اشتراک
پیچش مرموز در نور حاصل از بیگ‌بنگ می‌تواند فیزیک پنهان را آشکار کند و دانشمندان راه جدیدی برای تست واقعی بودن این سیگنال توسعه داده‌اند. اعتبار: هوش مصنوعی/ScienceDaily.com
پیچش مرموز در نور حاصل از بیگ‌بنگ می‌تواند فیزیک پنهان را آشکار کند و دانشمندان راه جدیدی برای تست واقعی بودن این سیگنال توسعه داده‌اند. اعتبار: هوش مصنوعی/ScienceDaily.com
علم فضا فیزیک

پیچش مرموز در کهن‌ترین نور جهان هستی می‌تواند فیزیک جدید را آشکار کند

در یک نگاه چکیدهٔ خودکار موتور هوش مصنوعی افق آبی

دانشمندان در حال بررسی پیچشی مرموز در کهن‌ترین نور جهان هستند که ممکن است نشانه‌ای از فیزیک فراتر از مدل استاندارد باشد. این راز حول تابش زمینه کیهانی (CMB) می‌چرخد؛ نوری باستانی که از حدود ۳۸۰ هزار سال پس از بیگ‌بنگ باقی مانده است. مشاهدات نشان می‌دهد قطبش این تابش ممکن است در طول سفر ۱۴ میلیارد ساله خود اندکی چرخیده باشد؛ پدیده‌ای که دوشکستی کیهانی نامیده می‌شود و می‌تواند به ماده تاریک و انرژی تاریک مرتبط باشد. اما چالشی بزرگ وجود دارد: خطای جزئی در هم‌ترازی آشکارسازهای تلسکوپ می‌تواند سیگنالی مشابه تولید کند. پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو تکنیک جدیدی توسعه دادند که با مقایسه نقشه‌های قطبش مستقل از گروه‌های مختلف آشکارساز، چرخش مشترک را حذف و ناسازگاری‌های کالیبراسیون را شناسایی می‌کند. آن‌ها این روش را با داده‌های ماهواره پلانک آزمایش کردند و نتایجی سازگار با روش استاندارد مینامی-کوماتسو به دست آوردند. این تکنیک همچنین می‌تواند در جستجوی امواج گرانشی اولیه از دوره تورم کیهانی نقش کلیدی ایفا کند، زیرا خطاهای کالیبراسیون می‌توانند سیگنال قوی مد E را به اشتباه به عنوان مد B نشان دهند. اگر دوشکستی کیهانی تأیید شود، می‌تواند شواهدی از ذرات شبیه به اکسیون یا میدان‌های مرتبط با انرژی تاریک آشکار کند و درک ما از جهان هستی را دگرگون سازد.

پیچش مرموز در کهن‌ترین نور جهان هستی ممکن است سرنخ‌هایی برای فیزیکی ارائه دهد که دانشمندان هنوز آن را کشف نکرده‌اند. اما پیش از آنکه پژوهشگران بتوانند تعیین کنند آیا این سیگنال ظریف چیزی فوق‌العاده درباره کیهان آشکار می‌سازد یا خیر، باید به یک پرسش حیاتی پاسخ دهند: آیا این اثر واقعاً از جهان هستی سرچشمه گرفته است، یا شاید توهمی باشد که توسط تلسکوپ‌های ناظر ایجاد شده است؟

این راز حول محور تابش زمینه کیهانی (CMB) می‌چرخد؛ درخشش کم‌نور تابشی که از حدود ۳۸۰,۰۰۰ سال پس از بیگ‌بنگ باقی مانده است. این نور باستانی تصویری شگفت‌انگیز از «جهان نوزاد» در زمانی که تقریباً ۱۳.۸ میلیارد سال پیش وجود داشت، ارائه می‌دهد و به دانشمندان امکان می‌دهد شرایط حاکم بر مراحل اولیه تاریخ کیهانی را بررسی کنند.

وقتی جهان هستی حدود ۳۸۰,۰۰۰ سال سن داشت، به اندازه کافی سرد شده بود تا شفاف شود و اجازه دهد نور آزادانه در فضا حرکت کند. هنگامی که تابش در طول این گذار از الکترون‌های آزاد پراکنده شد، مقدار کمی قطبش خطی یافت. قطبش جهت نوسان میدان الکتریکی نور را توصیف می‌کند و اثر مشابهی نیز هنگام پراکندگی نور خورشید در جو زمین رخ می‌دهد.

اکنون مشاهدات نشان می‌دهد که قطبش این تابش باستانی ممکن است هنگام سفر نور در سراسر جهان هستی اندکی تغییر کرده باشد. این چرخش احتمالی، که دوشکستی کیهانی نامیده می‌شود، به ویژه جذاب است زیرا می‌تواند به فرآیندهای فیزیکی اشاره کند که توسط مدل استاندارد، نظریه اصلی توصیف ذرات بنیادی و تعاملات آن‌ها، توضیح داده نمی‌شوند. تأیید این اثر حتی ممکن است بینش جدیدی درباره ماده تاریک و انرژی تاریک فراهم آورد (به بخش جانبی مراجعه کنید).

یک سیگنال کیهانی مرموز یا خطای تلسکوپ؟

یک مانع بزرگ برای تفسیر این کشف بالقوه وجود دارد. خطای بسیار کوچکی در نحوه هم‌ترازی آشکارسازهای قطبش تلسکوپ می‌تواند سیگنالی تولید کند که تقریباً شبیه به دوشکستی کیهانی است.

برای کمک به حل این مشکل، فیزیکدانان دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو تکنیک جدیدی برای بررسی دقت اندازه‌گیری زوایای قطبش توسط گروه‌های مختلف آشکارساز توسعه دادند. آن‌ها رویکرد خود را با استفاده از مشاهدات موجود جمع‌آوری شده توسط ماهواره پلانک آژانس فضایی اروپا آزمایش کردند که تابش باستانی جهان هستی را با جزئیات فوق‌العاده نقشه‌برداری کرده بود.

این پژوهش تحت رهبری پست‌داکترانت آنتو آی. لوناپان، برایان کیاتینگ، استاد برجسته Chancellor's فیزیک، و کام آرنولد، استاد انجمن فیزیک انجام شد. یافته‌های آن‌ها در نامه‌های اخترفیزیک منتشر گردید.

جداسازی اثرات واقعی کیهانی از خطاهای دستگاهی

پژوهش‌های قبلی پیشنهاد کرده بودند که قطبش CMB ممکن است تنها کسری از درجه در طول تقریباً ۱۴ میلیارد سال سفر خود چرخیده باشد. اگرچه این مقدار ناچیز به نظر می‌رسد، چنین تغییر بسیار کوچکی می‌تواند پیامدهای عظیمی برای فیزیک بنیادی داشته باشد.

متأسفانه، تلسکوپی که آشکارسازهای قطبش آن با زاویه بسیار کوچکی ناهماهنگ باشند، می‌تواند دقیقاً همان چرخش ظاهری را تولید کند. اگر تمام آشکارسازها دارای خطای هم‌ترازی یکسانی باشند، اندازه‌گیری‌های حاصل نمی‌توانند آن خطا را از چرخش واقعی سیگنال کیهانی متمایز کنند.

پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو راهی برای بررسی مشکل از زاویه‌ای دیگر یافتند. به جای اتکا به یک اندازه‌گیری ترکیبی واحد، آن‌ها نقشه‌های قطبش جداگانه تولید شده توسط گروه‌های مختلف آشکارساز را مقایسه کردند.

اگر دوشکستی کیهانی واقعی باشد، اثر آن باید به طور منظم در تمام این نقشه‌ها ظاهر شود. با مقایسه نقشه‌ها با یکدیگر، پژوهشگران می‌توانند به طور مؤثر هر چرخش مشترک بین همه آن‌ها را حذف کنند. آنچه باقی می‌ماند تفاوت‌هایی در کالیبراسیون گروه‌های فردی آشکارساز را آشکار می‌سازد و امکان شناسایی ناسازگاری‌هایی را فراهم می‌کند که در غیر این صورت جستجو برای فیزیک جدید را پیچیده می‌کرد.

«سیگنالی که به دنبال آن هستیم بسیار کوچک است، بنابراین ما باید مطمئن شویم که جهان هستی را می‌بینیم نه دستگاه خودمان»، لوناپان اظهار داشت. «روش ما راهی مکمل برای بررسی این تمایز به ما می‌دهد. قبل از تفسیر یک چرخش کوچک به عنوان فیزیک جدید، ما می‌خواهیم بدانیم که آیا خودِ کالیبراسیون قابل اعتماد است یا خیر.»

آزمون راز با داده‌های ماهواره پلانک

برای ارزیابی تکنیک خود، پژوهشگران هشت نقشه قطبش تولید شده با استفاده از مشاهدات پلانک را تحلیل کردند. سپس یافته‌های خود را با نتایج حاصل از یک رویکرد تثبیت‌شده به نام تحلیل مینامی-کوماتسو مقایسه کردند که برای تمایز چرخش دستگاهی از دوشکستی کیهانی احتمالی استفاده می‌شود.

اگرچه دو روش بر فرضیات متفاوتی متکی هستند، اما نتایج سازگاری تولید کردند. این توافق یک بررسی مستقل مهم درباره نحوه ارزیابی خطاهای کالیبراسیون نسبی آشکارسازها ارائه می‌دهد.

رویکرد جدید همچنین دارای یک محدودیت عمدی است. زیرا هر چرخش مشترک بین تمام نقشه‌ها را حذف می‌کند، نمی‌تواند به طور مستقل زاویه کلی قطبش را اندازه بگیرد یا تعیین کند که جهان هستی چقدر ممکن است نور را چرخانده باشد. تعیین آن چرخش مطلق همچنان نیازمند یک مرجع مستقل برای کالیبراسیون زاویه کلی است.

برای نشان دادن اینکه چگونه یافته‌های آن‌ها با اندازه‌گیری‌های موجود مطابقت دارد، پژوهشگران بازسازی خود از تفاوت‌های کالیبراسیون نسبی را با مقدار کالیبراسیون مشترک استنتاج شده از تحلیل تثبیت‌شده ترکیب کردند. این کار تخمینی از زاویه دوشکستی کیهانی برابر با ۰.۳۷ ± ۰.۱۲ درجه را تولید کرد که با نتیجه مینامی-کوماتسو مطابقت داشت.

مهم است که این توافق به طور مستقل تأیید نمی‌کند که نور باستانی واقعاً چرخیده است. بلکه نشان می‌دهد که روش جدید می‌تواند نتایج حاصل از چارچوب موجود را بازتولید کند و در عین حال راهی جداگانه برای بررسی مشکلات احتمالی کالیبراسیون فراهم آورد.

جستجوی امواج گرانشی از جهان اولیه

این تکنیک همچنین می‌تواند نقش مهمی در یک تلاش عمده دیگر در کیهان‌شناسی ایفا کند: جستجو برای امواج گرانشی تولید شده در لحظات اولیه جهان هستی.

برای درک دلیل این موضوع، دانشمندان بین دو الگوی قطبش در تابش زمینه کیهانی، شناخته شده به عنوان مدهای E و مدهای B، تمایز قائل می‌شوند.

مدهای E اولین بار در سال ۲۰۰۲ شناسایی شدند. آن‌ها از نوسانات چگالی در جهان اولیه ناشی می‌شوند و الگوهای قطبش متقارن تشکیل می‌دهند. مدهای B ظاهری متفاوت دارند و شامل الگوهایی هستند که شبیه به پیچک یا مارپیچ می‌باشند.

یکی از منابع شناخته شده مدهای B، عدسی‌شدن گرانشی است که زمانی رخ می‌دهد که جاذبه ماده بین زمین و جهان اولیه مسیر نور باستانی را خم و تحریف می‌کند. دانشمندان قبلاً مدهای B ایجاد شده از طریق این فرآیند را مشاهده کرده‌اند.

با این حال، پژوهشگران همچنین در جستجوی نوع دیگری از مد B هستند که ممکن است توسط امواج گرانشی اولیه تولید شده باشد. این موج‌های فضا-زمان ممکن است در طول دوره‌ای بسیار زودهنگام از انبساط سریع کیهانی، شناخته شده به عنوان تورم، شکل گرفته باشند. سیگنال مد B متمایز مرتبط با آن امواج گرانشی اولیه هنوز شناسایی نشده است.

یافتن آن شواهد قدرتمندی درباره امواج گرانشی در جهان اولیه فراهم می‌آورد و می‌تواند حمایت قوی برای مدل‌های خاصی از تورم کیهانی ارائه دهد و درک دانشمندان از چگونگی آغاز جهان هستی را دگرگون کند.

چرا اندازه‌گیری‌های بسیار دقیق اهمیت دارند

چالش اینجاست که حتی خطای جزئی در کالیبراسیون قطبش تلسکوپ می‌تواند باعث شود بخشی از سیگنال بسیار قوی‌تر مد E به اشتباه به عنوان مدهای B ظاهر شود. این آلودگی می‌تواند یک ساختگی دستگاهی را شبیه به یک کشف هیجان‌انگیز کیهانی نشان دهد.

روش دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو می‌تواند با شناسایی تفاوت‌ها در کالیبراسیون زاویه قطبش بین گروه‌های آشکارساز، از وقوع چنین اشتباهاتی جلوگیری کند. این امر آن را به ابزاری ارزشمند بالقوه برای آزمایش‌های آینده تبدیل می‌کند که در جستجوی امضاهای بسیار ضعیف امواج گرانشی اولیه هستند.

این نوع تأیید مستقل با افزایش توانایی رصدخانه‌ها برای اندازه‌گیری قطبش کیهانی با دقت بیشتر، اهمیت فزاینده‌ای خواهد یافت. یکی از نمونه‌ها رصدخانه سایمونز است که کیاتینگ در آن به عنوان محقق اصلی فعالیت می‌کند.

با حساس‌تر شدن این دستگاه‌ها، پژوهشگران به روش‌هایی به همان اندازه دقیق برای تأیید این نیاز خواهند داشت که سیگنال‌های ضعیفی که شناسایی می‌کنند، ویژگی‌های واقعی جهان هستی هستند نه نقص‌هایی در تجهیزات آن‌ها.

«شناسایی مدهای B اولیه درک ما از جهان اولیه را دگرگون خواهد کرد، بنابراین اندازه‌گیری باید از چک‌های سختگیرانه کالیبراسیون جان سالم به در ببرد»، کیاتینگ گفت. «آنتو چارچوب جدید مفیدی برای تست کالیبراسیون نسبی زاویه قطبش توسعه داده است. این در نهایت درباره دانستن زمان قابل اعتماد بودن یک اندازه‌گیری است.»

فراتر از مدل استاندارد: ماده تاریک و انرژی تاریک

احتمال دوشکستی کیهانی به ویژه جذاب است زیرا می‌تواند فیزیکی را آشکار کند که فراتر از مدل استاندارد قرار دارد.

اگرچه این چارچوب در توصیف ذرات بنیادی و تعاملات آن‌ها به طرز چشمگیری موفق بوده است، اما نمی‌تواند همه چیز را در جهان هستی توضیح دهد. از جمله مهم‌ترین پرسش‌های بی‌پاسخ آن، هویت ماده تاریک و منشأ و بزرگی مشاهده شده انرژی تاریک است. این اجزای مرموز به همراهی، تقریباً ۹۵ درصد از کل چگالی انرژی جهان هستی را تشکیل می‌دهند.

یکی از توضیحات احتمالی برای دوشکستی کیهانی شامل یک میدان فرضی مرتبط با ذرات شبیه به اکسیون است. چنین میدانی می‌تواند با نور تعامل کند و قطبش آن را به تدریج هنگام عبور از جهان هستی تغییر دهد. با این حال، وجود این ذرات تأیید نشده است و آن‌ها لزوماً مسئول ماده تاریک نخواهند بود.

توضیحات نظری دیگر، چرخش احتمالی را به میدان‌های مرتبط با انرژی تاریک، پدیده مرموزی که با انبساط شتابدار جهان هستی ارتباط دارد، متصل می‌کنند.

اگر دوشکستی کیهانی در نهایت تأیید شود، می‌تواند راه کاملاً جدیدی برای بررسی این اسرار کیهانی فراهم آورد و شواهدی از قوانین فیزیکی فراتر از آنچه اکنون درک می‌شود، آشکار سازد.

در حال حاضر، چالش اول اطمینان از قابل اعتماد بودن سیگنال ظریف است. با ارائه راهی دیگر به پژوهشگران برای شناسایی خطاهای احتمالی اندازه‌گیری، تکنیک جدید پایه‌های کشفیات آینده‌ای را تقویت می‌کند که می‌توانند تصویر ما از جهان هستی را بازتعریف کنند.

اشتراک:
این گزارش ترجمه و بازنویسی خبری با موتور هوش مصنوعی افق آبی است و برای خوانندهٔ فارسی‌زبان بازتنظیم شده. منبع اصلی: sciencedaily.com