بزرگترین رویداد ورزشی جهان، فینال جام جهانی، تابستان امسال در استادیوم متلایف برگزار خواهد شد که به دلیل قوانین سختگیرانه فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) در مورد برندهای شرکتی، در حال حاضر با نام استادیوم نیویورک نیوجرسی شناخته میشود. این استادیوم – هر چه که بخواهید آن را بنامید – در باتلاقهای نیوجرسی، در فاصله حدود نه مایلی از میدتاون منهتن قرار دارد. در روز فینال، و همچنین در تاریخ هفت بازی دیگر در طول مسابقات جام جهانی، تخمین زده میشود ۸۰,۰۰۰ هوادار در ورودیهای آن گرد هم آیند.
اما چگونه به آنجا خواهند رسید؟ برخی رانندگی خواهند کرد، هرچند باید ۲۲۵ دلار بپردازند تا از یکی از ۵,۰۰۰ جای پارک موجود در یک مرکز خرید نزدیک که توسط پلهای عابر پیاده به منطقه استادیوم متصل است، استفاده کنند. دیگران صندلی در اتوبوسهای شاتل خریداری خواهند کرد – که در ابتدا ۸۰ دلار بود، اما پس از مانورهای لحظه آخری فرماندار نیویورک، کتی هوکول، به ۲۰ دلار کاهش یافت. (برخی از اینها اتوبوسهای مدرسه زرد رنگ خواهند بود.) یا مبلغی را که برنامههای اشتراک سفر در آن روزها دریافت میکنند، خواهند پرداخت. و بقیه – تا ۴۰,۰۰۰ نفر برای هر رویداد – شانس خود را با شاخهای از حمل و نقل نیوجرسی (NJ Transit) امتحان خواهند کرد که به ندرت استفاده میشود و در گذشته با جمعیت زیاد مشکل داشته است.
در ماههای آینده، سیستم ریلی پراکنده آمریکا به همین شکل به چالش کشیده خواهد شد – و نقاط ضعف آن آشکار خواهد شد – در هر ۱۱ محل برگزاری مسابقات جام جهانی در ایالات متحده. در دالاس، بیشتر افرادی که به استادیوم میروند یا باید برای پارکینگ گرانقیمت هزینه کنند یا با قطار حومه شهر به اتوبوس چارتر بروند. کانزاس سیتی کاملاً به اتوبوسهای چارتر متکی خواهد بود. در جاهایی که دسترسی مستقیم به راهآهن وجود دارد، قطارها احتمالاً راحت نخواهند بود و بلیطها ممکن است به طرز جنونآمیزی گران باشند. نیوجرسی نمونهای از این وضعیت است: ماه گذشته، شرکت حمل و نقل نیوجرسی (NJ Transit) اعلام کرد که قصد دارد ۱۵۰ دلار برای هر سفر رفت و برگشت در مسیری دریافت کند که در غیر این صورت کمتر از ۱۳ دلار هزینه دارد.
این قیمت بعداً به لطف کمکهای شرکتهای نامعلومی به ۱۰۵ دلار کاهش یافت، سپس دوباره درست قبل از فروش بلیطها به ۹۸ دلار کاهش یافت – اما همین وجود چنین کرایههایی نشاندهنده یک مشکل عمیقتر است. کریس کولوری، رئیس و مدیر عامل NJ Transit، در کنفرانسی مطبوعاتی در ماه آوریل، محاسبات ناامیدکننده پشت این قیمتگذاری را توضیح داد و به بدهیهای عظیم و تجهیزات فرسوده این سازمان اشاره کرد. او گفت که برای انتقال تمامی این افراد به استادیوم، این سازمان حدود ۶ میلیون دلار در هر بازی هزینه خواهد کرد که بیشتر آن صرف نیروی کار و امنیت، و همچنین کارهای تعمیر و نگهداری ۵۰ واگن ریلی میشود؛ این شامل خرید چرخ، محور و واحدهای تهویه مطبوع جدید "برای اطمینان از عدم بروز چالشهایی است که معمولاً با آنها روبرو هستیم." کولوری خاطرنشان کرد که چنین هزینههایی میتواند به مالیاتدهندگان نیوجرسی منتقل شود، اما "هیچ کس از افرادی که من با آنها صحبت کردهام فکر نمیکند که این (۱) منصفانه و (۲) معقول باشد." بنابراین، این سازمان یک محاسبه ساده انجام داده است: ۶ میلیون دلار هزینههای عملیاتی تقسیم بر ۴۰,۰۰۰ مسافر برابر است با ۱۵۰ دلار.
از همان ابتدا، این وضعیت تمامی عناصر یک جنجال سیاسی را داشت. هنگامی که فیفا از گران بودن کرایه گلایه کرد، میکی شریل، فرماندار نیوجرسی، استدلال کرد که این فدراسیون، که قرار است ۱۱ میلیارد دلار درآمد از این تورنمنت کسب کند، باید خود یارانه این کرایهها را بپردازد یا آن را پوشش دهد. یک مقام فیفا در پاسخ گفت که کرایههای افزایش یافته "منفعت اقتصادی و میراث ماندگاری را که کل منطقه از میزبانی جام جهانی به دست میآورد، کاهش خواهد داد." سپس هیئت تحریریه نیویورک پست با برنامه NJ Transit برای بستن بخش خود از ایستگاه پن استیشن منهتن برای مدت طولانی در روزهای بازی، مخالفت کرد و استدلال نمود که این سازمان "به مسافران عادی خود بیاحترامی میکند." به طور جداگانه، جاش شاپیرو، فرماندار پنسیلوانیا، به خود بالید که هواداران میتوانند با استفاده از سیستم ریلی SEPTA منطقه، با تنها ۲.۹۰ دلار به مسابقات برگزار شده در فیلادلفیا بروند و بازگردند.
کولوری گفت که چالشهای خاص NJ Transit این کرایه بسیار بالاتر را توجیه میکند. برای مثال، استادیوم فیلادلفیا در داخل شهر قرار دارد و قطارهای SEPTA هر روز به آنجا میروند. اما استادیوم متلایف هیچ سرویس قطار منظمی ندارد. او گفت: "این یک استادیوم حومهای است" که "به طور بنیادی بسیار متفاوت است." آیا این خود مشکل نیست؟ اروپاییها اخیراً در شبکههای اجتماعی تعجب کردهاند که چرا این استادیوم از ابتدا در این مکان ساخته شده است – کیلومترها دور از مرکز شهر و محصور شده توسط بزرگراهها، پارکینگها و باتلاقها – و هیچکس نتوانسته پاسخ خوبی به آنها بدهد. ما فقط اینطور دوستش داریم!
یک خبرنگار از کولوری در مورد سوپر بول ۲۰۱۴، که در همان مکان برگزار شد و تقریباً ۸۰,۰۰۰ نفر در آن حضور داشتند، سؤال کرد. او اشاره کرد که NJ Transit کرایهها را برای آن بازی به این اندازه افزایش نداد. کولوری با عصبانیت گفت: "اولاً، میدانید در سوپر بول چه اتفاقی افتاد؟ فکر میکنم شما تنها کسی هستید که ممکن است نداند واقعاً چه اتفاقی افتاد." آنچه اتفاق افتاد، هرج و مرج سفر بود که به طور گسترده گزارش شد: صفهای طولانی و تأخیرها، و در یک مقطع، درخواستی مبنی بر ماندن مردم در داخل استادیوم تا زمانی که بخشی از جمعیت از سکوی قطار پراکنده شوند. این رویداد آنقدر بد پیش رفت که این سازمان تحقیقی مستقل در مورد شکستهای خود انجام داد. کولوری تمامی اینها را عامل "PTSD" (اختلال استرس پس از سانحه) توصیف کرد و گفت که این وضعیت دلیلی برای انجام دادن کارها به شکلی بسیار متفاوت در سال جاری است. او گفت: "مردم به آن لحظه فکر میکنند و میگویند هرگز نباید اجازه دهیم دوباره چنین اتفاقی بیفتد." (در واقع، مردم در سال ۲۰۱۹ اجازه دادند این اتفاق دوباره بیفتد، زمانی که هزاران هوادار پس از رویداد رسلمنیا (WrestleMania) ساعتها در تاریکی در انتظار یک قطار NJ Transit گیر افتادند.)
کولوری استدلال کرد که قیمت ۱۵۰ دلار برای هر بلیط تنها چیزی است که برای جلوگیری از فاجعه لازم است. زو بالدوین، معاون برنامههای ایالتی در انجمن برنامهریزی منطقهای (Regional Plan Association)، یک سازمان غیرانتفاعی متمرکز بر توسعه اقتصادی و کیفیت زندگی در نیویورک، نیوجرسی و کانتیکت، میگوید: "فکر میکنم این یک ادعای قابل دفاع است." او افزود: "ما یک سیستم بسیار قدیمی داریم که به شدت نیاز به بازسازی، چه رسد به نگهداری دارد." او به من گفت که خرابی تجهیزات در تابستان شایعتر است، بنابراین NJ Transit باید برای خدمه و موتورهای پشتیبان در صورت خارج شدن هر قطاری از سرویس هزینه کند. او در مورد توانایی این سازمان برای مدیریت جمعیت مسابقات خوشبین به نظر میرسید و تأکید کرد که سفر به استادیوم فرصت بسیار خوبی برای مردم سراسر جهان خواهد بود تا یکی از بزرگترین و جذابترین تالابهای شهری کشور را از نزدیک ببینند. وقتی از او پرسیدم که آیا همین افراد ممکن است از منظره گرهای از جادههای غیرقابل پیادهروی و پارکینگهای نیوجرسی وحشتزده شوند، او اعتراض کرد: "وقتی به لس آنجلس بروند، چه فکری خواهند کرد؟"
به نکته او، پررنگترین درام عمومی در مورد حمل و نقل جام جهانی تاکنون در منطقهای رخ داده است که گزینههای حمل و نقل عمومی بهتری نسبت به هر بخش دیگری از ایالات متحده دارد. زیرساخت ریلی در سراسر شمال شرق ممکن است قدیمی و ناکارآمد باشد – برای مثال، خدمات قطار شرکت امتراک (Amtrak) بین نیویورک و بوستون اخیراً به دلیل سقوط قطعاتی از رمپ بزرگراه روی ریلها متوقف شد – اما حداقل وجود دارد. تنها دو شهر میزبان جام جهانی در ایالات متحده – سیاتل و سان فرانسیسکو – ایستگاه امتراک (Amtrak) در نزدیکی استادیوم خود دارند. در هیوستون، جایی که هواداران میتوانند از سیستم قطار سبک شهری استفاده کنند، دو خط مرتبط تنها هر ۱۲ دقیقه یک بار حرکت میکنند. در لس آنجلس، دسترسی به مسابقات از طریق سرویس اتوبوس شاتل از نقاط تعیین شده مترو امکانپذیر خواهد بود. حتی در شرق، در فیلادلفیا، جایی که سرویس SEPTA مستقیماً به استادیوم میرود، سیستم تحت فشار خواهد بود: سخنگویی تخمین زد که این خط میتواند ۱۵,۰۰۰ نفر را در ساعت منتقل کند، اما انتظار میرود دو برابر این تعداد با قطار به هر مسابقه بروند.
هنگامی که از جیم ماتیوس، رئیس و مدیر عامل انجمن مسافران ریلی (Rail Passengers Association)، در مورد برداشتهایش از برنامههای حمل و نقل شهرهای میزبان مختلف پرسیدم، او استراتژی لس آنجلس را به دلیل مقرون به صرفه بودن و اتصال موقت چندین سیستم حمل و نقل مستقل تحسین کرد. اما او با قیمتهای سه رقمی برای سفرهای NJ Transit یا کرایههای ۸۰ دلاری برای کسانی که با قطار از بوستون به مسابقه در استادیوم ژیلت (Gillette Stadium) میروند، موافق نبود. او به من گفت: "شما این لحظه را که کانون توجه جهان به شماست، انتخاب میکنید و آن را به طرز احمقانهای گران میکنید." "این فقط نشان میدهد چه اتفاقی میافتد وقتی دههها در ظرفیتسازی سرمایهگذاری نمیکنید."
ماتیوس گفت که نگران است بازدیدکنندگان خارجی وقتی به ایالات متحده میرسند و قطارهای آن را میبینند، شوکه شوند. اگرچه برخی از شهرهای اینجا اکنون گزینههای حمل و نقل بیشتری نسبت به چند سال پیش دارند، اما ممکن است گردشگران هنوز از کمبود گزینهها ناامید شوند. و با وجود افزایش چشمگیر علاقه آمریکاییها به فوتبال در سه دهه گذشته، او انتظار داشت که در زمین نیز شرمسار شویم: "ما همچنان در دور اول حذف خواهیم شد."