در 26 دسامبر 2024، سالروز تولد مائو تسه تونگ، حزب کمونیست چین (CCP) از یک هواپیمای رادارگریز جدید رونمایی کرد. این هواپیما که ظاهراً J-36 نامگذاری شده است، قابلیت های رادارگریزی را با ظرفیت حمل بار زیاد ترکیب می کند و امکان انجام ماموریت های هوا به هوا و هوا به زمین را در فواصل طولانی با سرعت های مافوق صوت فراهم می کند. این ویژگی ها آن را به چالشی بزرگ برای سیستم های دفاع هوایی مدرن تبدیل می کند.
جت جنگنده نسل ششم چین نگرانی های جدیدی را در مورد پیشرفت های پکن در مسابقه تسلیحاتی جاری برانگیخته است. این در حالی است که ایالات متحده در بودجه دفاعی اخیر خود سرمایه گذاری در سلطه هوایی نسل بعدی را کاهش داده است. برای برنامه ریزان نظامی ایالات متحده، این توسعه، سناریوهای عملیاتی را به ویژه در تنگه تایوان به طور قابل توجهی پیچیده می کند، جایی که قابلیت های تهاجمی ضد هوایی و بازدارندگی پیشرفته چین، مستلزم استقرار سریع دارایی های اطلاعاتی و دفاعی اضافی خواهد بود. چنین تغییری در توانایی ها، بر نیاز ایالات متحده به ارزیابی مجدد استراتژی هوایی خود در منطقه هند و اقیانوسیه تأکید می کند.
رونمایی از این جت، نقطه عطف مهمی در مسابقه بزرگ قدرت در حال تحول بین واشنگتن و پکن است. این جنگ سرد جدید به طور فزاینده ای با رقابت فناوری تعریف می شود. حزب کمونیست چین فقط به دنبال تسلط بر فناوری های تجاری اصلی مانند وسایل نقلیه الکتریکی و هوش مصنوعی نیست. بلکه خواهان ادغام عمیق تر نظامی-مدنی است که از توانایی پکن برای تکرار استراتژی افست دوران جنگ سرد پشتیبانی می کند، که در آن مزایای تکنولوژیکی، تراز نظامی را تغییر می دهد.
همچنین دلایلی وجود دارد که باور کنیم هواپیمای جدید چین قرار است هشداری به دونالد ترامپ، رئیس جمهور منتخب ایالات متحده و دولت او باشد تا با تهدید تعرفه ها مقابله کند و سیگنال نظامی را جایگزین کشورداری اقتصادی کند. واقعیت این است که پکن به طور فزاینده ای از گزینه های مقابله با دیپلماسی اجباری جدید ایالات متحده خارج می شود. از زمان انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در نوامبر گذشته، چین یکی از بزرگترین کشتی های جنگی آبی خاکی جهان را راه اندازی کرده، بزرگترین عملیات دریایی خود را در دهه های اخیر انجام داده و از یک پلتفرم اطلاعاتی و فرماندهی و کنترل هوابرد جدید رونمایی کرده است. با روی کار آمدن تیم جدید سیاست خارجی ترامپ، آنها باید این اقدامات را به عنوان اقدام کشوری ببینند که از موضع ضعف چانه زنی می کند و احتمالاً مستعد افزایش ریسک پذیری و لبه پرتگاه است. ایالات متحده با ادغام آمادگی نظامی با استراتژی های اقتصادی و دیپلماتیک، می تواند با مانورهای تکنولوژیکی چین مقابله کند و در عین حال خطرات مناقشات نظامی را کاهش دهد.