رصدخانه نیل گریلز سوئیفت متعلق به ناسا پس از سپری کردن نزدیک به ۲۲ سال در فضا، به زمین بازگشت و عصری فوق‌العاده از کشفیات نجومی را به پایان رساند. این فضاپیما روز چهارشنبه وارد جو زمین شد و مأموریتی را که بیش از ده برابر طول اولیه برنامه‌ریزی شده بود، خاتمه داد.
سوئیفت که در سال ۲۰۰۴ راه‌اندازی شد، یک رصدخانه فضایی پیشگام بود که به سه تلسکوپ مجهز شده بود و برای مطالعه برخی از قدرتمندترین انفجارهای جهان طراحی شده بود. ابزارهای آن می‌توانستند انواع مختلف نور را تشخیص دهند و به دانشمندان امکان می‌دادند رویدادهای کیهانی پرانرژی را بررسی کنند که درک آن‌ها با استفاده از یک تلسکوپ منفرد دشوار بود.
رصدخانه سوئیفت ناسا دوباره وارد جو زمین شد
نیروی فضایی ایالات متحده تأیید کرد که سوئیفت روز چهارشنبه ساعت ۷:۳۹ صبح به وقت شرقی (EST) بر فراز شمال سوماترا در اندونزی وارد جو شد. مکان گزارش‌شده تقریباً در عرض جغرافیایی ۳.۴ درجه شمالی و طول جغرافیایی ۹۸.۶ درجه شرقی قرار داشت.
ناسا پیش‌بینی کرده بود که بخش عمده‌ای از فضاپیما هنگام عبور از جو خواهد سوخت. با این حال، مقامات پذیرفتند که ممکن است برخی قطعات از گرمای شدید بازگشت به جو جان سالم به در برده باشند.
مأموریت دو ساله ناسا که نزدیک به ۲۲ سال دوام آورد
سوئیفت در ابتدا برای تحقیق درباره انفجارهای پرتو گاما توسعه یافته بود؛ فلاش‌های فوق‌العاده قدرتمند تابش پرانرژی که با برخی از افراطی‌ترین رویدادهای کیهان مرتبط هستند. این انفجارها می‌توانند زمانی رخ دهند که ستارگان عظیم فرو می‌ریزند یا اجرام فشرده خاصی مانند ستارگان نوترونی با هم ادغام می‌شوند.
اگرچه ناسا در ابتدا فقط دو سال عملیات برای سوئیفت برنامه‌ریزی کرده بود، اما این رصدخانه بیش از دو دهه به ارائه مشارکت‌های علمی ادامه داد.
یکی از مهم‌ترین قابلیت‌های آن توانایی واکنش سریع به رویدادهای ناگهانی کیهانی بود. وقتی سوئیفت یک فوران پرانرژی را شناسایی می‌کرد، می‌توانست به سرعت تلسکوپ‌های خود را به سمت منبع هدایت کند و رصدخانه‌های سراسر جهان را مطلع سازد. این رویکرد هماهنگ به ستاره‌شناسان اجازه می‌داد تا پدیده‌های نجومی کوتاه‌مدت را قبل از محو شدن از دید مطالعه کنند.
سوئیفت همچنین طیف‌های مختلفی از نور را مشاهده کرد و به پژوهشگران روش‌های متفاوتی برای بررسی همان رویداد و درک بهتر فرآیندهای فیزیکی پشت آن داد.
از سیاه‌چاله‌ها تا ستارگان در حال انفجار
در طول عمر قابل توجه خود، مشارکت‌های علمی سوئیفت فراتر از تمرکز اولیه آن بر انفجارهای پرتو گاما گسترش یافت.
این رصدخانه به ستاره‌شناسان کمک کرد تا کهکشان‌های فعالی را که توسط سیاه‌چاله‌های کلان‌جرم تغذیه می‌شوند، ستارگانی که شعله‌های قدرتمند ایکس تولید می‌کنند و ابرنواخترها را که انفجارهای عظیمی هستند و مرگ برخی ستارگان را علامت‌گذاری می‌کنند، مورد بررسی قرار دهند.
مشاهدات آن همچنین به مکان‌های بسیار نزدیک‌تر به خانه نیز کشیده شد و شامل مطالعاتی درباره دنباله‌دارها و سیارک‌ها در منظومه شمسی ما بود.
با ترکیب مشاهدات سریع با توانایی تشخیص اشکال مختلف تابش، سوئیفت به ابزاری ارزشمند برای کاوش هم در انفجارهای کیهانی دوردست و هم اجرام نزدیک تبدیل شد. بازگشت آن به جو، پایان مأموریتی است که به شدت از عمر برنامه‌ریزی شده خود فراتر رفت و به تحول درک دانشمندان از برخی از پرانرژی‌ترین پدیده‌های جهان کمک کرد.