اشتراک
زنی در تهران از کنار بنری که پرتره سه رهبر جمهوری اسلامی را نشان می‌دهد، عبور می‌کند، ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۶. عکاس: وحید سلیمی/AP
زنی در تهران از کنار بنری که پرتره سه رهبر جمهوری اسلامی را نشان می‌دهد، عبور می‌کند، ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۶. عکاس: وحید سلیمی/AP
جهان سیاست جامعه

چهار سال پس از اعتراضات مهسا امینی؛ زنان ایرانی حجاب را رد می‌کنند

مقاله هفتگی

در یک نگاه چکیدهٔ خودکار موتور هوش مصنوعی افق آبی

چهار سال پس از مرگ مهسا امینی و اعتراضات «زن، زندگی، آزادی»، زنان ایرانی به طور فزاینده‌ای حجاب اجباری را در زندگی روزمره رد می‌کنند. در خیابان‌های تهران، زنانی مانند مینا بدون روسری به کارهای روزانه خود مشغول‌اند و این پدیده چهره اجتماعی شهر را تغییر داده است. اعتراضات ۲۰۲۲ با سرکوب خشونت‌آمیز دولت مواجه شد، اما زنان از آن زمان به چالش کشیدن قوانین پوشش را ادامه داده و به تدریج وضع موجود را تغییر داده‌اند. نظرسنجی محرمانه دولتی در سال ۲۰۲۳ نشان داد بیش از ۷۰ درصد ایرانیان معتقدند دین و سیاست باید از هم جدا باشند و حدود ۸۵ درصد گفتند که در پنج سال گذشته کمتر مذهبی شده‌اند. برخی مقامات حتی از سیاست‌های تهاجمی فاصله گرفته و اعتراف کرده‌اند که تغییر فرهنگی رخ داده است؛ رئیس‌جمهور پزشکیان قانون «حجاب و عفاف» را معلق کرد و گشت‌های ارشاد اکنون به‌ندرت دیده می‌شوند. با این حال، دستاوردها شکننده هستند و مکانیزم‌های نظارت و مجازات همچنان وجود دارند؛ نمایندگان تندرو خواهان تشدید مجازات‌ها و استفاده از فناوری تشخیص چهره هستند و خواننده‌ای مانند پرستو احمدی به ۷۴ ضربه شلاق محکوم شده است. این مقاومت ریشه در تاریخ طولانی مبارزه بر سر حجاب دارد، از اصلاحات رضاشاه در ۱۹۳۶ تا اجبار حجاب پس از انقلاب ۱۹۷۹، و زنان در هر نسل توانسته‌اند عقب‌نشینی کرده و آزادی‌های خود را پس بگیرند.

مینا به یاد دارد که چه احساسی داشت وقتی در جریان اعتراضات اکتبر ۲۰۲۲، بدون پوشیدن روسری در خیابان‌های تهران قدم می‌زد. چند هفته پیش از آن، مهسا امینی، زنی کُرد-ایرانی ۲۲ ساله، پس از بازداشت به اتهام نقض قوانین پوشش اسلامی، در بازداشت پلیس اخلاق ایران (که معمولاً با نام «گشت» شناخته می‌شود) جان خود را از دست داده بود. حالا مینا همراه با دختر ۷ ساله‌اش در حال نزدیک شدن به گروهی از مأموران گشت در یک تقاطع شلوغ شهری بود.

«وقتی نزدیک شدیم، دخترم شروع به گریه کرد. او التماس می‌کرد که روسری‌ام را بپوشم چون می‌ترسید من بازداشت شوم»، او که از تهران و با شرط تغییر نامش برای محافظت از هویت خود و دخترش صحبت می‌کرد، گفت: «من ایستادم و به او گفتم که به خاطر او روسری‌ام را روی سرم نگذاشته‌ام و ما باید به راهمان ادامه دهیم.»

آن‌ها از کنار گشت رد شدند و به کارهای روزانه خود ادامه دادند.

چهار سال بعد، جنگ‌های اسرائیل و آمریکا هزاران ایرانی را کشته، بحران اقتصادی موجود را تشدید کرده و سطح جدیدی از عدم قطعیت و ویرانی را به کشور آورده است. اما در خیابان‌های تهران، زنانی مانند مینا به‌طور فزاینده‌ای بدون حجاب به زندگی روزمره خود مشغول هستند.

این پدیده در حال تغییر چهره اجتماعی شهر است و تاکنون واکنش گسترده‌ای از سوی دولت برانگیخته نشده است.

اعتراضات ۲۰۲۲ منجر به سرکوب خشونت‌آمیز دولت شد، اما زنان از آن زمان به بعد به چالش کشیدن قوانین پوشش اجباری ادامه داده و به‌تدریج وضع موجود را تغییر داده‌اند. در همین حال، جنگ امسال محاسبات برخی رهبران ایرانی را تغییر داد. آن‌ها زنان بی‌حجاب مخالف جنگ را به ابزاری برای وحدت ملی تبدیل کردند و تصویری از جامعه‌ای را ارائه دادند که خشم آن نسبت به آمریکا و اسرائیل، شکاف‌های مذهبی و اختلافات درباره رژیم حاکم را پشت سر گذاشته بود. رسانه ملی ایران — نهادی بسیار محافظه‌کار که دهه‌ها وجود خط رویش مو در زنان را انکار می‌کرد — برای اولین بار تصاویر زنان ایرانی بدون حجاب را روی آنتن فرستاد.

«حتی در استان‌های محافظه‌کارتر، زنان جوان لباس خود را انتخاب می‌کنند و این دستاورد بزرگی است»، سوسان طهماسبی، مدیر فمنا، گروه حقوق بشری مستقر در واشنگتن که از فعالان حقوق زنان در خاورمیانه و آسیا حمایت می‌کند، گفت: «هر نسلی در جایی که توانسته، عقب‌نشینی کرده و آزادی‌های خود را پس گرفته است. اما این مبارزه بر کنترل بدن خودشان اکنون واقعاً به سطح جدیدی رسیده است.»

خروش خشم

در حالی که میلیون‌ها ایرانی مذهبی، حجاب اجباری را هم به عنوان بیانیه‌ای از ایمان خود و هم نشانه‌ای از حمایت از جمهوری اسلامی پذیرفته‌اند، این قانون مدت‌هاست که در میان بخش‌های وسیعی از جمعیت، به ویژه در مراکز شهری مانند پایتخت، تهران، که در آنجا سرکوب‌های پلیس رایج بوده، به‌طور گسترده ناپسند است.

برای دهه‌ها، زنان از ترس از پیگرد قانونی به دلیل نحوه پوشش خود یا دختران و خواهران‌شان در مکان‌های عمومی زندگی می‌کردند. من هنگام کار به عنوان خبرنگار برای بلومبرگ در تهران بخشی از این تجربه را داشتم: در ۷ اوت ۲۰۱۴، توسط گشت بازداشت شدم و همراه با سایر زنانی که هنگام انجام امور روزانه خود بازداشت شده بودند، با مینیبوس به کلانتری منتقل شدم. یکی از آن‌ها پرستاری بود که در راه شیفت کاری خود در بیمارستان بود. دو نفر دیگر دانشجوی دانشگاه بودند. همه آن‌ها روسری داشتند؛ فقط کمی شل بود. من به دلیل پوشیدن لگ بازداشت شدم.

کلانتری پر از زنان جوان دیگری بود که در صف ایستاده بودند تا فرمی را پر کنند و با والدین یا اعضای خانواده تماس بگیرند تا لباس عوضی برایشان بیاورند و آن‌ها را به خانه ببرند. من بعدازظهر را در همان اتاق انتظار گذراندم که سال‌ها بعد مهسا امینی در دوربین مداربسته در حال غش کردن روی زمین جلوی یک پلیس زن ثبت شد.

مرگ امینی موجی از خشم را در ایران برانگیخت که در نهایت به عنوان اعتراضات زن، زندگی، آزادی شناخته شد و به بزرگ‌ترین قیام فمینیستی در تاریخ مدرن خاورمیانه تبدیل گردید.

در سال‌های منتهی به قیام، انتشار گسترده فیلم‌های شبکه‌های اجتماعی که خشونت و نیروی بیش از حد مأموران گشت و سایر نهادهای انتظامی علیه زنان در مکان‌های عمومی را نشان می‌داد، میزان جدایی جامعه متوسط و طبقه متوسط از رهبری روحانیون را برجسته می‌کرد.

اعتراضات ۲۰۲۲ باعث شد ده‌ها زن روبند خود را بردارند. برخی موهای خود را کوتاه کردند، در حالی که برخی دیگر روسری‌های خود را در خیابان سوزاندند و اطراف خاکستر رقصیدند. اعتراضات به فراخوانی گسترده برای بازنگری در حکومت تئوکراتیک دهه‌های گذشته ایران تبدیل شد. مقامات با سرکوب خشونت‌آمیز پاسخ دادند. نیروهای امنیتی صدها نفر، از جمله دختران نوجوان را کشتند، در حالی که دوازده معترض جوان و از طبقه کارگر بازداشت و سریعاً به دار مجازات آویخته شدند.

«زنان ایرانی بیش از چهار دهه است که در حال مذاکره بر سر مقررات پوشش اجباری هستند»، آزاده فاتح‌راد، استاد هنر و سیاست عمومی در دانشگاه تی‌ساید در انگلستان که در ایران بزرگ شده و درباره ادراک زنان و بدن آن‌ها در آنجا نوشته است، گفت: «مد یکی از مهم‌ترین عرصه‌هایی بوده که این مذاکره در آن صورت گرفته است.»

این مقاومت همچنین تحت تأثیر تغییرات گسترده‌تر در جامعه ایران شکل گرفته است، جایی که طبقه متوسط تحصیل‌کرده در اواسط دهه ۲۰۰۰ در میان قیمت‌های بالای نفت و دسترسی رو به رشد به اینترنت به طور قابل توجهی گسترش یافت. این تغییرات حتی زمانی که رهبری تئوکراتیک بر تعقیب عقاید مذهبی و مقابله با ارزش‌ها و فرهنگ غربی متمرکز ماند، ریشه دواندند.

طبق یک نظرسنجی محرمانه دولتی از بیش از ۱۵,۰۰۰ نفر که به بی‌بی‌سی لو رفت، بیش از ۷۰ درصد ایرانیان در سال ۲۰۲۳ معتقد بودند که دین و سیاست باید از هم جدا باشند. حدود ۸۵ درصد گفتند که در پنج سال گذشته کمتر مذهبی شده‌اند.

فاتح‌راد استدلال می‌کند که قبل از ۲۰۲۲، زنانی که در مکان‌های عمومی از حجاب اجباری سرپیچی می‌کردند عمدتاً در شرایط خاص — در یک تظاهرات یا در یک عمل نافرمانی مدنی — به تصویر کشیده می‌شدند. از آن زمان، «تحولی در چشم‌انداز بصری شهرهای ایرانی» رخ داده است، به گفته او.

مطالعه بیشتر: زندگی مخفی تنگه هرمز

این تغییر در دورهمی‌های فضای باز در کافه‌های مناطق مرفه شمال تهران، جایی که جوانان مرد و زن مانند تعطیلات در ترکیه همسایه، کشوری مسلمان با قانون اساسی سکولار، با هم اختلاط می‌کنند، قابل مشاهده است. کلیپ‌های شبکه‌های اجتماعی از زندگی شبانه تهران مملو از گروه‌هایی از زنان است که هر آنچه دوست دارند می‌پوشند.

«زنان بدون حجاب اکنون در ریتم عادی زندگی شهری دیده می‌شوند: در حال پیاده‌روی، خرید، کار، نشستن در کافه‌ها یا سفر در شهر»، فاتح‌راد گفت. «این گذار از حالت استثنایی به حالت روزمره بسیار مهم است.»

این دستاوردها شکننده هستند و بدون هیچ تغییری در قوانین یا قانون اساسی، که مبتنی بر شریعت اسلامی است، به دست آمده‌اند. با این حال، حتی برخی از طرفداران سرسخت جمهوری اسلامی از سیاست‌های تهاجمی مانند گشت‌های ارشاد فاصله گرفته‌اند یا اعتراف کرده‌اند که تغییر فرهنگی رخ داده است.

در سال ۲۰۲۵، رئیس‌جمهور مسعود پزشکیان قانون «حجاب و عفاف» را که توسط جانشین تندروی او تهیه شده بود، معلق کرد. اگرچه این گشت‌ها رسماً منحل نشده‌اند، اما اکنون به‌ندرت دیده می‌شوند.

در سالگرد مرگ امینی در امسال، عزت‌الله ضرغامی، کهنه‌سرباز سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و رئیس سابق رسانه ملی ایران، به صورت علنی پلیس اخلاق را نکوهش کرد. «امروز تمام تصمیم‌گیرندگان و سیاست‌گذاران، چه تندرو و چه میانه‌رو، اتفاق نظر دارند که استفاده از پلیس اخلاق رویکردی اشتباه بود»، او در ایکس نوشت.

در ماه سپتامبر، غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضائیه ایران و یک روحانی تندرو، هنگام انتقاد از زنانی که رعایت نکردن پوشش مذهبی را نادیده می‌گرفتند، به جای «بدحجابی» از «برهنگی» استفاده کرد، که نشانه‌ای از تطبیق نگرش مقامات با آنچه مجاز شمرده می‌شود تلقی می‌گردد.

به گفته مینا، اکنون تعداد زیادی زن بدون حجاب در تهران وجود دارد که عملاً غیرممکن است مقامات همه آن‌ها را بازداشت کنند. «به نظر من، حجاب اجباری از بین رفته است. به طور کلی، از بین رفته و این اکنون یک واقعیت تثبیت شده است»، او گفت.

وزارت امور خارجه ایران فوراً به درخواست اظهار نظر درباره این تغییرات پاسخ نداد.

مقامات همچنان مقاومت می‌کنند، از جمله به روش‌های ظالمانه و تنبیهی. نمایندگان تندرو در پارلمان می‌خواهند مجازات‌های سرپیچی از حجاب اجباری را تشدید کنند — از جمله جریمه‌های نقدی و توقیف اموال هدفمند خودروها و حساب‌های بانکی — و استفاده از فناوری تشخیص چهره را به جای گشت‌های پلیس گسترش دهند.

پرستو احمدی، خواننده ساکن تهران، در سال ۲۰۲۴ پس از پخش زنده اجرا با لباس بدون آستین و موی باز بازداشت شد. در ۲۸ سپتامبر امسال، وکلای او به بی‌بی‌سی گفتند که دادگاهی در ایران حکم ۷۴ ضربه شلاق او را برای مجموعه‌ای از اتهامات مرتبط با اخلاق، از جمله «هتک حیثیت عمومی»، تأیید کرده است.

سازمان ملل متحد در گزارشی در سال ۲۰۲۴ اعلام کرد که سطح خشونت علیه زنان و دختران در ایران از زمان اعتراضات مهسا امینی افزایش یافته است. اوایل این هفته، پدر یک دانش‌آموز ۱۶ ساله، سوگند سایادی، به دلیل ارتباط با مرگ او بازداشت شد.

در ۱۰ نوامبر، قوه قضائیه ایران اعلام کرد که چند نفر در شب هالووین در منطقه ایران‌شهر — ناحیه‌ای از تهران که محبوب دانشجویان و جوانان است و اغلب در مرکز هنری بزرگ یا ده‌ها کافه و گالری پنهان در کوچه‌ها و پس‌کوچه‌های آن گرد هم می‌آیند — به دلیل «ترویج بی‌حجابی و برهنگی عمومی» بازداشت شده‌اند.

«حجاب اجباری صرفاً به عنوان یک الزام قانونی از بین نرفته است و مکانیزم‌های نظارت، تعقیب و مجازات همچنان وجود دارند»، فاتح‌راد گفت. «ما باید بین تحول در عمل اجتماعی روزمره و دیدنی بودن و تحول در قانون و سیاست دولت تمایز قائل شویم.»

مبارزه طولانی بر سر روبند

تاریخ حجاب اسلامی در ایران به قرن هفتم بازمی‌گردد، زمانی که این کشور توسط ارتش‌های عرب مسلمان در حال توسعه فتح شد و منجر به اسلام‌سازی فارس طی چندین قرن گردید.

جامعه ایرانی به طور کلی همیشه محافظه‌کار و سنتی بوده است، اما در قرن بیستم، تعامل فزاینده با دنیای خارج و تلاش‌ها برای افزایش سواد زنان و مدرن‌سازی سیستم‌های آموزشی و بهداشتی شروع به تغییر شکل کشور کرد.

سلطنت پهلوی از ۱۹۲۵ تا ۱۹۷۹ دوره‌ای از سکولاریسم و مدرنیسم را رقم زد که با ظهور ایران به عنوان تولیدکننده و صادرکننده بزرگ نفت خام پشتیبانی می‌شد. اصلاحات اجتماعی رضاشاه پهلوی تقریباً در هر مرحله با روحانیون در تضاد بود، به ویژه زمانی که او در سال ۱۹۳۶ حجاب را از زندگی عمومی حذف کرد.

اما زمانی که اسلام‌گرایان و روحانیون در سال ۱۹۷۹ سلطنت را سرنگون کردند، پوشش زنان یکی از راه‌های تعیین‌کننده برای ارائه تصویر جدید ایران به جهان توسط حاکمان مذهبی شد. آیت‌الله روح‌الله خمینی، رهبر انقلاب، به سرعت حجاب اجباری را برای تمام زنان و دختران از سن ۹ ساله تحمیل کرد. در ابتدا، این نسخه سیاه چادر، نوعی شنل بلند یا پارچه‌ای که از سر تا پا را می‌پوشاند، ترجیح داده می‌شد.

زنان از همان ابتدا مقاومت کردند. در مارس ۱۹۷۹، صدها نفر از آن‌ها اعتراضی علیه رژیم نوظهور ترتیب دادند که جزو نخستین تظاهرات بزرگ علیه تئوکراسی در حال شکل‌گیری بود. الگویی که بعداً آشنا شد، با خشونت، از جمله حملات مردان مسلح به تفنگ و چاقو، پاسخ داده شد.

دهه اول جمهوری اسلامی شاهد اجرای سختگیرانه قانون بود، با مجازات‌هایی مانند شلاق که اغلب اعمال می‌شد. اما با بهبود اقتصاد ایران پس از جنگ ۱۹۸۰-۱۹۸۸ با عراق و روی کار آمدن محافظه‌کاران میانه‌رو و سپس اصلاح‌طلبان، جوانان در آزمودن تحمل مقامات مهارت بیشتری پیدا کردند. به مرور زمان، زنان توانستند تعریف پوشش حیا را بازتعریف کنند — روسری‌های گره‌خورده محکم جای خود را به شال‌های شل انداخته روی شانه دادند؛ پالتوهای بلند جای خود را به پیراهن‌های کوتاه‌تر و تنگ‌تر دادند.

اصطلاحات «حجاب خوب» و «حجاب بد» نماینده دیدگاه دولت درباره آنچه قابل قبول است شدند.

پاندول به سمت اجرای سختگیرانه‌تر در دوران رئیس‌جمهور تندرو محمود احمدی‌نژاد برگشت. گشت‌های ارشاد در دوره اول او، از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹، تأسیس شدند که منجر به افزایش بازداشت‌ها، اغلب همراه با خشونت یا پرخاشگری، شد.

اما پلیس اخلاق نتوانست تلاش‌های مداوم و بین‌نسلی برای زیر پا گذاشتن آنچه مجاز شمرده می‌شد، اغلب به روش‌های خلاقانه، را متوقف کند. تا اوایل دهه ۲۰۱۰، زنان ایرانی از روند جهانی لباس‌های بزرگ و آزاد جلوتر بودند و به طور طنزآمیز «عبا»، ردای باز، سبک و گشادی که روحانیون شیعه می‌پوشند، را به کار گرفتند.

من خاطرات ماندگاری از بازدید از ایران در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ دارم، زمانی که شبه‌نظامیان و پلیس به طور معمول مراسم عروسی و مهمانی‌های مختلط را برهم می‌زدند یا زنان و دختران را برای هشدار درباره پوشششان متوقف می‌کردند، یا جوانان مرد را مجبور به کوتاه کردن موهای بلندشان می‌کردند.

برخی دوستانی که کودکی خود را در دوران انقلاب سپری کردند یا در سال‌های بعد متولد شدند، به یاد آوردند که به عنوان نوجوانان و زنان جوان هر کاری از دستشان برمی‌آمد انجام می‌دادند تا در برابر این محدودیت‌ها مقاومت کنند، اغلب به قیمت بازداشت شدن.

دیگران، در مقابل، به نظر می‌رسید در چارچوب قوانین آرامش پیدا کرده‌اند و در دوره‌ای از آشفتگی داخلی و جنگ، روایت رسمی ترویج شده توسط مقامات جمهوری اسلامی را که حجاب امنیت و حفاظت آن‌ها را تضمین می‌کند، درونی کرده بودند.

وضعیت عادی جدید

امروزه، تغییرات در خیابان‌های تهران همچنین نحوه portrayal زنان ایرانی توسط رسانه‌های بین‌المللی را دگرگون می‌کند و کلیشه‌های سال‌ها را که زنان پوشیده در چادر سیاه به عنوان نمادی تنبل برای ایران و جمهوری اسلامی عمل می‌کردند، از بین می‌برد.

برای دهه‌ها، عکس‌های خبری به نسخه‌هایی از همان صحنه در مرکز شهر تهران بازمی‌گشتند: زنی در چادر در حال راه رفتن جلوی دیوارنگاره ضد آمریکایی، اغلب روی دیوارهای سفارت سابق آمریکا. اکنون همان پس‌زمینه‌ها توسط زنانی با موی باز، که به امور روزمره خود مانند رفت‌وآمد، کار و خرید می‌پردازند، پیش‌زمینه قرار گرفته‌اند.

آرام، دانشجوی ۲۶ ساله، مدت زیادی پس از انقلاب و جنگ ایران و عراق متولد شد و در خانواده‌ای با محافظه‌کاری متوسط بزرگ شد. او می‌گوید تغییر در پوشش زنان تأثیر مثبتی بر ظاهر و حس شهر تهران داشته است، به ویژه در تابستان، زمانی که زنان همیشه سعی می‌کردند لباس سبک‌تر بپوشند و بیشتر در معرض خطر بازداشت یا هدف قرار گرفتن توسط گشت بودند. آستین کوتاه و تاپ‌های کوتاه اکنون در بسیاری از نقاط شهر عادی هستند.

«وقتی الان بیرون می‌روم کاملاً بی‌حجاب هستم. بعضی روزها با تی‌شرت و شلوار بیرون می‌روم، گاهی لباس یا دامن می‌پوشم»، آرام گفت. او افزود که هنوز «اوایل کار است» و همچنین با شرط ناشناس بودن صحبت کرد.

و او کاملاً آگاه است که این تغییرات بهای بالایی داشته است.

«زن، زندگی، آزادی مثل شکستن یک تابوی بزرگ بود و در حالی که در حال وقوع بود، حس خوبی داشت»، آرام گفت. «اما در عین حال دردناک بود، زیرا به یاد دارم فکر می‌کردم، چرا باید این همه رنج ببریم و چرا باید افراد زیادی برای چیزی اینقدر ساده کشته شوند؟»

مینا برخی از صحنه‌هایی را که در هر محیط دیگری معمولی تلقی می‌شدند، «باورنکردنی» توصیف می‌کند.

«برای ما ایرانیان بسیار جذاب است»، مینا گفت. «حتی ظاهر شهر ما را بهتر کرده است. با وجود جنگ، بسیار زیباتر به نظر می‌رسد.»

اشتراک:
این گزارش ترجمه و بازنویسی خبری با موتور هوش مصنوعی افق آبی است و برای خوانندهٔ فارسی‌زبان بازتنظیم شده. منبع اصلی: bloomberg.com