جولیا هیرشبرگ فکر میکرد دلیلی برای جشن گرفتن دارد. در ماه ژوئیه، او به عضویت آکادمی اروپایی مهندسی (EAE) انتخاب شده بود؛ سازمانی که در وبسایتش به عنوان «نهاد برتر نماینده بالاترین تمایز حرفهای در مهندسی» با ۳۵ برنده جایزه نوبل در میان بیش از ۴۰۰ عضو منتخب معرفی شده است.
این افتخار تنها چند روز پس از افتخاری غیرمنتظره دیگر به دست آمد: انتخاب شدن به آکادمی مهندسی اتریش. و در سال ۲۰۲۵، او به آکادمی ملی هوش مصنوعی (NAAI) انتخاب شده بود.
کسب سه افتخار بینالمللی معتبر در چنین فاصله کوتاهی دستاوردی نادر است. هیرشبرگ، دانشمند علوم رایانه در دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک، هیجانزده بود. پس از آنکه کلمبیا اطلاعیه عمومی درباره دستاوردهای او منتشر کرد، پیامهای تبریک از همکاران سرازیر شد. او میگوید: «واقعاً هیجانزده بودم. هرگز چیزی به این سرعت برایم اتفاق نیفتاده بود.»
خبرهای خوب ادامه یافت. طی چند هفته، مایکل چو، که خود را دبیرخانه EAE معرفی میکرد، به هیرشبرگ گفت که این سازمان در حال انتخاب یک رئیس دورهای است و او میخواهد هیرشبرگ را برای این سمت نامزد کند که سالانه ۲۰۰۰ دلار دستمزد داشت.
و اینجا بود که ماجرا عجیب شد. وقتی هیرشبرگ وبسایت EAE را بررسی کرد، نامش از قبل بهطور برجسته در بالای فهرست رهبری نمایش داده میشد. اما او هرگز موافقت نکرده بود این سمت را بپذیرد؛ همچنین هرگز از او معرفینامه نخواسته بودند و در هیچ جلسهای شرکت نکرده بود. در حقیقت، او حتی نام هیچیک از این سازمانها را نشنیده بود. (چو در پاسخ کتبی به نیچر گفت که بر اساس مکاتبات با هیرشبرگ «رضایت اولیه» را استنباط کرده است. در این مکاتبات که نیچر آن را بررسی کرده، هیرشبرگ در پاسخ به دعوت چو درباره مسئولیتهای شغل پرسیده بود، اما هرگز نگفته بود که این سمت را میپذیرد.)
او تنها نیست. پس از آنکه چند پژوهشگر نگرانیهایی درباره این جوامع دانشگاهی مطرح کردند، نیچر تحقیق را آغاز کرد. گزارش نشان داد که چو به هر سه سازمان مرتبط است و بخش عمدهای از اطلاعات آنلاین درباره آنها ساختگی به نظر میرسد.
این نهادها به مجموعهای بینالمللی و گسترده از آکادمیها و جوامع مشکوک تعلق دارند که توانستهاند برخی از دانشمندان برجسته جهان و دانشگاهها، از جمله دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا و آکادمیهای ملی علوم آمریکا (NAS) در واشینگتن دیسی، را گمراه کنند. وبسایتهای این سازمانهای فریبنده اغلب حاوی محتوایی سرقتشده یا دستکاریشده، دروغهایی درباره تاریخ و مکان نهادی خود و عناوین افتخاری قابل خرید هستند.
فن شیودی، متخصص سیاست آموزشی در دانشگاه تونگجی در شانگهای چین، میگوید هدف این نوع سازمانها به نظر میرسد ساختن ظاهری از مشروعیت و سپس استفاده از آن برای فروش عضویت و جوایز به پژوهشگران جوان، بهویژه در چین، باشد.
نیچر دهها پژوهشگر در چین و پاکستان را شناسایی کرد که عضویتها و جوایز EAE، NAAI و جوامع وابسته را در رزومه و پروفایلهای شبکههای اجتماعی خود فهرست کردهاند. NAAI در وبسایتش حق عضویت تا ۶۰۰ دلار دریافت میکند. و پستهایی که خدمات مشاورهای را در شبکههای اجتماعی چینی تبلیغ میکنند، پیشنهاد میدهند در ازای دریافت هزینه، درخواستها را به این آکادمیها واسطهگری کنند، هرچند مشخص نیست آیا این خدمات شخص ثالث به خود آکادمیها وابسته هستند یا خیر. همچنین روشن نیست چند دانشمند برای این افتخارات پول پرداختهاند یا آیا دارندگان آنها فعالانه درباره ماهیت این جوامع فریب خوردهاند.
فن، که بر انسجام دانشگاهی در چین مطالعه میکند، میگوید: «نظام ارزیابی پژوهش کنونی چین به شدت به عناوین افتخاری مختلف وابسته است.» به گفته فن و دیگران، این وضعیت بالقوه بازاری سودآور برای جوامع جعلی ایجاد میکند.
چو در پاسخهای خود به اتهامات مطرحشده در این مقاله، تمامیت این سازمانها را دفاع میکند و نقش خود در عملیات آنها را محدود و بدون همپوشانی توصیف میکند. او میگوید این سازمانها آژانسهای مشاوره شخص ثالثی را که ادعا میکنند عناوین را میفروشند، رد میکنند.
در پی ماجرا
هنری دایسون گمان میکند تقریباً از هر جایزه، افتخار، عضویت و جامعه معتبری که پژوهشگران واجد شرایط آن هستند، شنیده است. او به عنوان مدیر افتخارات هیئت علمی دانشگاه میشیگان در آن آربور، وظیفه دارد برای کارکنان دانشگاه شناسایی کسب کند — و آنها را از بازیگران بد محافظت کند.
دایسون نیز مانند هیرشبرگ نخستین بار در ماه ژوئیه از EAE مطلع شد. یکی از اعضای هیئت علمی دعوتنامه ناخواستهای برای پیوستن به او فرستاده بود و پژوهشگر میخواست بداند آیا این افتخار معتبر است. دایسون وبسایتی آراسته برای EAE و صدها اطلاعیه خبری درباره فعالیتهای آن یافت. بر اساس آن، اعضا شامل افراد برجستهای مانند کلودیا شینباوم، رئیسجمهور مکزیک، و برندگان جایزه نوبل فرانسیس آرنولد و کارول گرایدر هستند. دایسون همچنین نسخه دیگری از وبسایت را یافت که نشان میداد هفت برنده جایزه نوبل، که همه اکنون درگذشتهاند، در سال ۱۹۹۲ به تأسیس این سازمان کمک کردهاند. (این اطلاعات از آن زمان حذف شده است.)
اما دایسون متعجب بود که سازمانی با چنین جایگاهی صفحه ویکیپدیا ندارد. اشارهای به آن در زندگینامه اعضای مشهور بنیانگذارش دیده نمیشد. اعضای بیشتری که در فهرست EAE ثبت شدهاند از آمریکای شمالی هستند تا از اروپا. و هنگامی که دایسون با دو دانشمند دیگر دانشگاه میشیگان که به عنوان رؤسای دورهای بخشهای EAE فهرست شده بودند تماس گرفت، هر دو گفتند هرگز نام این آکادمی را نشنیدهاند، چه رسد به اینکه با این سمتها موافقت کرده باشند. (چو به نیچر گفت که این فهرستشدن نتیجه «بارگذاری غیرمجاز یا تأییدنشده» توسط کارکنان اداری در جریان نگهداری وبسایت بوده است.)
دایسون به اندازه کافی دیده بود که به همکارانش هشدار دهد دور بمانند، و یافتههای اولیه خود را برای تیم خبری نیچر ایمیل کرد. او توضیح داد: «دوست دارم بدانم آیا من فقط در این ماجرا در یک سوراخ خرگوش افتادهام؟»
در تحقیقی درباره دهها جامعه دانشگاهی با ویژگیهای مشابه، نیچر موارد متعددی یافت که دانشمندان سرشناس بدون اطلاع یا رضایت آنها به عنوان اعضا و رهبران فهرست شده بودند. بسیاری از این جوامع از نامها و سرواژههایی استفاده میکنند که شبیه سازمانهای شناختهشده هستند و برخی متنهایی از آنها را سرقت ادبی کردهاند. وبسایتهای این جوامع شامل جزئیات نادرست درباره شراکتهای سازمانها و اطلاعات غیرقابلراستیآزمایی درباره خاستگاه و مکان آنهاست. آنها اغلب در نشانیهای پستی ثبت شدهاند که محل واقعی فعالیتشان را پنهان میکند و از تصاویر دستکاریشده دیجیتالی و گمراهکننده استفاده کردهاند.
نیچر بیش از ۳۰ بیانیه مطبوعاتی منتشرشده توسط دانشگاههای برجسته، از جمله کلمبیا، را یافت که دستاوردهای اعضای هیئت علمی خود در دو مورد از این سازمانها، EAE و NAAI، را جشن گرفته بودند. الگوی فریب دیجیتال برای این دو گسترده است. برای مثال، وبسایتهای هر دو ادعا میکنند که با آکادمیهایی مانند NAS، آکادمی سلطنتی مهندسی در لندن و انجمن هواشناسی آمریکا در بوستون، ماساچوست، همکاری میکنند. پنج سازمان از سازمانهای فهرستشده به درخواستهای نیچر برای تأیید پاسخ دادند و گفتند هیچ اطلاعی از این شراکتهای ادعایی ندارند. (دو سازمان دیگر هنوز پاسخ ندادهاند.)
اطلاعات درباره مکان فیزیکی این جوامع مبهم و گمراهکننده است. نیچر هیچ نهادی با نام EAE در پایگاه داده عمومی سازمانهای سوئد نیافت. نشانی EAE در وبسایتش به یک صندوق پستی مجازی اشاره میکند؛ خدماتی که به کسبوکارها نشانی ثبتشده ارائه میدهد بدون نیاز به اجاره فضای فیزیکی.
وبسایت EAE همچنین مکانی در سوئد را در گوگل مپس پین کرده که تصویری از یک ساختمان دانشگاهی باشکوه با حروف بزرگ برجسته روی نمای آن را نشان میدهد که به سوئدی نوشته شده «آکادمی اروپایی مهندسی». مقایسه با سایر عکسهای موجود نشان میدهد که این در واقع تصویری دستکاریشده از ساختمان اصلی دانشگاه گوتنبرگ در نزدیکی آن است، و نیچر تصاویر دستکاریشده دیگری نیز در نسخههای بایگانیشده وبسایت EAE یافته است. چو میگوید از چنین تصاویر دستکاریشدهای «کاملاً بیاطلاع» بوده و آنها را «داراییهای وب قدیمی» توصیف میکند.
بخشهایی از وبسایت EAE نیز سرقت ادبی شده است. یک نسخه بایگانیشده از این سایت نشان داد که پستی درباره حمایت این سازمان از اوکراین یک سال پس از تهاجم روسیه در سال ۲۰۲۲، مستقیماً کپیشده از وبسایت آکادمیهای ملی علوم، مهندسی و پزشکی آمریکا بود.
در جستجوی مایکل چو
جزئیات عمومی کمی درباره اینکه این نهادها چگونه اعضا یا رهبران خود را انتخاب میکنند وجود دارد.
به نظر میرسد چند نفر در عملیات آنها دخیل هستند، اما نامی که بیشتر از همه در ارتباط با آنها دیده میشود مایکل چو و نام چینی او چائویانگ ژو است.
پروفایل او در وبسایت NAAI، که در آن چو به عنوان دبیرخانه فهرست شده، شامل فهرست بلندی به زبان ماندارین از وابستگیهای نهادی، جوایز و کتابهایی است که نوشته است. این فهرست انتصابهایی در مجموعهای متنوع از نهادها را شامل میشود، از جمله استاد دانشگاه ایلینوی اربانا-شامپین (UIUC)، عضو انجمن سلطنتی هنر (RSA) در لندن و عضو منتخب نهادهای دانشگاهی در سراسر اروپا و آسیا.
نیچر با UIUC و RSA تماس گرفت و هیچکدام نتوانستند کسی با نامهای او در سوابق خود بیابند. (چو اصرار دارد که عضو انجمن RSA است.) چو در دستنوشتههای مختلف، وابستگی پژوهشی خود را مؤسسه بینالمللی روانشناسی مهندسی (IIEP) در دنور، کلرادو، ذکر کرده است.
سوابق عمومی نشان میدهد که هم IIEP و هم NAAI از همان نشانی صندوق پستی مجازی در کلرادو استفاده میکنند. این سوابق همچنین آشکار میکند که چو سازمان دیگری به نام آکادمی ملی علوم، هنر و علوم انسانی آمریکا را در همان نشانی ثبت کرده است. این سازمان، همراه با IIEP، توسط ایالت کلرادو به دلیل عدم ارائه گزارش سالانه به ایالت به عنوان «متخلف» علامتگذاری شده است.
چند پژوهشگر که نیچر با آنها تماس گرفت، چو را در تماسهای ویدیویی دیدهاند. موشه واردی، دانشمند علوم رایانه در دانشگاه رایس در هیوستون، تگزاس، به صورت مجازی در نشست سالانه ۲۰۲۶ NAAI در سنگاپور شرکت کرد و انتظار یک اجلاس بینالمللی را داشت. اما در عوض، گردهمایی کوچکی عمدتاً به زبان چینی با حدود دوازده پژوهشگر یافت که توسط چو و یک دستیار سازماندهی شده بود.
جستجوی معکوس تصویر چهره چو نشان داد که او به سازمان دیگری نیز مرتبط است: مؤسسه بینالمللی علوم و هنرهای فیلم، که ادعا میکند «برجستهترین جامعه علمی جهان» در «هنرهای سینمایی» با بیش از ۸۰۰ عضو در ۴۸ کشور است. چو به نیچر تأیید کرد که به تأسیس این سازمان کمک کرده است.
تسو-جائه لیو، رئیس آکادمی ملی مهندسی آمریکا در واشینگتن دیسی، میگوید با ظاهر شدن نام چو در آکادمیهایی با موضوعات چنین متفاوت، این پرسش مطرح میشود که اعضا چگونه انتخاب میشوند. او میگوید: «میخواهم مطمئن شوم که رهبران این جوامع در واقع اعضای محترم این حرفه هستند.»
چو در پاسخ خود به نیچر گفت که مسئولیت عملیاتی مستقیم تنها برای IIEP دارد و در ماه مه ۲۰۲۶ از نقش اداری در NAAI استعفا داده است. او گفت که همکاریاش با EAE در ژوئن ۲۰۲۶ به عنوان «پشتیبانی اداری و مشاورهای موقت» آغاز شد و هرگز مدیر NASAH نبوده است. نیچر دریافت که چو پس از تاریخ استعفای ادعایی خود همچنان ارتباطات رسمی NAAI را ارسال میکرد و عنوان دبیرکل EAE را دارد — نقشی ناسازگار با ظرفیت مشاورهای موقتی که توصیف کرد.
مدارک در ازای هزینه
نیچر دهها جامعه دانشگاهی دیگر یافت که به نظر میرسد به افراد مرتبط با چو پیوند دارند. این جوامع اغلب به عنوان یک شبکه اعتباردهی دایرهای عمل میکنند، اعلامیههای یکدیگر را نقل یا بازنشر میکنند، رویدادهای مشترک را ترویج میدهند و پژوهشگران را از یک جامعه به جامعه دیگر هدایت میکنند. نیچر دریافت که دانشمندانی که دعوت یک جامعه را پذیرفته بودند، اغلب چند هفته بعد به آکادمیهای خواهر آن انتخاب میشدند.
این جوامع به نظر میرسد از نامها و شهرت دانشمندان برجسته، مانند هیرشبرگ، برای ایجاد مشروعیت ظاهری استفاده میکنند. آنها افتخارات ناخواسته و بدون هزینه را به این پژوهشگران اعطا میکنند، در حالی که به دیگران عضویت پرداختی و سایر مدارک دانشگاهی را در ازای هزینه ارائه میدهند.
نیچر هیچکس را شناسایی نکرده که اعتراف کند برای چنین عناوینی پول پرداخته است، اما برای مثال بر اساس وبسایت NAAI، هزینهها از ۳۰ دلار سالانه برای موقعیت «عضو وابسته دانشجویی» تا ۶۰۰ دلار هزینه ورودی برای تبدیل شدن به عضو کامل متغیر است. این سایت همچنین یک برنامه دکترای مجازی به قیمت ۱۰۰۰۰ دلار و یک برنامه پسادکترای مجازی به قیمت ۲۰۰۰ دلار تبلیغ میکند. در ازای آن، اعضا مجموعهای از اقلام دیجیتال دریافت میکنند، از جمله «کارت عضویت دیجیتال قابلراستیآزمایی» و گواهی رسمی که برای اشتراکگذاری در پلتفرمهایی مانند لینکدین طراحی شده است.
این هزینهها دلیل آن است که در ماه ژوئیه ۲۰۲۶، مایکل جردن، دانشمند علوم رایانه در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، پس از آنکه ابتدا موافقت کرده بود بخشی از این جامعه باشد و در سال ۲۰۲۵ بیانیهای برای یک کنفرانس ضبط کرده بود، از NAAI خواست او را از عضویت حذف کند. جردن میگوید: «پرداخت پول برای عناوین برای من نفرتانگیز است — این چیزی نیست که یک جامعه حرفهای باید درباره آن باشد.»
NAAI او را از عضویت حذف نکرد. در عوض، بدون اطلاع او، جردن را به عنوان سخنران ویژه در کنفرانسی که این سازمان در ماه اکتبر برگزار میکند و هزینه حضور در آن تا ۶۰۰ دلار است، فهرست کرد. جردن پس از آنکه نیچر برای پرسیدن درباره مشارکتش با او تماس گرفت، متوجه شد که نامش فهرست شده است و از آن زمان با درخواست موفق به NAAI، نامش از وبسایت حذف شد.