عکاسی، فیلمبرداری و گزارشگری توسط اد او
تاریخ انتشار: ۳ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۰ صبح به وقت گرینویچ
یک هشدار اضطراری از بلندگو پخش می‌شود و دامون دنارد و سایر ملوانان روی عرشه ناو هواپیمابر جرج واشینگتن در حال دویدن و آماده‌سازی هستند. دنارد، ۲۳ ساله، در حال آماده کردن بمب‌ها برای بارگذاری روی هواپیماهاست، در حالی که هم‌خدمه‌هایش به سرعت به جایگاه خود می‌روند.
«ماجراجویی بود»، می‌گوید دنارد، ملوان هوانوردی بمب‌افکن. پس از پایان هشدار، نفس عمیقی می‌کشد، روی یکی از بمب‌ها می‌نشیند و شوخی می‌کند که احتمالاً انتظار مأموریتی آسان‌تر داشت.
«دیوانه‌وار است، اما در نهایت، فقط کار است. همین.»
دنارد یکی از ده‌ها ملوانی بود که رویترز در ماه سپتامبر در بازدید نادر از یک کشتی جنگی آمریکا که کانون اصلی جنگ با ایران است، با آن‌ها گفتگو کرد.
«برای ما—به طور شخصی برای من—زندگی کاملاً حول محور کشتی می‌چرخد: غذا می‌خوریم، خواب می‌رویم، ورزش می‌کنیم و کار می‌کنیم همه روی کشتی. چه در خاورمیانه مستقر باشیم و چه در دریاهای دیگر سفر کنیم، روتین کلی ما تقریباً یکسان باقی می‌ماند؛ تفاوت زیادی وجود ندارد.»
گیسون وانگ، متخصص چتر نجات که در لس آنجلس زندگی می‌کند.
«ماه گذشته باید خانه بودم، اما این نیروی دریایی است... غیرمنتظره‌ها را انتظار داشته باشید.»
دامون دنارد، ملوان هوانوردی بمب‌افکن، ۲۳ ساله
استراتژی تخته‌ای
برینا رویستون، افسر شبانه مدیریت پرواز یا «ناکو» (NACHO)، دیدگاهی منحصر به فرد نسبت به مانورهای خطرناک روی عرشه پرواز دارد. وظیفه او نظارت بر حرکت هواپیماها است، شامل آوردن جت‌های جنگنده به عرشه پرواز و بازگرداندن آن‌ها به انبار هواپیما از طریق آسانسورهای بزرگ. برای انجام این کار، او از چیزی که در اصطلاح نیروی دریایی «تخته ویجا» نامیده می‌شود استفاده می‌کند — مدلی لحظه‌ای از عرشه، با هواپیماهای کوچک که همگی در موقعیت‌های فعلی خود ردیف شده‌اند. کمی شبیه به یک بازی استراتژیک تخته‌ای به نظر می‌رسد.
«هفته گذشته تمام حواسمان جمع بود، مانور دادن و همه چیز — با توجه به تمام اتفاقات در جریان»، می‌گوید رویستون و اضافه می‌کند که «تا حدی دیوانه‌وار، واقعاً شلوغ بوده است.»
«پر استرس است، اما سرگرم‌کننده هم هست.»
دولت ایران بارها اقدامات نظامی آمریکا در تنگه هرمز را محکوم کرده است. در ۲۵ سپتامبر، وزیر امور خارجه ایران گفت ناامینی حاکم بر تنگه «نتیجه مستقیم اقدامات تهاجمی ایالات متحده و رژیم صهیونیستی» است.
جنگ در فوریه با حملات مشترک آمریکا و اسرائیل به اهداف ایرانی آغاز شد. دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، بارها گفته است که این درگیری به زودی پایان خواهد یافت، اما جنگ مدت بیشتری از آنچه ابتدا انتظار می‌رفت ادامه یافت.
در آگوست، در پاسخ به گزارش‌هایی درباره بدتر شدن شرایط، روحیه پایین و تلاش‌های خودکشی در ناو لینکلن، پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، گفت که این روایت‌ها «واقعیت را تحریف کرده‌اند» و از ملوانانی که شرایط سخت را تحمل می‌کنند ستایش کرد.
با این حال، استقرار طولانی‌مدت می‌تواند فشار عظیمی بر سلامت روان خدمه وارد کند، به ویژه در دوران جنگ، و برای هر نیروی دریایی چالشی بزرگ است. ملوانان باید حالتی از آمادگی و هوشیاری را حفظ کنند، که در مورد جرج واشینگتن به دلیل تهدید حملات پهپادی و موشکی ایران تشدید شده است.
رشد و بلوغ
در حالی که جت‌ها با صدای مهیب از عرشه بالای سرشان بلند می‌شدند، صدها نفر از خدمه جرج واشینگتن برای مراسم گرامیداشت بیست و پنجمین سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ گرد هم آمدند — رویدادی که بسیاری از آن‌ها برای به یاد داشتن آن بسیار جوان بودند.
حملات القاعده به نیویورک و واشینگتن، آمریکا را به دو دهه جنگ کشاند که سربازان را به افغانستان، عراق، سوریه و جاهای دیگر فرستاد. بسیاری از طرفداران ترامپ امیدوار بودند که جنگ‌های خاورمیانه متعلق به گذشته باشد.
پس از اینکه یک ملوان سرود ملی را خواند، بن گرت، کشیش حاضر در ناو، دعایی قرائت کرد در حالی که خدمه گرد هم آمده سرهایشان را خم کردند.
«به ما کمک کن تا به کسانی که پیش از ما رفته‌اند احترام بگذاریم»، گفت گرت.
گرت بعداً به رویترز گفت که بسیاری از اعضای خدمه هنوز اصول اولیه رشد و بلوغ را یاد می‌گیرند، شامل مهارت‌هایی مانند صبر، مدیریت روابط و انتظارات شغلی.
«بخش بزرگی از این کشتی بین سنین ۱۹ تا ۲۴ سال دارند»، گفت گرت، کشیش کاتولیک رومی. «بنابراین آن‌ها سعی می‌کنند در اینجا بودنِ بزرگسال را بفهمند.»
گرت افزود که گاهی ملوانان برای فرار از یک شهر کوچک یا وضعیتی در خانه ثبت‌نام می‌کنند.
تصاویر گسترده‌تر
عکاسی، فیلمبرداری و گزارشگری: اد او
ویرایش عکس: نات کاستاندا و مای-ای وونگ
متن: فیل استوارت
ویرایش متن: روزالبا اوبراین
طراحی: نات کاستاندا