ناسا اکنون تأیید کرده است که همه ایستگاههای زمینی پشتیبان تلسکوپ فضایی نانسی گریس رومن این سازمان، آمادهاند تا با آغاز عملیات علمی تا اوایل سال ۲۰۲۷، حجم بالای دادههای این مأموریت را دریافت کنند.
رصد دورترین نقاط کیهان بدون شبکهای از ایستگاههای زمینی که بهشکلی راهبردی در سراسر جهان پراکندهاند و همچون ریسمانی میان زمین و فضا عمل میکنند، امکانپذیر نیست. ایستگاههای زمینی شبکه فضای نزدیک ناسا در نیومکزیکو، آژانس فضایی اروپا (ESA) در استرالیا و آژانس کاوشهای هوافضای ژاپن (JAXA) در ژاپن، دادههای علمی را با نرخ بسیار بالای تا ۵۰۰ مگابیت بر ثانیه دریافت خواهند کرد.
آزمایشهای اخیر تضمین کرد که این ایستگاهها میتوانند روزانه حدود ۱٫۴ ترابایت داده را که رومن از فاصله یک میلیون مایلی در فضا دریافت میکند، بپذیرند؛ بالاترین نرخ در میان همه مأموریتهای اخترفیزیکی ناسا تاکنون.
برای تأیید این ظرفیت، دانشمندان نخست دریافت اطلاعات «خانهداری» را آغاز کردند.
باب کالوگروکوس، مهندس فرکانس رادیویی در مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا در گرینبلت، مریلند، گفت: «این دادههای واقعی و عملیاتی است و با جزئیاتی درباره وضعیت ابزارها آغاز میشود؛ چیزهایی مانند دما، مصرف برق و دادههای اولیه تصویری.»
تیم رومن کار را در ۷ سپتامبر با ایستگاه فضای عمیق میساsa وابسته به JAXA در شهر ساکو آغاز کرد. مهندسان آنتن این ایستگاه را آزمایش کردند و تأیید کردند که میتواند در بیشتر ایام سال دادهها را با نرخ تا ۵۰۰ مگابیت بر ثانیه دریافت کند. این نرخ بسته به فاصله رومن از زمین و ارتفاع آن نسبت به زمین در مدارش حول نقطه لاگرانژ ۲، یا L2، تغییر خواهد کرد.
متیو واسیاک، مهندس سیستمهای پیشرفته در مرکز گودارد ناسا، گفت: «این نخستین بار بود که دادهها را با حداکثر نرخ رومن دریافت میکردیم. در جریان آزمایش، تایفونی نیز در ژاپن رخ داد و شرایط ایدهآل نبود؛ همین موضوع این آزمایش را بهویژه سختگیرانه میکند.»
هوای نامساعد میتواند مانعی بزرگ برای دریافت دادههای تلسکوپ فضایی باشد، زیرا قطرات باران چندان کوچکتر از طول موجهای رادیوییای نیستند که رومن برای ارسال دادههایش به کار میبرد. این بدان معناست که قطرات میتوانند سیگنالها را پراکنده یا تضعیف کنند.
کالوگروکوس گفت: «به همین دلیل، ما تنوعی از ایستگاههای زمینی داریم؛ از جزیره نیمهگرمسیری ایستگاه زمینی JAXA در ژاپن تا بیابان خشک استرالیای غربی و نیومکزیکو که در تابستان مستعد بارانهای موسمی است. هنگامی که هوا و باران سیگنال ما را مختل میکنند، سیستمهای زمینی خودکار ما تعیین میکنند چه دادهای بهدرستی دریافت نشده است و از فضاپیما میخواهند چند ساعت بعد آن را از ضبطکننده حالت جامد روی خود دوباره ارسال کند.»
پس از آنکه ایستگاه فضای عمیق میساsa آزمایشهای تیم را پشت سر گذاشت، تمرکز آنها از ۸ تا ۱۱ سپتامبر به ایستگاه زمینی شبکه فضای نزدیک و ایستگاه پشتیبان آن در وایت سندز، نیومکزیکو، معطوف شد. هر دو آنتن با موفقیت دادهها را با نرخهایی که تیم آزمایش کرده بود دریافت کردند.
سرانجام، تیم در ۱۷ سپتامبر ایستگاه آژانس فضایی اروپا را که در نزدیکی نیو نورسیا در استرالیای غربی قرار دارد، آزمایش کرد. مهندسان بار دیگر نرخهای مختلف را آزمودند و سیستم زمینی حتی بالاترین نرخ را نیز با موفقیت دریافت کرد.
جرمی پرکینز، دانشمند یکپارچهسازی و آزمایش رصدخانه رومن در مرکز گودارد ناسا، گفت: «این ایستگاههای زمینی مجرای اصلی رومن برای رساندن دادههای ما به زمین هستند و تیم از عملکرد فوقالعاده آنها بسیار خرسند است. این خبری عالی برای مأموریتی است که دادهها را با سرعتی باورنکردنی بازمیگرداند.»
رساندن دادههای رومن به زمین تلاشی بینالمللی است. ایستگاه زمینی شبکه فضای نزدیک ناسا در نیومکزیکو، دادههای علمی رومن را با همکاری آنتنهای آژانس فضایی اروپا در استرالیا و JAXA در ژاپن دریافت میکند. ایستگاههای شبکه فضای عمیق این سازمان در کالیفرنیا، اسپانیا و استرالیا که توسط آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا در جنوب کالیفرنیا مدیریت میشوند، دادههای حیاتی ردیابی، تلهمتری رصدخانه و فرماندهی را فراهم میکنند.