تهران فرو بپاشد.
هزینه‌های جنگ دیگر نیز فراتر از میدان نبرد خواهد بود. اسرائیل با احتمال آسیب گسترده به زیرساخت‌های غیرنظامی، تلاش طولانی برای بازسازی و تلفات احتمالا قابل توجه مواجه خواهد شد. در جریان عملیات «شیر غول‌پیکر»، ۳۰ غیرنظامی اسرائیلی بر اثر اصابت مستقیم موشک‌های ایرانی کشته شدند، در حالی که ۱۲ سرباز و یک غیرنظامی در جبهه لبنان جان باختند. رویارویی عمده دیگر می‌تواند جبهه داخلی اسرائیل را در معرض حملات موشکی بیشتر قرار دهد.
جدول زمانی انتخابات پیچیدگی دیگری اضافه می‌کند. سرلشکر ایال زامیر، رئیس ستاد کل ارتش اسرائیل، به مقامات آمریکایی روشن ساخته است که ازسرگیری جنگ قبل از ۲۷ اکتبر ممکن است اسرائیل را مجبور به به تعویق انداختن انتخابات کند. بنابراین، یک رویارویی نظامی در روزهای آخر کمپین انتخاباتی پیامدهایی فراتر از امنیت ملی خواهد داشت و می‌تواند روند دموکراتیک کشور را مختل کند.
یک منبع اسرائیلی مطلع از وضعیت، احتمال ازسرگیری جنگ قبل از انتخابات را ۳۰ درصد تخمین زده است، در مقابل احتمال ۷۰ درصدی اینکه جنگ قبل از ۲۷ اکتبر از سر گرفته نشود. این ارقام نمایانگر ارزیابی آن منبع است و نه قطعیت درباره قصد هیچ‌یک از طرفین.
مهلت بعدی ۳ نوامبر است، زمانی که آمریکایی‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای رأی می‌دهند. ترامپ اشاره کرده است که رویارویی با ایران پس از آن تاریخ، به یک شکل یا دیگری به پایان خواهد رسید. در نتیجه، زمان‌بندی هر عملیات نظامی احتمالی در تقابل با دو انتخابات نزدیک به هم در نظر گرفته می‌شود که هر کدام محدودیت‌های سیاسی خاص خود را دارند.
اپوزیسیون انگیزه‌های نتانیاهو را زیر سوال می‌برد
اپوزیسیون انگیزه‌های نتانیاهو را زیر سوال می‌برد
در داخل اپوزیسیون اسرائیل، بحث مجدد درباره جنگ با ایران، تردیدهایی را برانگیخته که مبادا ملاحظات سیاسی بر زمان‌بندی و شدت هشدارهای نتانیاهو تأثیر بگذارد. چهره‌های اپوزیسیون معتقدند فضای فوریت اطراف تهدید ایرانی ممکن است به منافع نخست‌وزیر در روزهای پایانی کمپین انتخاباتی خدمت کند.
سیگنال‌ها نادیده گرفتن دشوار بوده‌اند: مشورت‌های امنیتی دیروقت، بریفینگ‌هایی که نشان می‌داد ایران ممکن است تلاش کند انتخابات اسرائیل را مختل کند و ورود اعلام‌نشده هگست، که به عنوان یکی از تندروترین اعضای دولت ترامپ شناخته می‌شود. این موارد با هم به این برداشت کمک کرده‌اند که رویارویی دیگری در پیش است.
همچنین این پرسش وجود دارد که چه کسی در داخل دستگاه امنیتی اسرائیل ممکن است محاسبات نخست‌وزیر را به چالش بکشد. زامیر به نظر می‌رسد مقام ارشد دفاعی‌ای است که بیشترین احتمال را برای بررسی دقیق زمان‌بندی و انگیزه‌های پشت یک عملیات پیشنهادی دارد. رؤسای موساد، شورای امنیت ملی و شاباک همگی منصوبان نتانیاهو هستند، هرچند انتصاب آن‌ها مشخص نمی‌کند که چگونه به تصمیم برای حمله واکنش نشان خواهند داد.
برای اینکه اسرائیل جنگ اختیاری علیه ایران را آغاز کند، نتانیاهو به تصویب کابینه امنیتی نیاز دارد. با این حال، یک حمله پیش‌دستانه ایرانی می‌تواند شرایط را به طور بنیادین تغییر دهد و پرسش را از اینکه آیا اسرائیل باید عملیات جدیدی را آغاز کند، به نحوه پاسخ به حمله‌ای که در حال وقوع است، تبدیل کند.
خطر اصلی شاید همین‌جا نهفته باشد. عزم نتانیاهو برای سرنگونی رژیم ایران، حمایت سیاسی ترامپ و سیگنال‌های اطراف بازدید هگست فضایی ایجاد کرده‌اند که در آن نیت‌ها به راحتی ممکن است بد فهمیده شوند. حتی اگر واشینگتن و اورشلیم در نهایت تصمیم بگیرند که قبل از انتخابات عملیاتی را آغاز نکنند، تهران ممکن است به نتیجه متفاوتی برسد و اول اقدام کند. نتیجه می‌تواند جنگی باشد که نه توسط یک تصمیم هماهنگ و دقیق، بلکه توسط یک محاسبه غلط در یکی از حساس‌ترین لحظات سیاسی برای هر دو کشور اسرائیل و آمریکا آغاز شود.