در شب انتخابات، رابرت گارسیا، نماینده و رئیس آتی کمیته نظارت مجلس نمایندگان، یکی از دستور کارهایی که دموکرات‌های کنگره می‌توانستند طی دو سال آینده دنبال کنند را توصیف کرد: تحقیق درباره «خانواده تبهکار ترامپ»، همان‌طور که دفتر او در بیانیه‌ای اعلام کرد. پیام او این بود: «وکیل بگیرید.»
این رویکرد اشتباه خواهد بود. اکثریت‌های جدید دموکرات باید به جای آن، از شکاف‌هایی که اکنون بین رئیس‌جمهور ترامپ و حزبش شکل گرفته است سوءاستفاده کنند تا اهداف قانون‌گذاری خود را پیگیری نمایند. پس از شکست سنگین انتخاباتی، جمهوری‌خواهان شروع به دیدن ترامپ به عنوان یک بار اضافی کرده‌اند. ترامپ نیز از سوی دیگر، علاقه چندانی به اولویت‌های حزب جمهوری‌خواه (GOP) جز کاهش مالیات، مهاجرت و انتصاب در دیوان عالی کشور نداشته و اکنون حتی کمتر به دستور کار حزب متعهد است. در جریان مقدماتی ریاست جمهوری حزب جمهوری‌خواه در سال ۲۰۱۶، شعار سناتور تد کروز برای نامزد شدن در حزب این بود که ادعا کند ترامپ هیچ وفاداری به GOP ندارد و هر زمان که به نفعش باشد با دموکرات‌ها معامله می‌کند. دموکرات‌ها باید این فرضیه را آزمایش کنند.
شرایط اصلی چنین معامله‌گری ساده است: دموکرات‌ها باید از سلیقه‌های شخصیِ معاملاتی‌ترین رئیس‌جمهور تاریخ معاصر آمریکا سوءاستفاده کنند تا دستاوردهای سیاست‌گذاری بادوام در حوزه‌هایی با حمایت عمومی گسترده، مانند اصلاحات مراقبت‌های بهداشتی (برای گسترش مدیکر، لغو کاهش‌های مدیکید و بازگرداندن یارانه‌های قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه)، و اصلاحات انتخاباتی برای محدود کردن پول سیاه در سیاست به دست آورند. معاملات همچنین باید شامل اقداماتی باشد که حداقل برخی از جمهوری‌خواهان پوپولیست می‌گویند از آن‌ها حمایت می‌کنند، مانند سیاست‌هایی برای کاهش هزینه‌های انرژی، تعیین سقف برای بهره کارت‌های اعتباری و شکستن انحصارها در بخش مراقبت‌های بهداشتی. حتی اصلاحات مهاجرتی نیز به نظر می‌رسد روی میز باشد. برای بهره‌برداری از آگاهی ترامپ از اینکه رویکرد سخت‌گیرانه‌اش به او آسیب سیاسی زده است، دموکرات‌ها می‌توانند معامله‌ای ارائه دهند که با خودپنداره او به عنوان رهبری که به طور منحصربه‌فرد قادر به حل مشکلات بی‌پاسخ است، همخوانی داشته باشد. دموکرات‌ها باید ترامپ را قانع کنند که ترویج این اولویت‌های سیاست‌گذاری به میراث او کمک کرده و تصویر خودش را به عنوان «معمار ارشد معاملات» تقویت می‌کند.
در عوض، دموکرات‌ها باید خشم حق‌طلبانه‌ای که دهه‌ای است در میان چپ‌گرایان در حال افزایش است را مهار کنند و پیشنهاد دهند که تحقیقات درباره خانواده و همکاران نزدیک ترامپ محدود شود. این کار آسان نخواهد بود، به ویژه پس از ادعای تحریک‌آمیز مشاور حقوقی کاخ سفید مبنی بر اینکه چنین تحقیقاتی «سوءاستفاده آشکار از قدرت» و «توهین» به حاکمیت قانون است. اما فرصت‌های فراهم شده توسط این لحظه، نیازمند نوعی خویشتن‌داری است. حزب همچنین باید به رئیس‌جمهور اجازه دهد تا یادبودهای خودش را بسازد—سالن رقص، طاق یادبود، و بازسازی‌های آن زمین گلف. زیباشناسی تجملی و آب‌طلاکاری‌شده ترامپ—که توسط برخی «مد دیکتاتوری» طبقه‌بندی شده است—بسیاری از مالیات‌دهندگان را که هزینه تمام این تجملات را پرداخت می‌کنند، آزار می‌دهد، اما تزئینات معماری او عمدًا بی‌ضرر هستند و هر چیزی که او می‌سازد در نهایت قابل تغییر است. دموکرات‌ها عاقلانه‌تر عمل می‌کنند اگر تلاش‌های خود را بر متقاعد کردن ترامپ برای امضای قوانینی متمرکز کنند که از عمر او طولانی‌تر خواهند بود.
مدیران عامل و رهبران جهان یاد گرفته‌اند چگونه از نیاز ترامپ به تمجید به نفع خود سوءاستفاده کنند. آیا آن مدیران سوئیسی را به یاد دارید که سال گذشته با یک ساعت رولکس طلایی و یک شمش طلا حکاکی‌شده به دفتر بیضی کاخ سفید آمدند و یک هفته بعد نرخ تعرفه‌هایشان به شدت کاهش یافت؟ دموکرات‌ها باید همین کار را بکنند: چاپلوسی برای غرور و طمع ترامپ، و دریافت چیزی بزرگ در ازای آن. این روش قبلاً جواب داده است، همان‌طور که تمایل ترامپ در دوره اول ریاست جمهوری‌اش برای همکاری با رهبران دموکرات کنگره، «چاک و نَنسی»، در مورد توافق بودجه، و گشودگی شگفت‌انگیز او نسبت به فریب خوردن برای مشارکت با زهران مامدانی، شهردار نیویورک، در ساخت مسکن بیشتر مقرون‌به‌صرفه—و این می‌تواند دوباره جواب دهد.
به طور پارادوکسیکال، کار با ترامپ حتی ممکن است راهی برای بازگرداندن هنجارهای سیاسی باشد که او فرسوده کرده و معکوس کردن «ترامپ‌وار شدن» دولت آمریکا است. کنگره آتی می‌تواند قوانین افشای جدید، محدودیت‌های جدید بر معاملات شخصی مسئولان، و هرگونه حفاظت از عفوهای اجرایی و اختیارات اضطراری که ممکن است از اقلیت محافظه‌کار دیوان عالی جان سالم به در ببرند را تصویب کند. دموکرات‌ها ممکن است با اجرای این اصلاحات از سال ۲۰۲۹، پس از ترک سمت توسط ترامپ، او را ترغیب به امضای آن‌ها کنند. حتی می‌توان تصور کرد که ترامپ از این فکر لذت ببرد که جانشینان او توسط هنجارها و قوانینی مقید خواهند شد که او علناً آن‌ها را نقض کرده است.
ناخوشایندترین بخش این معامله، بخشی است که ترامپ احتمالاً بیشترین ارزش را برای آن قائل است: اینکه در ازای این قوانین، دموکرات‌ها علیه رئیس‌جمهور و خانواده‌اش عدالت نخواهند طلبید. برای قانون‌گذارانی که از معاملات رمزارزی خانواده ترامپ و پذیرش هدایای کلان توسط رئیس‌جمهور از مدیران تجاری و رهبران خارجی، مانند هواپیمای لوکس از خانواده سلطنتی قطر، وحشت‌زده هستند، این فداکاری قابل توجهی خواهد بود. اما مبادله باید روشن باشد: در یک طرف، رضایت عاطفی از دیدن اضطراب خانواده ترامپ تحت بازجویی کنگره است. در طرف دیگر، اصلاحات سیاست‌گذاری تحول‌آفرین و بادوام قرار دارد.
علاوه بر این، دموکرات‌های کنگره باید واقع‌بینانه درباره آنچه ممکن است از استراتژی تهاجمی وعده داده شده توسط گارسیا به دست آید، فکر کنند. دیوان عالی کشور پاسخگویی شخصی ترامپ را دشوار کرده است و وزارت دادگستری ترامپ بعید است که آغازگر تعقیب کیفری باشد. ترامپ تقریباً مطمئناً از قدرت عفو خود به فراوانی استفاده خواهد کرد و جلسات استماع نمی‌توانند پولی را که ترامپ و فرزندانش از طریق ریاست جمهوری به دست آورده‌اند، پس بگیرند. رأی‌دهندگان قبلاً ترامپ و سیاست‌های او را طرد کرده‌اند. دموکرات‌ها باید این خشم را به اصلاحاتی تبدیل کنند که این رأی‌دهندگان خواستار آن هستند. اگر آمریکایی‌ها به این باور برسند که دموکرات‌ها کاری جز ثبت امتیاز برای کینه‌های داخل واشنگتن انجام نداده‌اند، ممکن است درست در زمان مناسب برای انتخابات بعدی، از آن‌ها روی گردانند.
یک معامله لزوماً به این معنا نیست که دموکرات‌ها از پاسخگو کردن کسی در برابر بدرفتاری‌های این دولت دست بردارند. ترامپ به خانواده‌اش وفادار است، اما خوشحال می‌شود وقتی زیردستان دیگر مفید نباشند، آن‌ها را کنار بگذارد. شرکت‌های حقوقی، شرکت‌های فناوری، صرافی‌های رمزارز و سایر شرکت‌هایی که در تکالیف غیرقانونی ترامپ مشارکت کردند یا تسلیم شدند، همه هدف مشروعی هستند، همان‌طور که بازیگران کوچک مختلف درون دولت نیز چنین هستند. دموکرات‌ها باید غریزه خود برای انتقام‌جویی از رأس هرم را سرکوب کنند و آزادانه علیه بقیه اقدام نمایند—تا زمانی که این کار از اولویت‌های قانون‌گذاری حزب کم نکاهد.
عبور دادن قوانین مهم از کنگره دشوار خواهد بود. حتی اگر دموکرات‌ها در نهایت ۵۶ کرسی سنا را به دست آورند، که به نظر می‌رسد محتمل است، هنوز تعدادی جمهوری‌خواه برای غلبه بر filibuster (مانع‌تراشی پارلمانی) در قوانین اساسی لازم خواهند بود. اما شکست سنگین انتخاباتی باید برخی سناتورهای جمهوری‌خواه را نسبت به مصالحه پذیراتر کند، به ویژه در موارد مربوط به مقرون‌به‌صرف بودن و فساد عمومی، که هر دو در نظرسنجی‌های خروجی حمایت گسترده‌ای داشتند. اگر جمهوری‌خواهان مانع‌تراش باشند، دموکرات‌ها می‌توانند بر انواع قوانینی تمرکز کنند که با اکثریت ساده در سنا تصویب می‌شوند، مانند توافق‌نامه‌های تجاری، اقداماتی که می‌توان به لایحه‌های بودجه الحاق کرد، و انتصابات قضایی. دموکرات‌ها باید فهرست نامزدهای خود را پیشنهاد دهند، به ویژه برای پست‌هایی غیر از دادگاه استیناف منطقه کلمبیا (D.C. Circuit)، جایی که ممکن است مقاومت کمتری را برانگیزند زیرا معمولاً در پرونده‌های مرتبط با قدرت اجرایی دخالت ندارند.
اگر دموکرات‌ها بخواهند قانون‌گذاری را بر تحقیقات اولویت دهند، باید سریعاً بر سر این استراتژی به توافق برسند. تنش بین ترامپ و حزبش احتمالاً در ماه‌های آینده به اوج خود می‌رسد و سپس توجه همه به کمپین انتخاباتی ۲۰۲۸ معطوف خواهد شد. دموکرات‌ها می‌توانند دو سال آینده را صرف جستجوی عدالت برای اشتباهات گذشته کنند، یا چشم به آینده بدوزند. اگر ترامپ معتقد است که همه چیز یک معامله است، دموکرات‌ها باید حرف او را جدی بگیرند.