هیچپیش‌بینی‌ای هرگز اجماع کاملی در بازارهای مالی نیست. اما برخی به آن نزدیک می‌شوند. در پایان سال ۲۰۲۵، ایده تضعیف دلار یکی از آن موارد بود. طرفداران دلار (بولز) کم بودند. اکثر بانک‌های بزرگ سرمایه‌گذاری و شرکت‌های مدیریت دارایی، پیش‌بینی‌های نزولی ارائه کردند. مجله اکونومیست نیز همین کار را کرد: در فوریه پیشنهاد داد که سبزبخت ممکن است رکود ناامیدکننده سال گذشته را ادامه دهد، زیرا جایگاه آن به عنوان پناهگاه امن همچنان رو به زوال بود.
تا اینجا، اشتباه بوده است. شاخص DXY که دلار را در برابر سبد کوچکی از ارزهای کشورهای ثروتمند اندازه‌گیری می‌کند، در سال ۲۰۲۶ چهار درصد رشد کرده است (به نمودار مراجعه کنید). این شاخص در بالاترین سطح خود از زمانی است که دونالد ترامپ جنگ تجاری جهانی خود را در آوریل سال گذشته آغاز کرد. عوامل متعددی، نه‌تنها اشتیاق جهانی برای سهام آمریکا، به ناامید کردن پیش‌گویان بدشانسی دلار کمک کرده‌اند. اما این عوامل برای همیشه از سبزبخت حمایت نخواهند کرد.
حرکات سایر ارزها بخشی از توضیح این موضوع هستند. سرمایه‌گذاران نسبت به یورو، به‌ویژه، سرد شده‌اند. یورو از ۱.۱۷ دلار به حدود ۱.۱۲ دلار سقوط کرده است که ناشی از نگرانی‌های فزاینده درباره ثبات سیاسی و مالی در اتحادیه پولی اروپاست. بازده اوراق قرضه دولتی ده‌ساله فرانسه در امسال از ۳.۵ درصد به ۴.۹ درصد رسیده است که در میان ترس‌ها از هرج‌ومرج مالی رخ داده و اکنون حدود ۱.۳ تا ۱.۴ درصد بالاتر از معادل آلمانی آن قرار دارد. سرمایه‌گذارانی که یورو را می‌فروشند مکان‌های محدودی برای رفتن دارند: دلار یک انتخاب آشکار است (یورو در برابر پوند و ین ژاپن نیز افت کرده است).
دلیل دیگری برای صعود دلار، به طعنه‌آمیزترین شکل، افزایش قیمت‌های انرژی ناشی از جنگ آمریکا با ایران است. در گذشته، قیمت‌های بالای نفت معمولاً سبزبخت را تضعیف می‌کرد. نفت چیزی بود که آمریکا از خارج می‌خرید و اگرچه نفت خام به دلار قیمت‌گذاری می‌شود، بسیاری از دلاری که آمریکا به فروشندگان خارجی پرداخت می‌کرد، در نهایت به برخی ارزهای دیگر تبدیل می‌شد. از زمانی که آمریکا در اواخر دهه ۲۰۱۰ به دلیل رونق شکاف‌زدایی (shale-fracking) به صادرکننده خالص انرژی تبدیل شد، این مکانیسم معکوس شد. بنزین و دیزل گران‌قیمت ممکن است یک دردسر سیاسی برای حزب جمهوری‌خواه آقای ترامپ در ماه قبل از انتخابات میانه باشد، اما مرهمی برای دلار محسوب می‌شود.
منبع عمیق‌تری برای قدرت دلار، اقتصاد آمریکا است که حتی خوش‌بین‌ها را شگفت‌زده کرده است. در اواخر سال گذشته، اقتصاددانان انتظار داشتند که رشد بین ۱.۶ تا ۱.۹ درصد، با نرخ سالانه، در هر فصل از امسال رخ دهد. در واقع، رشد در فصل اول به ۲.۵ درصد و در فصل دوم به ۲.۲ درصد رسید که توسط مصرف خانوارها و سرمایه‌گذاری کسب‌وکارها در زیرساخت‌های هوش مصنوعی تغذیه می‌شد. فصل سوم ممکن است حتی قوی‌تر بوده باشد: «nowcast» فدرال رزرو آتلانتا نشان‌دهنده ۳.۷ درصد است.
یک اقتصاد داغ ممکن است فدرال رزرو را مجبور کند نرخ بهره را همچنان افزایش دهد که این امر مالکیت اوراق قرضه خزانه‌داری و سایر دارایی‌های آمریکایی با بازده ثابت را سودآورتر می‌کند. در سال منتهی به جولای، خریداران خارجی به‌طور خالص حدود ۴۵۰ میلیارد دلار از بدهی شرکتی آمریکا خریدند که بیشترین مقدار در چنین دوره‌ای در nearly ۲۰ سال گذشته است، حتی پس از تعدیل تورمی. خارجی‌ها برای سهام آمریکا تشنه‌تر هستند: در همان ۱۲ ماه، آن‌ها به‌طور خالص ۹۰۰ میلیارد دلار ارزش سهام و واحدهای صندوق سرمایه‌گذاری آمریکا را خریدند. این رکوردی برای هر بازه ۱۲ ماهه است و ۸۰ درصد بالاتر از اوج قبلی در سال ۲۰۲۱ می‌باشد.
مشکل برای دلار این است که این منابع قدرت در گذشته باریک‌تر بودند. به طور تاریخی، ارز آمریکا هم زمانی که اقتصاد کشور در حال قوی شدن بود و هم زمانی که جهان، حتی شامل آمریکا، در حال فروپاشی بود، صعود می‌کرد. استیون جن، استراتژیست ارز و سرمایه‌گذار، این را «لبختم دلار» نامید.
اکنون لبختم بیشتر شبیه به یک لبختم کج و کوله است. اگرچه حرکت دلار در برابر یورو نشان می‌دهد که جذابیت آن به عنوان پناهگاه امن باقی مانده است، این موضوع بسیار کمتر از جذابیت دارایی‌های پرریسک آمریکا اهمیت دارد. اگر آن دارایی‌ها ناامیدکننده باشند—مثلاً اگر رونق حبابی باشد و بترکد—سرمایه‌گذاران به دنبال بازده، آن‌ها و دلار را به همان سرعتی که خریدند، خواهند فروخت. معامله‌گران ارز باید بهتر با نوسانات خلقی بزرگ‌تر عادت کنند. ¦