شب بزرگ دموکرات‌ها بود و شب بسیار، بسیار بدی برای دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، و حزب جمهوری‌خواه. اما در میان ویرانه‌هایی که موج آبی (Blue Wave) به جا گذاشت و کنترل هر دو مجلس نمایندگان و سنا را تغییر داد، اعضای حزب جمهوری‌خواه تنها بازندگان بزرگ نیستند. طرفداران اتحاد آمریکا و اسرائیل و کسانی که نگران افزایش یهودی‌ستیزی هستند که طی سه سال گذشته جهان را فرا گرفته، باید به همان اندازه درباره پیامدهای پیروزی میانی‌انتخاباتی دموکرات‌ها نگران باشند.
پیامدهای بازگشت دموکرات‌ها به قدرت در کاپیتول هیل عمدتاً متوجه دولت ترامپ خواهد بود. اما صرف‌نظر از اینکه این موضوع چه معنایی برای توانایی ترامپ در اداره مؤثر امور در دو سال پایانی دوره ریاست‌جمهوری‌اش داشته باشد، کنترل کنگره توسط حزبی که اکنون تا حد زیادی تحت سلطه چپ افراطی بین‌بخشی (Intersectional Left-wing) است، تأثیر جدی بر روابط آمریکا و اسرائیل و همچنین بر مبارزه با نفرت از یهودیان خواهد داشت.
یهودیان در انکار
این پیامی نخواهد بود که ما از اکثر دموکرات‌های یهودی می‌شنویم. آن‌ها به نظرسنجی‌های خروجی اشاره خواهند کرد که نشان می‌دهد دموکرات‌ها معمولاً دو سوم آرای یهودیان را کسب می‌کنند، هرچند هنوز مطمئن نیستیم که آیا این موضوع در ایالت‌هایی مانند میشیگان که نامزدشان دکتر عبدالسیّد یک یهودی‌ستیز آشکار است، نیز صادق بوده یا خیر.
آن‌ها همچنین خواهند گفت که رهبری حزب دموکرات در هر دو مجلس نمایندگان و سنا همچنان در دست افراد نسبتاً معتدل مانند حکیم جفریس، رهبر اقلیت مجلس نمایندگان (دموکرات نیویورک) و سناتور چاک شومر (دموکرات نیویورک) باقی خواهد ماند؛ افرادی که خود را طرفدار اسرائیل معرفی می‌کنند. هرچند، به ویژه در مورد شومر، نقش طولانی‌مدت او به عنوان «محافظ» (Shomer) اسرائیل در کنگره، تا حد زیادی مشروط بوده است؛ سناتوری که تلاش‌های هم‌حزبی‌هایش برای حمله به دولت بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، و فلج کردن تلاش‌های این دولت برای شکست حماس، حزب‌الله و ایران را پشتیبانی کرده و حتی تهدید یهودی‌ستیزی را کوچک جلوه داده است.
اما همان‌طور که در طول سال ۲۰۲۶ دیدیم، معتدلان دیگر کنترل حزب دموکرات را در اختیار ندارند، به ویژه زمانی که پای اسرائیل در میان باشد.
در نتیجه پیروزی‌ها در انتخابات اولیه (Primaries) در سراسر کشور، ترکیب فراکسیون‌های دموکرات در هر دو مجلس نمایندگان و سنا به طور اساسی تغییر کرده است. پیشروان، شامل اعضای سازمان «سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا» و متحدان چپ‌گرای آن‌ها، اکنون در کرسی‌هایی نشسته‌اند که قبلاً در اختیار لیبرال‌های سنتی بود.
سلطه پیشروان
این بدان معنا نیست که فقط رده‌های «گروه» (Squad) چپ افراطی در کنگره، که از زمان انتخاب چهار عضو اولیه آن در سال ۲۰۱۸ رشد کرده بودند، افزایش خواهند یافت. چرخش به سمت چپ در سراسر کشور احساس می‌شود؛ در انتخاباتی میانی که دموکرات‌ها در تمام سطوح دولتی پیشرفت کردند.
این چه معنایی خواهد داشت؟
در جریان کمپین، محور اصلی بحث‌های دموکرات‌ها عمدتاً حول اقتصاد می‌چرخید. افزایش قیمت بنزین ناشی از ادامه درگیری با ایران، رأی‌دهندگان را در همه سطوح تحت تأثیر قرار داده است، اما بیشترین فشار بر دوش طبقه کارگری است که در سال ۲۰۲۴ عمدتاً از ترامپ و جمهوری‌خواهان حمایت کردند. رویگردانی آن‌ها از جمهوری‌خواهان به سمت دموکرات‌ها فراتر از واکنش معمول به حزب حاکم دو سال پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری و کنگره به نظر می‌رسد.
اما اگرچه نارضایتی از اقتصاد و احساس اینکه ترامپ در دو سال گذشته زندگی رأی‌دهندگان را بهبود نبخشیده، ممکن است باعث پیروزی آن‌ها در انتخابات میانی شده باشد، برندگان پس از سوگند خوردن در ماه ژانویه اولویت‌های دیگری خواهند داشت.
همان‌طور که انتخابات اولیه نشان داد، دو مسئله‌ای که انگیزه اصلی فعالان حزب و نامزدهای آن‌ها هستند، ارتباطی سطحی با عواملی دارند که منجر به پیروزی آن‌ها شد. اصول سازمان‌دهی حزب دموکرات و پایگاه رأی آن‌ها اکنون مخالفت با اجرای قوانین مهاجرت و دشمنی با اسرائیل است.
ترامپ عملاً سیل میلیون‌ها مهاجر غیرقانونی که در دوران دولت بایدن وارد ایالات متحده شدند را متوقف کرده است. احتمالاً این وضعیت حتی با وجود کنگره‌ای تحت کنترل دموکرات‌ها ادامه خواهد داشت. اما می‌توان انتظار داشت که آن‌ها سعی کنند از کنترل خود بر کنگره و بودجه دولت برای پایان دادن به اخراج مهاجران غیرقانونی استفاده کنند.
و به همان اندازه درست است که اولویت آن‌ها مقابله با ترامپ خواهد بود.
این به معنای تلاش‌هایی برای استیضاح رئیس‌جمهور و اعضای کابینه او خواهد بود که احتمالاً شکست می‌خورند. اما این اقدامات دولت را درگیر مشکلات خواهد کرد، همان‌طور که در دو سال پایانی دوره اول ریاست‌جمهوری ترامپ، هنگام تلاش دموکرات‌ها برای تضعیف او رخ داد. مهم‌تر از همه، کنترل کمیته‌های کنگره به آن‌ها امکان می‌دهد تا تحقیقاتی را علیه تمام وزارتخانه‌ها و همچنین اعضای خانواده رئیس‌جمهور آغاز کنند. اما حتی اگر هیچ‌کدام از این اقدامات عواقب ملموسی برای اهداف آن‌ها نداشته باشد، به طور قابل توجهی توانایی ترامپ برای اداره مؤثر امور یا انجام کارها را تحت تأثیر قرار خواهد داد.
هدف قرار دادن اسرائیل
اما همراه با این موارد، تعداد زیادی از دموکرات‌های ضداسرائیل که توسط رأی‌دهندگانی که دروغ‌هایی درباره جنگ غزه پذیرفته‌اند انتخاب شده‌اند، تلاش خواهند کرد تا رابطه با اسرائیل را قطع کنند.
دموکرات‌هایی که مدت‌ها «معتدل» یا حتی طرفدار اسرائیل تلقی می‌شدند، در طول سال گذشته سیگنال‌هایی ارسال کرده‌اند که دیگر نمی‌توان به حمایت آن‌ها از دولت یهودی که تحت حمله ایران و نیروهای نیابتی تروریستی آن است، اعتماد کرد. دلیل این امر این است که آن‌ها نظرسنجی‌هایی را می‌خوانند که نشان می‌دهد خود را دموکرات معرفی می‌کنند، علیه اسرائیل موضع گرفته‌اند و همچنین نتایج انتخابات اولیه که چپ‌های ضداسرائیل را به واشنگتن می‌فرستد.
به جای تلاش برای مقاومت در برابر پایگاه حزبی خود و از دست دادن قدرت، شخصیت‌هایی مانند شومر با پیشروان همراهی می‌کنند.
در جریان کمپین، این به معنای حمایت از یهودی‌ستیزی آشکار مانند عبدالسیّد بود. آن‌ها می‌ترسیدند که هدف خشم چپ‌گرایان قرار بگیرند. و اکنون که دموکرات میشیگانی با ارتباطات با اخوان‌المسلمین آماده پیوستن به شومر در صحن سنا است، در حالی که دیگران با دیدگاه‌های مشابه وارد مجلس نمایندگان می‌شوند، همین پویایی در حال اجرا خواهد بود.
ما از قبل می‌دانیم که این منجر به تدابیری خواهد شد که اتحاد با دولت یهود را به طور بنیادین تغییر دهد. این به معنای اعمال تحریم‌ها علیه اسرائیلی‌های ساکن یهودا و سامریه خواهد بود؛ تلاشی که با پذیرش روایت کذب درباره «خشونت شهرک‌نشینان» پیش رانده خواهد شد.
کمک‌های نظامی به اسرائیل نیز هدف حملات دموکرات‌ها قرار خواهد گرفت.
ترامپ شاید فکر می‌کرد که می‌تواند با اعلام این هفته مبنی بر اینکه کمک‌ها تا پایان سال متوقف خواهد شد و با مشارکتی مبتنی بر تلاش‌های مشترک برای تحقیق و توسعه سلاح جایگزین می‌شود، از چنین تلاش‌هایی جلوگیری کند.
در بلندمدت، دقیقاً همان چیزی است که اسرائیل به آن نیاز دارد؛ همان چیزی که نتانیاهو دهه‌هاست می‌گوید. این کار به دولت یهود امکان می‌دهد وابستگی کمتری به ایالات متحده داشته باشد و یکی از محورهای اصلی بحث‌های منتقدان اسرائیل را حذف کند. این در حالی است که تقریباً تمام این کمک‌ها در داخل ایالات متحده خرج می‌شد و بسته‌ای کمکی برای تولیدکنندگان سلاح آمریکایی به همان اندازه اسرائیلی‌ها بود. همچنین درست است که مبلغ هزینه شده برای کمک به اسرائیل در مقایسه با کمک‌هایی که اروپا از طریق مشارکت آمریکا در ناتو دریافت می‌کند (که بخشی از بودجه پنتاگون است و نه «کمک») ناچیز به نظر می‌رسد.
با این حال، ایجاد این تغییر به صورت ناگهانی به جای تدریجی، همان‌طور که اسرائیلی‌های خواهان این تغییر می‌خواستند، در زمان جنگ و در شرایطی که ارتش اسرائیل تحت فشار شدید است، تنش‌هایی را ایجاد خواهد کرد.
عادی‌سازی یهودی‌ستیزی
آنچه ترامپ و هر کسی که در نهایت رهبری دولت بعدی اسرائیل را بر عهده بگیرد باید درک کنند این است که پیشروان ضداسرائیل بیشتر از اینکه به دنبال پایان دادن به کمک‌ها باشند، علاقه‌مند به قطع کامل رابطه هستند.
از یک سو، این احتمالاً به معنای تلاش‌هایی برای توقف گذار از «کمک» به «مشارکت» خواهد بود. اما تأثیر اکثریت‌های کنگره‌ای که اکثراً خصمانه با اسرائیل برخورد می‌کنند، فراتر از بحث‌های جاری درباره بسته‌های کمکی خواهد رفت.
سال‌هاست که روشن شده دموکرات‌ها نه تنها ایده اجماع دو حزبی درباره اتحاد را رد کرده‌اند، بلکه در حال تبدیل شدن به یک حزب ضداسرائیل هستند. اما نتایج سال ۲۰۲۶ بیش از اکثریت‌هایی را تولید کرده که نمی‌خواهند به تلاش‌های اسرائیل برای دفاع از خود کمک کنند.
با پیروزی شخصیت‌هایی مانند عبدالسیّد و دیگرانی که حاضر بودند شایعات خون‌آلود (Blood Libels) درباره «نسل‌کشی» اسرائیل در غزه را پخش کنند و لابی طرفدار اسرائیل AIPAC را طرد کنند، ما فراتر از بحث‌های مربوط به کمک‌های نظامی رفته‌ایم.
عرصه عمومی‌ای که نوع یهودی‌ستیزی مطرح شده توسط آن‌ها در آن عادی‌سازی می‌شود، می‌تواند به طور بنیادین نحوه تعامل یهودیان با جامعه را تغییر دهد. تمرکز عبدالسیّد بر AIPAC، که در سایر کمپین‌ها در سراسر کشور نیز بازتاب داشت، از کلیشه‌های کلاسیک نفرت از یهودیان بهره برد. این امر باعث خواهد شد که شنیده شدن صدای دموکرات‌های طرفدار اسرائیل که تعدادشان رو به کاهش است و تأثیرگذاری آن‌ها بر سیاست‌گذاری دشوارتر شود.
اما این موضوع بر جمهوری‌خواهان نیز تأثیر خواهد گذاشت.
اکثریت جمهوری‌خواهان همچنان از اسرائیل حمایت می‌کنند و با یهودی‌ستیزی چپ که ناشی از پذیرش آموزه‌های سمی چپ درباره نژاد مانند نظریه انتقادی نژاد (Critical Race Theory)، بین‌بخشی (Intersectionality) و استعمارگر-مستوطن (Settler-Colonialism) است، مخالفند.
فقط افراطیون یهودی‌ستیز راست افراطی که تحت تأثیر پادکست‌هایی مانند تاکر کارلسون و کندیس اونز هستند، درگیری با ایران را دلیل اصلی شکست جمهوری‌خواهان معرفی نخواهند کرد. دلایل دیگری برای فاجعه جمهوری‌خواهان وجود داشت، از جمله عدم توضیح کافی تصمیم ترامپ به مردم آمریکا، انتخاب نامزدهای ضعیف در چند ایالت و سرخوردگی عمومی از دولت.
اما به جای سرزنش صرف ترامپ برای تصمیم درست او در ورود به جنگ علیه رژیم اسلام‌گرای تهدیدآمیز برای آمریکا، برخی احتمالاً اسرائیل را مقصر خواهند دانست.
این امر احتمالاً تلاش‌های جمهوری‌خواهان برای مقاومت در برابر فشار دموکرات‌ها برای هدف قرار دادن دولت یهود را تضعیف خواهد کرد. همچنین برای آن‌ها دشوارتر خواهد بود که در تلاش‌ها برای مقابله با سونامی یهودی‌ستیزی که در تمام بخش‌های جامعه از جمله دانشگاه‌ها، فرهنگ عامه و هنرها احساس می‌شود، همان‌طور که ترامپ تلاش کرده است، شرکت کنند.
نوسان پاندول
هیچ چیز در سیاست دائمی نیست و دموکرات‌هایی که اکنون جشن می‌گیرند باید این را به یاد داشته باشند. در قرن بیست‌ویکم، دو حزب با فرکانس فزاینده‌ای کنترل کاپیتول هیل و کاخ سفید را از هم گرفته‌اند. اکنون نمی‌توان گفت کدام طرف در سال ۲۰۲۸ در موقعیت بهتری برای پیروزی خواهد بود. هرچه دموکرات‌های پیروز فعلی بیشتر از حد مجاز پیش بروند و با آزار ترامپ و حتی تدابیرشان علیه اسرائیل زیاده‌روی کنند، احتمال پیروزی آن‌ها در انتخابات ریاست جمهوری کمتر خواهد شد، به ویژه اگر یکی از پیشروان مسلط که در حال رقابت هستند را نامزد کنند.
تنها چیزی که قطعی است این است که پاندول سیاست آمریکا همیشه در حال نوسان است.
برخی لیبرال‌های یهودی که ظاهراً نسبت به نحوه حاشیه‌رانی شدن خود و کل جامعه کرکور و نابینا هستند، ممکن است سعی کنند این واقعیت را انکار کنند یا فقط بر نفرت خود از ترامپ تمرکز کنند. اما نمی‌توان این حقیقت را پنهان کرد که انتخابات میانی ضربه‌ای ویرانگر به طرفداران اسرائیل وارد کرد و پیروزی برای کسانی رقم زد که می‌خواهند دولت یهود را نابود کنند. این امر ضرورت تلاش‌های مضاعف افراد شریف، چه جمهوری‌خواه یا دموکرات، یهودی یا غیریهودی، برای مقابله با حجم فزاینده توهین‌های یهودی‌ستیزانه که در بسیاری از گفتمان‌های عمومی نفوذ کرده است را بیشتر می‌کند.
جاناتان اس. توبین سردبیر JNS است. او را دنبال کنید: @jonathans_tobin.