محمد ۱۷ ساله در یک روز عادی مدرسه، ساعت ۶ صبح بیدار می‌شود، از خواهران و برادران کوچک‌ترش مراقبت می‌کند تا به مادر تنهاش که نگهبان امنیتی است کمک کند، سپس دو اتوبوس شلوغ و یک قطار محلی را برای رسیدن به دبیرستانش در سِوْران، شهری کم‌درآمد در حومه (banlieue) شمال شرقی پاریس، طی می‌کند.
«صندلی و میز کافی برای همه وجود ندارد، بنابراین برخی دانش‌آموزان مجبورند بایستند»، محمد گفت. «کلاس‌ها آنقدر شلوغ هستند که نمی‌توانید با معلم تعامل کنید. در موج گرمای امسال، در کلاس‌های شلوغ بدون سایه یا پرده، حس می‌کردیم دما به ۴۰ درجه رسیده است. آنقدر گرم بود که مغزم کار نمی‌کرد.»
این نوجوان ۱۷ ساله که در سال آخر دبیرستان است، می‌خواهد در دانشگاهی در پاریس رشته مدیریت و ارتباطات دیجیتال بخواند. اما او گفت شرایط آنقدر بد است که احساس می‌کند تمام احتمالات علیه او و همکلاسی‌هایش است.
«برخی از ما ماه‌ها بدون معلم می‌مانیم وقتی کارکنان غایب جایگزین نمی‌شوند»، او گفت. «یک کلاس چندین ماه قبل از امتحان باکالوریا (baccalaureate) فرانسه، معلم زبان فرانسه نداشت، بنابراین حتی نتوانستند تمام متون تعیین‌شده برای امتحان را مطالعه کنند. اخیراً به معلمی برای درسی که به انگلیسی تدریس می‌شد نیاز داشتیم، اما وقتی آن معلم آمد، انگلیسی صحبت نمی‌کرد.»
بزرگ‌ترین جنبش اعتراضی جوانان در دهه‌های اخیر این هفته صدها هزار نفر را در سراسر فرانسه به خیابان‌ها کشاند تا علیه بی‌عدالتی در نظام آموزشی فرانسه، مدارس فرسوده، کمبود معلمان و کلاس‌های بزرگ تحصیلی اعتراض کنند. صدها مدرسه محاصره شدند، هزاران نوجوان بازداشت شدند و گروه‌های حقوق بشری درباره ادعاهای خشونت پلیس هشدار دادند؛ یکی از کودکان بینایی یک چشم و دیگری یک دست خود را از دست داد.
محمد و همکلاسی‌هایش، اغلب با حمایت والدین و معلمان، در خط مقدم بوده‌اند و مدرسه‌شان، دبیرستان بلیز سندار، را مسدود کرده‌اند؛ مدرسه‌ای که در یکی از فقیرترین شهرستان‌ها (départements) فرانسه قاره‌ای، یعنی سن-سن-دنی، واقع شده است. آن‌ها رأی داده‌اند که اعتراضاتشان را هفته آینده ادامه دهند و شکایاتشان را به شهردار محلی، مقامات انتخابی و نمایندگان آموزش و پرورش ببرند. بسیاری از سیاستمداران محلی خواسته‌های آن‌ها را حمایت کرده‌اند. حتی نخست‌وزیر فرانسه، سباستین لکورنو (Sébastien Lecornu)، اعتراف کرد که نوجوانان نگرانی‌های «مشروع» دارند.
عکس‌های موجود در تلفن همراه دانش‌آموزان سِوْران، صندلی‌های شکسته کلاس درس، سوراخ‌های دیوار، سوراخ‌های سقف، کپک، سطل‌هایی برای جمع کردن آب چکه‌کننده و چراغ‌های خراب را نشان می‌داد. آن‌ها گفتند نیازهای اولیه برآورده نمی‌شود؛ برخی سرویس‌های بهداشتی خراب بودند، برخی دیگر در نداشتند و اغلب کاغذ توالت یا صابون نبود. پروژکتورها و تجهیزات آزمایشگاهی نیز کمبود داشتند.
«ما درخواست تجملات نداریم، فقط امکانات اولیه برای یادگیری در شرایط مناسب را می‌خواهیم»، محمد گفت. «با این حال، پلیس سوارکار وقتی برای اعتراض بیرون مدرسه جمع شده بودیم به ما حمله کرد، گاز اشک‌آور شلیک کرد و دستگیری‌هایی انجام داد. حمله اسب بسیار خطرناک است، می‌تواند شما را بکشد. من فقط دویدم، سعی می‌کردم به همکلاسی‌هایم کمک کنم.»
دبیرستان‌های سن-سن-دنی، منطقه‌ای حومه‌ای که به شمال پاریس چسبیده است، نیروی محرکه اصلی اعتراضات بوده‌اند. این منطقه جوان‌ترین جمعیت را در فرانسه قاره‌ای دارد، یکی از بالاترین نرخ‌های زاد و ولد و از پایین‌ترین متوسط درآمد را داراست. دبیرستان‌های محلی نرخ بالای گردش نیروی معلمان جوان را تجربه می‌کنند.
علی‌رغم میزبانی مشترک المپیک ۲۰۲۴ پاریس و طرح‌های متعدد دولتی برای مبارزه با مشکلات طولانی‌مدت بی‌عدالتی و فقر، این منطقه شمال شرقی پاریس همچنان نسبت به پایتخت عقب‌مانده است.
در سال ۲۰۰۵، سن-سن-دنی نقطه شروع هفته‌ها ناآرامی در شهرک‌های مسکونی سراسر فرانسه بود که پس از مرگ دو پسر جوان که برای فرار از پلیس در یک پست برق پنهان شده بودند، منجر به اعلام وضعیت اضطراری ملی شد. اعتراضات این هفته نشان داد که بی‌عدالتی و تبعیض در حومه پاریس رفع نشده و بی‌اعتمادی میان جوانان و پلیس همچنان باقی است.
دبیرستان بلیز سندار در سِوْران، با بیش از ۱۰۰۰ دانش‌آموز، پیش از این نیز در مرکز اعتراضات درباره شرایط مدرسه بوده است. در سال ۲۰۲۴، دانش‌آموزان و معلمان ویدیوی ویروسی درباره وضعیت کلاس‌ها، سرویس‌های بهداشتی و تجهیزات ساختند. منطقه ایل-دو-فرانس (Île de France) اعلام کرد که پروژه بازسازی گسترده‌ای برای ساختمان‌های دبیرستانی اجرا کرده است. اما نوجوانان گفتند مسائل کلیدی حل نشده باقی مانده‌اند.
«ما با یک مزیت ناعادلانه شروع می‌کنیم چون والدین ما به اندازه دیگران ثروتمند نیستند، نمی‌توانند برایمان کتاب بخرند یا به فیلم ببرند»، ایلین ۱۷ ساله گفت که خانواده‌اش ریشه مراکشی دارد و پدرش مأمور کنترل ترافیک است. «ما در این اعتراضات از مدرسه غیبت می‌کنیم، خطر عقب ماندن در سال امتحانات را داریم، مشتاق بازگشت به کلاس برای درس خواندن هستیم، اما شرایطی که با آن مواجهیم آنقدر بد است که تا زمانی که دولت قول اقدام ندهد، نمی‌توانیم متوقف شویم.»
وزارت آموزش و پرورش این هفته وعده داد ۳۰۰۰ معلم برای پر کردن فوری خلأها استخدام شوند، اما اتحادیه‌های معلمان ابراز تردید کردند و گفتند به برنامه‌های بلندمدت‌تر و بودجه بیشتر نیاز است، حتی اگر دولت استدلال کند پول اضافی کمی در دسترس است.
سلامت روان کودکان نیز در سن-سن-دنی مسئله‌ای است. ایلین ماه‌هاست که منتظر دیدن روان‌پزشک کودک است. او گفت در دبیرستان، پرستار مدرسه وجود نداشت و کمبود پرسنل پشتیبانی برای کودکان دارای معلولیت دیده می‌شد.
«پلیس مثل حیوانات به ما نگاه می‌کند»، ایلین گفت. «آن‌ها با چنین بی‌رحمی با ما صحبت می‌کنند.» او به سیاستمداران محلی گفت برخی نوجوانان ادعا کرده‌اند پلیس در جریان اعتراضات توهین‌های نژادی به آن‌ها وارد کرده است.
استفان تروسِل، رئیس سوسیالیست شورای شهرستان سن-سن-دنی که این هفته با دانش‌آموزان دیدار کرد، گفت: «غیرقابل تحمل است که عملکرد پلیس بخشی از مشکلات را ایجاد می‌کند.» او خواستار توقف استفاده پلیس از نوعی تفنگ پرتابه لاستیکی شد، پس از آنکه پلیس استفاده از نارنجک‌های فلج‌کننده را پس از ایجاد مصدومیت‌ها معلق کرد. وزیر کشور فرانسه، لوران نوئِنز (Laurent Nuñez)، از تاکتیک‌های پلیس دفاع کرده است.
استفان بلانژه، شهردار سِوْران، گفت که خواسته‌های معترضان مدرسه‌ای را حمایت می‌کند. او گفت بسیاری از مردم شهرش با جمعیت ۵۲,۰۰۰ نفر و نرخ فقر بالاتر از میانگین، احساس می‌کنند توسط دولت «حاشیه‌نشین» و فراموش شده‌اند.
سارا ۱۷ ساله که می‌خواست در یک دانشکده مهندسی نخبگان پاریس تحصیل کند و پدرش کارگر انبار بود و از اینکه او اعتراض می‌کند و با شهردار دیدار می‌کند افتخار می‌کرد، گفت نوجوانان در حومه واقعاً احساس «رهاشدگی» می‌کنند.
او گفت: «ما تعجب کردیم و بسیار قدردان نوجوانان دیگر در مناطق مرفه‌تر فرانسه هستیم که این هفته در خیابان‌ها برای حمایت از ما راهپیمایی کردند. ما می‌دانیم که محروم هستیم و باید ده برابر دیگران تلاش کنیم تا از تبعیض ناشی از کد پستی خود فرار کنیم. اما ما نمی‌توانیم در این شرایط درست یاد بگیریم وقتی حتی یک صندلی برای نشستن در مدرسه برایمان تضمین نشده است.»
نام دانش‌آموزان تغییر یافته است