(۳ ستاره)
نقد فیلم «او، سلام!» بدون فاش کردن یک پیچش داستانی مهم که در ابتدای فیلم اتفاق میافتد، دشوار است، اما به شما قول میدهم که تمام تلاشم را میکنم. این فیلم، یک کمدی تعلیقی (suspense comedy) است که به سادگی و بدون تعهد به عنوانی که دارد، پیش میرود. این دومین فیلم بلند نویسنده و کارگردان سوفی بروکس است که ظاهراً اثری کمهزینه و ساده به نظر میرسد، اما ایدهای جسورانه را برای مدت طولانیتر از آنچه انتظار میرود، حفظ میکند. البته، نمیتوانم بگویم آن ایده چیست.
این فیلم همچنین مالی گوردون را به عنوان یکی از دو بازیگر اصلی زوج رمانتیک در آغاز داستان دارد، و این یک نکته مثبت است. گوردون را از نقشآفرینیهای دقیقش در فیلمهایی مانند «بوکاسمارت» و «شیوا بِیبی» میشناسید، اما بیشتر او را به عنوان کلِر، دوستدختر گهگاهی/از همگسسته/دوباره رابطهساز (?) کارمی در سریال «خرس» میشناسید. او داستان فیلم «او، سلام!» را با همکاری بروکس نوشت و نقش آیریس را به خود داده است؛ زنی که نیاز مبرم عاطفی او را به مرز دیوانگی کشانده است.
این توصیف به نظر میرسد که به سمت یک فیلم ترسناک میرود، اما «او، سلام!» یک کمدی است، البته کمدیای ناآرام و گاهی اوقات بسیار مضحک. گوردون در نقش آیریس، زنی حدوداً بیست و چند ساله، بازی میکند که تعطیلات آخر هفته رمانتیکی را در شمال ایالت نیویورک با دوستپسر جدیدش، آیزاک (لوگان لرمن، بازیگر «مزایای گوشهگیر بودن» و سریال «شکارچیان») میگذراند. این اولین باری است که این زوج در کنار هم به سفر میروند و برای آیریس، این سفر به منزله مهر تأییدی بر رابطهای است که او دلایل زیادی برای اعتقاد به «رابطه بزرگ» بودن آن دارد. خانه اجارهای زیباست، رابطه جنسی عالی است، همه چیز خوب به نظر میرسد تا اینکه… اما بیشتر از این نمیتوانم بگویم.
نه، کسی نمیمیرد، اما باید اشاره کنم که یک کمد پر از وسایل BDSM (بیدیاسام) نقش مهمی ایفا میکند، و اینکه «او، سلام!» به زیبایی از یک کمدی رمانتیک به یک کمدی تعلیقی (nutjob suspense) تغییر مسیر میدهد، و سپس در یک فارْس (farce) تقریباً پوچگرا (absurdist) که به خوبی پیش میرود، جا میافتد. من همچنین اشاره خواهم کرد که شخصیت لرمن انتخابهایی میکند که باعث شد یکی از تماشاگران همراهم (بله، همسرم) بارها او را «۵۰ سایه حماقت» بنامد – که دقیقاً یک تعریف نیست اما دقیقاً یک توهین هم نیست.
بروکس، که اولین فیلم بلندش را از زمان «پسر همسایه» در سال ۲۰۱۷ میسازد، این ترکیب لحنها را با اعتماد به نفس مدیریت میکند، و درست زمانی که به نظر میرسد «او، سلام!» در حال متوقف شدن است، او بهترین دوست آیریس، مکس (جرالدین ویزواناتان بسیار خونسرد و شوخطبع) و دوستپسر مکس، کنی (جان رینولدز) را وارد داستان میکند که به وضعیت اساساً جنایی، با توصیههای کاملاً بیفایده واکنش نشان میدهند. این فیلم به شیوهای غیررسمی، یک درسنامه عالی در مورد چگونگی جلوگیری از کسلکننده شدن یک مفهوم تکجوکی در ۹۰ دقیقه است: بازیگران با استعداد استخدام کنید – رینولدز به خصوص در نقش برادر دلجوییکننده برای آیزاک بیچاره خندهدار است – و بهطور منظم غافلگیریهایی را برای افزایش انرژی به داستان اضافه کنید. امتیاز ویژه برای استفاده از چیزی که میتوان آن را چماق چخوف نامید.
«او، سلام!» مقایسه جالبی با «بد شابات» (Bad Shabbos) دارد، یک کمدی مستقل دیگر که این هفته در منطقه اکران میشود. هر دو شامل افراد عادیای هستند که با موقعیتهای غیرعادی دست و پنجه نرم میکنند که ممکن است در زندگی واقعی منجر به حبس شود؛ هر دو در یک مکان اتفاق میافتند (آپارتمانی در نیویورک در «بد شابات» و خانهای در وسط ناکجاآباد در «او، سلام!»)؛ و هر دو نیاز به تعلیق ناباوری بیشتری – شاید بیش از حد – دارند تا فیلمهایی که معمولاً از تماشاگران درخواست میکنند. اما «او، سلام!» عمدتاً موفق عمل میکند در حالی که «بد شابات» اغلب اینطور نیست، و تفاوت در شخصیت اصلیای است که وضعیت عاطفی او، هر چقدر هم که اعمالش مضحک باشد، قابل درک و واقعی به نظر میرسد.
البته آرزو میکردم بروکس با دیوید کراس در نقش یک همسایه سختگیر بیشتر کار میکرد، و پایان فیلم «او، سلام!» را یا جذاب خواهید یافت یا کاملاً پوچ و مسخره، اما در نهایت، فیلم بر توانایی گوردون در واقعی جلوه دادن زنی که به طرز ناامیدکنندهای ناامن است، به صورت منطقی و در عین حال کاملاً دیوانهوار، استوار است. این بازیگر تقریباً از پس این کار برمیآید و جایگاه جالبی بین کمدی و چیزی تاریکتر پیدا میکند که آیریس، فیلم و سازندهاش هنوز آماده پرداختن به آن نیستند. شاید در فیلم بعدی. ما تماشا خواهیم کرد.
ردهبندی R. در سینماهای منطقه. حاوی محتوای جنسی/برخی صحنههای برهنگی، و زبان نامناسب. ۹۴ دقیقه.
تای بِر، نویسنده خبرنامه توصیههای فیلم «لیست تماشای تای بِر» در tyburrswatchlist.com است.