یک یگان هوایی حامل معمولی ایالات متحده شامل یک اسکادران حمله الکترونیکی متشکل از پنج تا هفت فروند جت EA-18G گرولر است. با حضور ناوهای هواپیمابر فورد و لینکلن در منطقه، نیروی دریایی ایالات متحده میتواند موج عظیمی از ۱۵ جت اخلالگر را بهطور همزمان به پرواز درآورد.
هر جت گرولر چندین غلاف اخلالگر تاکتیکی AN/ALQ-99 را در زیر بالها و بدنه خود حمل میکند. این غلافها نویز الکترونیکی پرقدرتی را منتشر میکنند که فرکانسهای راداری دشمن را تحتالشعاع قرار داده و اثری شبیه به «سفید شدن» روی صفحه نمایش رادارهای ایرانی ایجاد میکنند.
ایران به سامانههای پدافند هوایی پیشرفتهای مانند S-300 و بومی باور-۳۷۳ متکی است. حسگرهای گرولر میتوانند این فرکانسهای راداری خاص را شناسایی کرده و پرتوهای اخلالگر متمرکز را برای شکستن قفل راداری آنها بر روی هواپیماهای آمریکایی هدایت کنند.
جتهای گرولر علاوه بر کور کردن رادارها، فرکانسهای رادیویی مورد استفاده فرماندهان ایرانی را نیز مختل میکنند. این کار ارتباط بین مراکز فرماندهی و سامانههای موشکی را قطع کرده و از رسیدن دستورات هماهنگ به پرتابکنندهها جلوگیری میکند.
EA-18G برای مؤثر بودن نیازی به پرواز مستقیم بر فراز هدف ندارد. این جت میتواند «اخلال از فاصله دور» را از صدها مایل آنطرفتر انجام دهد و خلبانان را در امان نگه دارد، در حالی که حریم هوایی دشمن را با تداخلات الکترونیکی پوشش میدهد.
اگر یک رادار ایرانی سعی کند با افزایش قدرت خود «اخلال را نادیده بگیرد»، جت گرولر یک موشک AGM-88E AARGM شلیک میکند. این سلاح ضد رادار، سیگنال رادار فعال را هدف قرار داده و فرستنده را بهصورت فیزیکی از بین میبرد.
هنگامی که «خاموشی الکترونیکی» حاصل شود، حریم هوایی برای هواپیماهای غیرپنهانکار امن تلقی میشود. این امر به بمبافکنهای سنگین و جنگندههای F/A-18 سوپرهورنت اجازه میدهد تا بدون تهدید موشکهای سطح به هوا وارد منطقه شده و اهداف را مورد حمله قرار دهند.