صبح سه سال پیش، اسرائیل با رویایی غیرقابل تصور بیدار شد.
تروریست‌های حماس مرز غزه را شکافتند، شهرک‌ها و پایگاه‌های ارتش را تصرف کردند، به یک جشنواره موسیقی حمله کردند، حدود ۱۲۰۰ نفر را به قتل رساندند و ۲۵۱ گروگان را به غزه کشاندند – همه این کارها در عرض چند ساعت انجام شد، در حالی که کشور خونبارترین روز خود را از زمان تأسیس تجربه می‌کرد.
سه سال بعد، ممکن است وسوسه شوید که هفتم اکتبر را لحظه‌ای تاریک بدانید که متعلق به گذشته است. اما اسرائیل هرگز واقعاً فرصت گذاشتن آن در گذشته را پیدا نکرد.
جنگی که آن صبح آغاز شد هنوز به طور کامل حل نشده است. حماس کاملاً سلاح‌زدایی نشده، آینده آن در غزه نامشخص باقی مانده و پرسش‌هایی درباره اینکه چه کسی بر غزه حکومت خواهد کرد و چه چیزی از تکرار هفتم اکتبر جلوگیری خواهد نمود، بی پاسخ مانده‌اند.
فراتر از غزه، ایران و نیروهای نیابتی آن همچنان تهدید هستند و اسرائیل ادامه می‌دهد تا با منطقه‌ای روبرو شود که احتمال جنگ دیگر هرگز دور نیست.
زندگی پس از هفتم اکتبر بیشتر درباره یاد گرفتن زندگی با آنچه رخ داده است تا فراموش کردن آن
بنابراین، برای بخش زیادی از کشور، سه سال گذشته کمتر درباره گذشتن از هفتم اکتبر بود و بیشتر درباره زندگی با پیامدها و پرسش‌هایی بود که آن روز پشت سر خود گذاشت.
اما برای بسیاری از اسرائیلی‌ها، هفتم اکتبر صرفاً چیزی نیست که با آن زندگی کرده باشند. آنها هنوز آن را زندگی می‌کنند.
برای گروگان‌های سابق، آزادی خودش یادآوری روزانه از آنچه از آنان گرفته شده است باقی می‌ماند. امیلی داماری، که از خانه‌اش در کفار عزا ربوده و زخمی شد، درباره اینکه چگونه اسارت رابطه او با معمولی‌ترین جنبه‌های زندگی را تغییر داد، صحبت کرده است.
«امروز، یخچال را باز می‌کنم و تشکر می‌گویم»، داماری گفت. «آب سرد می‌نوشم و تشکر می‌گویم.»
الی شربی پس از ربوده شدن از کیبوتص بئری، ۴۹۱ روز را در اسارت سپری کرد. همسرش لیان و دخترانش نویا و یاحل در هفتم اکتبر به قتل رسیدند. برادرش یوسی نیز به گروگان گرفته شد و در غزه جان باخت. پس از آزاد شدن، شربی گفت که در اسارت آموخته است «هر لحظه و هر انتخاب چقدر می‌تواند ارزشمند باشد.»
«من زندگی را انتخاب می‌کنم»، او گفت. «انتخاب می‌کنم که کاملاً به زندگی ادامه دهم، در حالی که لیان، نویا، یاحل و یوسی را در تمام کارهایم همراه دارم.»
برای هاگار بردوچ، که با سه کودک خود و دختر همسایه‌شان ربوده شد، بازگشت به زندگی فرآیندی پیچیده‌تر از آنچه واژه «آزادی» پیشنهاد می‌کند بوده است. او از مبارزه روزانه عظیم، به ویژه برای کودکان، سخن گفته و اخیراً کلاس‌های شیرینی‌پزی را به عنوان راهی برای ساختن چیزی جدید آغاز کرده است.
«این موضوع بسیار فراتر از یادگیری نحوه پختن است»، او گفت. «این درباره یافتن مسیر جدید، خلق چیزی با دست‌های خودم و آرام آرام ساختن آینده است.»
سپس کسانی هستند که برای آنان بازگشت به زندگی قبل از هفتم اکتبر امکان‌پذیر نیست.
سرگرد (ذخیره) روئی نگری، ۲۸ ساله، پسر میکال نگری، پس از گذراندن روزی برای نجات غیرنظامیان، هنگام مبارزه با تروریست‌های حماس در کیبوتص بئری کشته شد.
چگونه اسرائیلی‌ها می‌توانند دولت خود را پس از هفتم اکتبر پاسخگو کنند؟
در مصاحبه‌ای با جی‌پست، نگری گفت که سه سال، تأثیر اندکی بر کاهش پرسش‌هایی که آن صبح مطرح شدند داشته است. مهم‌تر از همه، او می‌خواهد مسئولان کوتاهی‌های منجر به هفتم اکتبر از طریق تشکیل کمیسیون تحقیق دولتی پاسخگو شوند.
«هر کسی که در دولت بوده، در هر موقعیت مدیریتی، باید مسئولیت بپذیرد و مورد بررسی قرار گیرد، تا مطمئن شویم که این اتفاق هرگز دوباره رخ نخواهد داد»، او گفت.
«چگونه می‌توانید مطمئن باشید که این اتفاق دوباره رخ نخواهد داد اگر پرسش نکنید و سوال نپرسید؟»
آن پرسش بزرگ‌تر از یک مادر داغدار است.
اسرائیل پس از هفتم اکتبر به شدت تغییر کرده است، به طوری که نهادهای سیاسی و دفاعی کشور درس‌های دردناکی درباره دشمنان، سیستم‌های دفاعی و نهادهای خودشان آموخته‌اند. اما درس‌ها باید اجرا شوند، کوتاهی‌ها بررسی شوند، تصمیمات زیر سؤال بروند و مسئولیت تعیین شود.
سه سال بعد، اسرائیل همچنان هیچ کمیسیون تحقیق دولتی درباره بدترین فاجعه ملی تاریخ خود ندارد.
این بدان معناست که هفتم اکتبر همچنان یک پرونده باز است. برای بسیاری از اسرائیلی‌ها، هفتم اکتبر مربوط به سه سال پیش نیست – بلکه هم گذشته است و هم حال.
پیش از انتخابات ملی اسرائیل، اسرائیلی‌ها باید به یاد داشته باشند که دشمنان ما داخلی نیستند، بلکه کسانی هستند که به دنبال نابودی ما هستند. روح کشتگان هفتم اکتبر ۲۰۲۳ و پس از آن شاد باد.