در ناو جرج واشینگتن در دریای عرب—در پناه تاریکی شب، جنگنده‌های آمریکایی مجهز به موشک‌های هوا به هوا از عرشه ناو هواپیمابر جرج واشینگتن با دستگاه پرتاب به سمت تنگه هرمز پرواز می‌کنند تا موشک‌های کروز و پهپادهای ایرانی را که به سوی کشتی‌های تجاری نشانه رفته‌اند، سرنگون کنند.
با ساندویچ‌های «آنکراستابل» اسموکرز، آدامس و کیسه‌های بهداشتی برای گذراندن شب، خلبانان F-35C و F/A-18 با هواپیماهای جنگ الکترونیک، سیستم‌های راداری پروازی و بالگردهای ضد زیردریایی هماهنگ می‌شوند تا چتری حفاظتی بر سر نفتکش‌هایی که از این آبراه عبور می‌کنند ایجاد کنند. ساعت‌ها بعد، خلبانان با سرعتی بیش از ۱۰۰ مایل در ساعت به ناو بازمی‌گردند؛ کابلی قلاب دم هواپیما را گرفته و کار شب را در کمتر از دو ثانیه به پایان می‌رساند.
این مأموریت‌های تقریباً روزانه برای محافظت از کشتی‌ها به آمریکا و شرکای خلیجی آن کمک کرده است تا جریان نفت از این آبراه را علی‌رغم بارش حملات ایرانی بازگردانند و اجازه دهند ایالات متحده در نزاعی که از فوریه ادامه دارد و دسترسی به منابع نفتی جهان را تهدید می‌کند، خط مقدم را حفظ کند.
ارتش آمریکا می‌گوید در شش ماه گذشته به عبور بیش از ۳۰۰۰ کشتی تجاری از تنگه کمک کرده و صادرات نفت خلیج فارس را در هفته‌های اخیر به سطوح بالاتر از دوران پیش از جنگ رسانده است. دریاسالار برد کوپر، فرمانده نیروهای آمریکا در خاورمیانه، آخر هفته گذشته بر فراز این آبراه پرواز کرد، همزمان با اینکه فرماندهی مرکزی آمریکا از صادرات ۱.۵ میلیارد بشکه نفت از تابستان خبر داد.
اما سرعت بی‌امان عملیات پروازی—که بین دو ناو هواپیمابر، یک کشتی تهاجمی آبی‌خاکی و پایگاه‌های هوایی در سراسر خاورمیانه توزیع شده است—فشار زیادی بر هواپیماها و خدمه، همچنین شبکه گسترده مکانیک‌ها و تیم‌های نگهداری که مسئول اطمینان از پرواز روزانه هواپیماها هستند، وارد می‌کند، به گفته مقامات آمریکایی آشنا با این مأموریت‌ها.
ناوهای هواپیمابر درگیر در این نزاع ماه‌ها بدون استراحت کافی به‌صورت شبانه‌روزی عملیات کرده‌اند و رکوردهای مدرن را برای مدت استقرار و روزهای متوالی در دریا بدون توقف در بندر ثبت کرده‌اند. استقرارهای گسترده‌تر ناوچه‌های موشک‌انداز همراه نیز فشار مضاعفی بر این کشتی‌های جنگی و خدمه آن‌ها وارد کرده است، به گفته مقامات آشنا با موضوع.
دریاسالار داریل کودل، رئیس ستاد نیروی دریایی، این هفته گفت که نیروی دریایی از این نزاع درس گرفته و فشار وارده را در نظر می‌گیرد؛ او در حال راه‌اندازی مرکز نگهداری کشتی‌ها در دیگو گارسیا، جزیره‌ای در اقیانوس هند، و برنامه‌ریزی برای توقف‌های بیشتر ملوانان در بندرها است. وی همچنین افزود که با رهبران پنتاگون برای هموار کردن تمدید استقرارها و ارائه قطعیت بیشتر به ملوانان و خانواده‌هایشان همکاری می‌کند.
«ملوانان آماده استقرارهای طولانی هستند، اما نیاز به توقف در بندر دارند»، کودل گفت و افزود که آن‌ها به شفافیت درباره مدت زمان استقرار خود نیاز دارند.
آمریکا در حال حاضر ۵۰,۰۰۰ نیرو و ۲۰ کشتی نیروی دریایی در سراسر خاورمیانه مستقر دارد و دفتر بودجه کنگره تخمین می‌زند که این نزاع ماهانه بین ۲ تا ۳ میلیارد دلار هزینه دارد، زیرا پنتاگون مهمات، سوخت جت و تدارکات را برای حفظ عملیات خود مصرف می‌کند.
پنتاگون اکنون در حال اعزام نیروها و کشتی‌های بیشتر به منطقه است، زیرا رئیس‌جمهور ترامپ دور جدیدی از حملات علیه ایران را برای شکستن بن‌بست و تحت فشار گذاشتن تهران برای تسلیم شدن بررسی می‌کند، همان‌طور که وال‌استریت ژورنال گزارش داده است. کاخ سفید در بیانیه‌ای اعلام کرد که محاصره همچنان «به طور کامل و مؤثر» باقی خواهد ماند و آمریکا قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای به ایران حمله نخواهد کرد.
فرماندهان نظامی می‌گویند نیروها می‌توانند محاصره دریایی را تا هر زمانی که خواسته شود حفظ کرده و از کشتی‌های تجاری محافظت کنند. اما مقامات اذعان دارند که این تلاش پرهزینه، توانایی آمریکا برای مقابله با نفوذ چین و پاسخ احتمالی به سایر بحران‌ها در سراسر جهان را مختل کرده است.
برخی مقامات آمریکایی وضعیت تنگه را بدون کمک بین‌المللی بیشتر غیرقابل تحمل می‌دانند. اما تلاش‌های قبلی دولت ترامپ برای تشکیل ائتلافی جهت امنیت تنگه به نتیجه نرسیده است.
در ماه‌های اخیر، ایران بارها ادعای کنترل آمریکا بر این آبراه را آزمایش کرده، کشتی‌ها را به آتش کشیده و برخی را غرق کرده است. اکتبر ماهی بسیار خشونت‌آمیز برای حمل‌ونقل تجاری از آغاز جنگ بوده است، با ثبت بیش از ۳۵ حادثه توسط مرکز عملیات تجارت دریایی انگلستان که وابسته به نیروی دریایی سلطنتی است.
دانا استرول، معاون سابق وزیر دفاع برای امور خاورمیانه در دولت بایدن، گفت که در حال حاضر این نزاع بستگی به این دارد که کدام طرف بتواند مدت بیشتری کنترل آبراه را در دست داشته باشد.
تاکنون، کمپین فشار آمریکا شامل تحریم‌های اقتصادی و محاصره دریایی، «هنوز برای رژیم ایران کافی نبوده تا مایل به پذیرش امتیازاتی باشد که دولت ترامپ خواهان آن است»، استرول گفت. «من فکر می‌کنم سوال این است که آیا این دینامیک با گذشت زمان تغییر خواهد کرد؟»
تهران عمدتاً به زرادخانه‌ای از پهپادها و موشک‌های کروز بزرگ و زیر صوت—که برخی مقامات آمریکایی آن‌ها را «اتوبوس‌های پرنده» می‌نامند—برای حمله به کشتی‌ها تکیه کرده است، به گفته مقامات آمریکا. آمریکا می‌گوید توانایی ایران برای دیدن و ردیابی کشتی‌ها را تا حد زیادی کاهش داده و ۹۵٪ ترافیک به صورت ایمن از این آبراه عبور می‌کند.
عملیات روی ناو هواپیمابر، که reporters وال‌استریت ژورنال این ماه مشاهده کردند، نگاهی به عملیات گسترده آمریکا برای محافظت از کشتی‌ها در تنگه هرمز ارائه داد. مقامات گفتند که یک ناو هواپیمابر دوم، یک کشتی تهاجمی آبی‌خاکی و بیش از دوازده ناوچه موشک‌انداز نیز در این تلاش مشارکت دارند، به همراه هواپیماها و پهپادهای مستقر در سراسر خاورمیانه.
روی ناو جرج واشینگتن، تیم‌ها به‌صورت شبانه‌روزی مشغول قرار دادن هواپیماها برای مأموریت هستند و آن‌ها را با استفاده از چهار آسانسور غول‌پیکر که چندین هواپیما را همزمان جابه‌جا می‌کنند، بین عرشه پرواز و انبار هواپیما رفت و آمد می‌دهند. تیم‌های نگهداری دائماً هواپیماها را تعمیر می‌کنند، کارکنان مهمات‌رسانی مهمات را بارگیری و تخلیه می‌کنند و مکانیک‌های متخصص موتورهای هواپیما را در کارگاه جت‌های ناو تعمیر می‌کنند.
«هرچه هواپیماها بیشتر پرواز کنند، احتمال خرابی آن‌ها بیشتر می‌شود، بنابراین ما در طول عملیات پروازی خرابی‌های زیادی را اینجا تجربه می‌کنیم»، ادی شفر، افسر بخش در اداره نگهداری متوسط هواپیماهای ناو هواپیمابر گفت. «مردم فیلم «تاپ گان» را تماشا می‌کنند و اصلاً به افرادی که پشت صحنه کار می‌کنند فکر نمی‌کنند، مانند اینکه دلیلی وجود دارد که چرا آن هواپیما قادر به پرواز است.»
برای خلبانان و خدمه هوایی، مأموریت‌های شبانه بر فراز تنگه هرمز می‌تواند بسیار فشرده باشد. فضای هوایی بالای این آبراه باریک که تنها ۲۰ مایل عرض دارد، پر از اجسام هوایی است و به خلبانان تنها چند ثانیه فرصت واکنش به پرتابه‌هایی که از ساحل ایران پرتاب می‌شوند، می‌دهد، به گفته خلبانان و خدمه‌ای که با وال‌استریت ژورنال صحبت کردند.
یکی از خلبانان گفت که اسکادران او نرخ موفقیت ۱۰۰٪ در محافظت از کشتی‌ها دارد زمانی که جت‌ها در ایستگاه هستند و مهمات کافی برای سرنگون کردن تهدیدات دارند، اگرچه ایران گاهی به تعداد بیشتری کشتی حمله می‌کند تا آنچه آمریکا می‌تواند از آن‌ها محافظت کند.
«اگر تهدیدی علیه آن کشتی‌ها پرتاب شود، چه موشک کروز ضد کشتی باشد و چه پهپاد، آن هواپیماها وارد عمل شده و در زمان بسیار کوتاهی آن را رهگیری و سرنگون می‌کنند»، جفری هیمز، دریاسالار عقب که فرمانده گروه ضربت ناو هواپیمابر است، گفت. «ما این کار را به‌طور قابل اعتماد انجام می‌دهیم.»
هیمز به وال‌استریت ژورنال گفت که ناو به‌طور منظم تأمین می‌شود و خدمه با وجود سوالات درباره استقرار نامحدود آن، انگیزه دارند. این گروه ضربت که در ژاپن مستقر است، در ماه آگوست برای جایگزینی ناو آبراهام لینکلن اعزام شد.
برخی تحلیلگران استدلال می‌کنند که با توجه به جریان نفت از تنگه، ترامپ باید زمان بدهد تا محاصره رژیم ایران را فرسوده کند، نه اینکه با حملاتی که ممکن است اندک تأثیری بر محاسبات تهران داشته باشند، به دنبال پایان سریع نزاع باشد.
«زمان به نفع اوست»، مایکل اوهانلون، مدیر تحقیقات برنامه سیاست خارجی مؤسسه بروکینگز گفت. «من فکر می‌کنید باید مشخص کنید که آماده انجام این کار برای مدت نامحدود هستید.»