انحصاری — روبیو پس از سخنرانی در آکروپولیس: آمریکایی‌ها «وارثان» غرب هستند

واشینگتن — مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، اواخر هفته گذشته در وزارت امور خارجه در واشنگتن با خبرگزاری بریتبارت دیدار کرد تا نخستین مصاحبه انحصاری بلند و تصویری خود را پس از ایراد سخنرانی در آکروپولیس آتن، یونان، انجام دهد؛ سخنرانی‌ای که در آن آمریکایی‌ها را «وارثان» تمدن غرب از یونانیان و رومیان باستان توصیف کرد و توضیح داد که ارزش‌هایی که ایالات متحده از آن‌ها دفاع می‌کند برای جهان «مهم» هستند.

روبیو هنگام پرسش درباره این سخنرانی تاریخی اوایل ماه جاری، پیام آن را «هسته مرکزی» دستور کار سیاست خارجی «اول آمریکا» توصیف کرد. یک کلیپ منتشر شده قبلی از این مصاحبه نشان می‌دهد که روبیو درباره سیاست خارجی «اول آمریکا» بحث می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه، همان‌طور که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، ماه گذشته در مجمع عمومی سازمان ملل متحد (UNGA) گفت، این سیاست حول محور استفاده از قدرت آمریکا برای پیشبرد منافع آمریکا متمرکز است — و اغلب اوقات این منافع آمریکا به دوستان و متحدان آمریکا در سراسر جهان کمک می‌کند و کل غرب را تقویت می‌بخشد. اکنون، این مصاحبه کامل، روبیو را در توضیح عمیق‌تر بسیاری از تفکرات پشت آن سخنرانی و دکترین‌های گسترده‌تر سیاست خارجی ترامپ، و همچنین مسائل و چالش‌های پیش رو نشان می‌دهد.

«خب، فکر می‌کنم پیام آن سخنرانی در هسته بسیاری از آنچه ما سعی داریم در سیاست خارجی خود نهادینه کنیم قرار دارد»، روبیو در مورد سخنرانی خود در آکروپولیس به خبرگزاری بریتبارت گفت. «فکر می‌کنم مردم گاهی فراموش می‌کنند، مثل نگاه کردن به سیستم حکومتی ما، فرهنگ ما، ارزش‌های ما، چیزهایی که به عنوان یک کشور معتقدیم مهم هستند. این‌ها فقط کلمات روی کاغذ نیستند. آن‌ها توسط هزاران سال تمدن پشتیبانی می‌شوند. ما وارثان هستیم — ما از یونان و از روم، و در نهایت از طریق اروپا، بسیاری از ارزش‌هایی را که امروزه پایه‌های کشور ما را تشکیل می‌دهند، به ارث برده‌ایم. بسیاری از افراد این را حمله‌ای به سایر فرهنگ‌ها می‌دانند. اینطور نیست. من فقط می‌گویم هر فرهنگی باید به خودش افتخار کند. تنها فرهنگ و تنها تمدن در جهان امروز که به نظر می‌رسد بابت تاریخ و دستاوردهایش عذرخواهی می‌کند، غرب است و این تأثیر شدیدی بر سیاست خارجی دارد. برای ما مهم است که به خودمان یادآوری کنیم که ما نیز وارثان تمدنی بزرگ هستیم که کارهای بزرگی برای بشریت و جهان انجام داده است. بسیاری از چیزهایی که ما در زندگی روزمره خود بدیهی می‌انگاریم، چه اندازه و ثروت کشورمان باشد، چه دموکراسی و جمهوری ما باشد، چه تمام این موارد، از هیچ نیامده‌اند. آن‌ها از تاریخ مشترکی آمده‌اند که ما نیاز داریم دوباره کشف کنیم و بپذیریم. ما در این کشور تحت ریاست جمهوری ترامپ در حال انجام این کار هستیم. ما می‌خواهیم رهبران غربی بیشتری همین کار را انجام دهند.»

روبیو به خبرگزاری بریتبارت گفت که بسیاری از رهبران اروپایی و سایر رهبران غربی در واقع در حال پذیرش این دیدگاه از جهان هستند، به ویژه پس از سخنرانی او در ابتدای امسال در کنفرانس امنیتی مونیخ و سخنرانی مشابهی از جی.دی. ونس، معاون رئیس‌جمهور، در سال گذشته. او گفت «زمان می‌برد» تا پس از نفوذ این پیام‌ها، آن‌ها «به سیاست تبدیل شوند»، اما او متوجه تغییراتی، به ویژه «به صورت خصوصی» از سراسر جهان به سمت پذیرش ملموس‌تر چشم‌انداز ترامپ برای جهان می‌شود.

«بله، فکر می‌کنم متوجه شده‌ام که آن‌ها نسبت به آنچه ما می‌گوییم پذیرا هستند و حتی به صورت خصوصی، بسیاری از رهبران به شما خواهند گفت ‘آن سخنرانی عالی بود — ما با شما موافقیم’»، روبیو گفت. «بدیهی است که زمان می‌برد تا این به سیاست تبدیل شود. همچنین فکر می‌کنم هنوز، و فکر می‌کنم این درست است حتی در کشور ما اما قطعاً در اروپا و سایر نقاط جهان، هنوز نگرانی وجود دارد که پیوستن به این نقطه نظر و صحبت کردن به شیوه‌ای که ما کرده‌ایم، آن‌ها را در معرض انتقادات از سوی چپ افراطی، رسانه‌ها، دانشگاه‌ها و بوروکراسی ریشه‌دارشان قرار خواهد داد، زیرا ما اجازه داده‌ایم این نقطه نظر به عنوان چیزی شرور انگشت‌نمایی شود، در حالی که در واقع باید به عنوان چیزی خوب پذیرفته شود. بنابراین پاسخ مثبت است. من پذیرش بیشتری را حس می‌کنم و فکر می‌کنم آنچه واقعاً شروع به دیدن آن خواهید کرد، بروز این موضوع در انتخابات است، زیرا رهبران بیشتری حاضر به گفتن این موارد و سپس انتخاب شدن هستند. این در نهایت چیزی است که نحوه پاسخ سایر کشورها به منافع مشترک ما را تغییر خواهد داد.»

سخنرانی روبیو در آکروپولیس بسیاری را به بحث و جدل کشاند که آیا او از اظهارات قبلی خود مبنی بر عدم قصد رقابت برای ریاست جمهوری علیه ونس اگر ونس در سال ۲۰۲۸ نامزد شود، عقب‌نشینی خواهد کرد یا خیر، و خبرگزاری بریتبارت از او پرسید که آیا از آن زمان چیزی تغییر کرده است. روبیو گفت که به سؤالات مربوط به سال ۲۰۲۸ پاسخ نخواهد داد و گفت که او همه آنچه را که فعلاً در این مورد می‌خواهد بگوید گفته است — و همچنین روشن کرد که همه در دولت، از خود او گرفته تا ونس و اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری و دیگران، فقط بر انجام وظایف خود متمرکز هستند.

«من همه چیز را گفته‌ام. من قبلاً چیزهایی گفته‌ام. مثل اینکه مهم نیست چند بار آن را تکرار کنید. بنابراین در این مرحله، من دیگر به هیچ سؤالی درباره سال ۲۰۲۸ پاسخ نمی‌دهم»، روبیو گفت. «این چیزی علیه شما نیست. می‌دانم که این اولین بار است که صحبت می‌کنیم. اما برخی از این خبرنگاران، تنها چیزی که از من می‌پرسند همین است. من دیگر خسته شده‌ام. من دارم کارم را انجام می‌دهم. من دو شغل دارم و بر روی آن‌ها متمرکز هستم — و آن‌ها تقریباً تمام ساعات روز را می‌گیرند. گاهی بسته به روز، ساعت کافی در روز برای رسیدگی به کارم ندارم. من دیگر وقت برای آن سؤالات ندارم. در مورد سخنرانی، من باید چه کار کنم؟ منظورم این است که من وزیر امور خارجه هستم. من باید نماینده این کشور در صحنه بین‌المللی باشم. فکر می‌کنم مردم، اگر مردم از سخنرانی خوششان آمد، باید خوشحال و راضی باشند که وزیر امور خارجه‌شان پیام مهمی را در صحنه جهانی ارائه می‌دهد. من فقط دارم کارم را انجام می‌دهم. همه اینجا دارند کارشان را انجام می‌دهند. معاون رئیس‌جمهور در حال حاضر در حال کمپین برای حفظ اکثریت ما [در کنگره] است. او دارد کارش را انجام می‌دهد. می‌دانید، وزیر خزانه‌داری دارد ایران را با تحریم‌ها فلج می‌کند — او دارد کارش را انجام می‌دهد. همه دارند کارشان را انجام می‌دهند و فکر می‌کنم ما همه بخشی از یک تیم هستیم. و فکر می‌کنم وقتی اعضای تیم کارشان را انجام می‌دهند و خوب انجام می‌دهند، باید تشویق شویم. و امیدوارم من هم در نقش‌هایم خوب عمل کنم. ماجرا تقریباً همین است.»

این مصاحبه بلند و تصویری با روبیو، جالب توجه است که روز پنجشنبه فیلمبرداری شد، پیش از آنکه شورش‌های خشونت‌آمیز چپ‌گرایان قاره اروپا را از فرانسه تا ایتالیا و آلبانی و بیشتر فرا بگیرد. این مصاحبه همچنین درست قبل از انتخابات صربستان انجام شد، جایی که الکساندر ووچیچ، رئیس‌جمهور سابق، پس از آنکه اوایل امسال به دلیل محدودیت دوره ریاست جمهوری از مقام خود کنار رفت، برای تصدی پست نخست‌وزیری رقابت می‌کند. ووچیچ از دیدگاه ترامپ درباره جهان استقبال کرده و در یک مصاحبه انحصاری در بلگراد اوایل امسال به خبرگزاری بریتبارت گفت که اگر ترامپ در طول دومین دوره ریاست جمهوری خود از صربستان بازدید کند، با استقبال قهرمانانه مواجه خواهد شد. ترامپ آن مصاحبه را در Truth Social به اشتراک گذاشت. فرانسه، در ضمن، انتخابات پیش‌رو در سال ۲۰۲۷ دارد، جایی که مرین لو پن محافظه‌کار به نظر می‌رسد محبوب‌ترین گزینه برای پیروزی در ریاست جمهوری است و البته در ایتالیا، دولت ائتلافی به سرپرستی جورجیا ملونی، نخست‌وزیر و ماتئو سالوینی، معاون نخست‌وزیر ملی‌گرای بسیار محافظه‌کارتر اداره می‌شود. سالوینی نیز اوایل امسال در میلان — محل شورش‌های خشونت‌آمیز چپ‌گرایان در آخر هفته که ملونی آن‌ها را محکوم کرده است — مصاحبه‌ای با خبرگزاری بریتبارت داشت — مصاحبه دیگری که ترامپ در Truth Social به اشتراک گذاشت.

سفر روبیو به یونان در این زمان به طور خاص مهم بود زیرا همزمان با تلاش یونانیان و قبرسی‌ها برای دنبال کردن یک استراتژی استقلال انرژی بسیار آمریکایی انجام شد. هر دو کشور به طور فعال با غول‌های انرژی آمریکایی برای جستجو و بهره‌برداری از ذخایر عظیم گاز طبیعی خود در دریاهای اطراف کشورشان همکاری می‌کنند — کاری که بخش زیادی از سایر کشورهای اروپایی از انجام آن مقاومت کرده‌اند — و بدین ترتیب سعی دارند دشمنان غرب مانند روسیه و برخی بازیگران خاورمیانه را در زمینه سلطه انرژی تضعیف کنند. منابع مطلع به خبرگزاری بریتبارت گفتند که روبیو در دیدار خود با کیریاکوس میتسوتاکیس، نخست‌وزیر یونان، مقدار زیادی درباره انرژی بحث کرد. میتسوتاکیس نیز در دو سال اخیر در چند مصاحبه مختلف با خبرگزاری بریتبارت شرکت کرده است که هر دو مورد تحسین شدید از جانب خود ترامپ برای او و برای یونان را به همراه داشته‌اند. نیکوس کریستودولیدس، رئیس‌جمهور قبرس نیز در یک مصاحبه با خبرگزاری بریتبارت شرکت کرد که ترامپ ماه گذشته در مجمع عمومی سازمان ملل نیز آن را در Truth Social به اشتراک گذاشت.

هنگام پرسش درباره این تمرکز انرژی — چیزی که بسیاری از پوشش‌های رسانه‌های جریان اصلی از سفر روبیو نادیده گرفتند — روبیو به خبرگزاری بریتبارت گفت که یونان می‌تواند در زمینه توسعه انرژی راه را برای جهان هدایت کند. علاوه بر تمرکز یونان بر «اکتشاف انرژی» و تولید، روبیو همچنین گفت که یونانیان به دلیل موقعیت ژئوپلیتیکی خود، مزیت عظیمی بر بسیاری از قدرت‌های دیگر جهان دارند زیرا می‌توانند «اتصال‌دهنده» جهان از شرق به غرب و از شمال به جنوب باشند — و بالعکس در هر دو مورد.

«خب، اگر متوجه شده باشید، در ۱۰ سال گذشته بسیاری از احمق‌بازی‌ها در سراسر جهان درباره انرژی وجود داشت، چگونه انرژی را کم‌اهمیت جلوه دهیم، در واقع با افتخار از اینکه انرژی چقدر گران شده است، سوخت‌های فسیلی برای حذف آن‌ها، حالا دیگر کسی درباره آن صحبت نمی‌کند، درست است؟» روبیو هنگام پرسش درباره این تمرکز سفر خود گفت. «همه اکنون، متأسفانه، این بحران جهانی به ما یادآوری کرده است که در هسته هر کاری که می‌خواهیم انجام دهیم، چه برق‌رسانی به زندگی روزمره ما، صنایع ما یا دفاعیات ما باشد، انرژی لازم است. فکر می‌کنم یونان در جایگاه بسیار خاصی قرار دارد، هم از نظر جغرافیایی و هم سیاسی. از نظر سیاسی، آن‌ها نسبت به اکتشاف انرژی باز هستند. در واقع، آن‌ها تشویق می‌شوند. آن‌ها هیجان‌زده هستند و جمعیت آن‌ها نیز به نظر می‌رسد از آن حمایت می‌کند. بنابراین این خوب است. و سپس از نظر جغرافیایی، آن‌ها در مکان کلیدی به عنوان یک کریدور ترانزیت برای ساخت خطوط لوله و روش‌های انتقال انرژی قرار دارند. زیرا انرژی فقط به اندازه توانایی شما در جابه‌جایی آن خوب است، چه نفت باشد، چه گاز یا تولید برق. آن‌ها در مکان بسیار مهمی قرار دارند زیرا در مکان کاملی هستند. آن‌ها همیشه اتصال‌دهنده بین اروپا، آفریقا و خاورمیانه بوده‌اند. آن‌ها در مکان کلیدی قرار دارند که علاوه بر تولید انرژی، می‌توانند واقعاً به حمل آن به شمال به اروپا و به جنوب به اسرائیل، خاورمیانه و فراتر از آن کمک کنند. آن‌ها اکنون از نظر جغرافیایی برای انرژی در موقعیت بسیار مطلوبی قرار دارند، همان‌طور که در طول تاریخ برای تجارت و بسیاری از صنایع دیگر بوده‌اند.»

یکی از چیزهایی که یونان تا حد زیادی به لطف دولت ترامپ پذیرفته است، بودن در نقطه محوری مرکزی所谓的 کریدور عمودی (Vertical Corridor) است که گاز طبیعی آمریکایی — و در نهایت امیدواریم گاز طبیعی یونانی، قبرسی و سایر کشورهای غربی — را از طریق خطوط لوله و سایر کریدورهای تجاری از جنوب شرقی اروپا به اروپای مرکزی، شمالی و شرقی تا اوکراین و همه جا در مسیر منتقل می‌کند. هنگام پرسش درباره این موضوع، و اینکه آیا دولت ترامپ امیدوار است سایر کشورهای اروپایی مانند بریتانیا، آلمان، فرانسه و ایتالیا به مواضع عاقلانه‌تری که یونان در زمینه اکتشاف، تولید و جابه‌جایی انرژی اتخاذ کرده است، بپیوندند تا از جریان انرژی کشورهای خصم به غرب جلوگیری کنند — مانند وابستگی قبلی اروپایی‌ها به گاز طبیعی روسیه در آستانه حمله روسیه به اوکراین در دوران ریاست جمهوری جو بایدن، دموکرات در کاخ سفید — روبیو گفت «قطعاً».

«یادم هست که در آن زمان در سنای آمریکا بودم، اما رئیس‌جمهور ترامپ — در دوره اول خود — گفت که آلمانی‌ها خود را در برابر انرژی روسیه به عنوان ابزاری برای اخاذی در صورت تعارض آسیب‌پذیر کرده‌اند و آن‌ها خندیدند، او را مسخره کردند»، روبیو گفت. «رسانه‌های ما رئیس‌جمهور را به خاطر گفتن این حرف مسخره کردند و رسانه‌های ما رهبران اروپایی را که به رئیس‌جمهور می‌خندیدند جشن گرفتند. خب، حدس بزنید چه شد؟ دقیقاً همان اتفاقی افتاد. وابستگی آن‌ها به انرژی روسیه یکی از دلایلی است که پوتین وارد اوکراین شد زیرا فکر می‌کرد می‌تواند، زیرا باور داشت اروپا اقدامی نخواهد کرد، بنابراین امیدوارم آن درس را آموخته باشند. به نظر می‌رسد اکنون آموخته‌اند، اما زمان می‌برد تا مهندسی معکوس ۲۰ سال هذیان سبز (green hyperbole) از نظر باور به اینکه کاملاً سبز خواهند شد و باور آن‌ها که به نوعی می‌توانستند هیچ منبع انرژی داخلی توسعه ندهند و در واقع بیش از حد به یک روش وابسته باشند، انجام شود. بنابراین پاسخ این است که امیدوارم چنین باشند زیرا آینده اروپا به آن بستگی دارد. در حال حاضر، اقتصاد آن‌ها متأسفانه با رکود واقعی در اکثر این کشورها روبرو است زیرا هزینه‌های سوخت آن‌ها، هم برای برق و هم برای حمل‌ونقل، به طرز باورنکردنی بالایی است. آن‌ها حتی قبل از درگیری‌های اخیر نیز بالاتر از حد معمول بودند.»

این همچنین نخستین مصاحبه اصلی روبیو پس از استعفای کیمبرلی گیلفویل، سفیر فعلی سابق آمریکا در یونان است. هنگام پرسش درباره آینده روابط آمریکا و یونان، روبیو گفت از آنجا که تنها چند روز از استعفای او گذشته است، دولت واضحاً هنوز آماده معرفی جایگزین نیست، اما رابطه بین دو کشور همچنان به قدرتمندی همیشه است و فقط قوی‌تر خواهد شد. او به طور خاص از نقش یونان در ناتو تمجید کرد، زیرا یونان یکی از معدود کشورهایی است که مستقل از فشارهای ترامپ، هزینه‌های دفاعی خود را افزایش داده است.

«خب، یونان کشور مهمی است، بسیار مهم. آن‌ها متحد عالی ایالات متحده هستند»، روبیو گفت. «آن‌ها در راه‌های بسیار متفاوت به ما کمک کرده‌اند و برای آینده ما مهم هستند. آن‌ها سنگ بنای بسیاری از چیزهایی هستند که برای ما اهمیت دارند، چه استقلال انرژی باشد، چه ثبات منطقه‌ای، چه ناتو و نقشی که در ناتو ایفا می‌کنند. بنابراین یونان شایسته یک سفیر قوی و خوب است که دسترسی و اعتماد رئیس‌جمهور را داشته باشد. بنابراین واضح است که ما در مراحل اولیه هستیم. این مصاحبه حدود ۴۸ ساعت پس از وقوع همه این موارد انجام شد. بنابراین فرآیندی برای شناسایی فرد مناسب وجود خواهد داشت و واضح است که ما باید از کل فرآیند تأیید عبور کنیم. در این میان، مطمئن خواهیم شد که تیم خوبی از افراد را در آنجا روی زمین داریم. هیچ وجه نباید این موارد را به عنوان نوعی کم‌اهمیت جلوه دادن رابطه یونانی تلقی کرد. برعکس، فکر می‌کنم آنقدر برای ما مهم است که مهم است فردی که آنجا حضور دارد از حمایت و اعتماد کامل رئیس‌جمهور برخوردار باشد. بنابراین مجبور خواهیم بود زمان ببریم تا مشخص کنیم فرد مناسب کیست زیرا می‌خواهیم به یونان سفیری بدهیم که شایسته و مستحق آن است و در سطح رابطه و میزان اهمیت آن قرار دارد.»

یکی از حوزه‌های کلیدی موفقیت بزرگ در دوره دوم ترامپ، استدلال کرد روبیو، چرخش‌ها در آمریکای لاتین و در سراسر نیمکره غربی به سمت دولت‌های طرفدار آمریکا و دور از چپ‌گرایان و سوسیالیست‌ها است. اخیراً، انتخابات در کلمبیا و پرو شاهد انتخاب رؤسای جمهور محافظه‌کار و طرفدار آمریکا بود و برزیل نیز به نظر می‌رسد در آستانه انجام همین کار است. روبیو استدلال کرد که ترامپ اعتبار کافی برای این موضوع دریافت نمی‌کند. او همچنین گفت که تمرکز عظیمی در دوره دوم ترامپ بر حیاط خلوت خود ایالات متحده در نیمکره غربی بوده است.

«فکر می‌کنم فناوری به ما امکان داده است با جهان ارتباط برقرار کنیم، به طوری که امروز می‌توانید فوراً با کسی در نیمه دیگر جهان صحبت کنید»، روبیو گفت. «این به نوعی باعث شد ما فراموش کنیم که با وجود آن، جغرافیا هنوز واقعی است. وقتی پای مردم در میان است، جغرافیا هنوز واقعی است. هر چیز بدی که در نیمکره غربی رخ دهد، سریع‌تر بر ما تأثیر می‌گذارد تا اگر چیز بدی در آفریقا یا خاورمیانه یا آسیا یا هر جای دیگر رخ دهد. بنابراین ما باید فقط از منظر منافع ملی خود به آن اهمیت دهیم. درک کنید که سیاست خارجی آمریکا، در هسته خود، باید منافع ملی ایالات متحده باشد. در منافع ملی ایالات متحده است که در منطقه‌ای زندگی کنیم که در آن ما نه تنها شرکا بلکه متحدانی داریم که تا حد ممکن باثبات و امن هستند و این چیزی است که ما امیدواریم به آن دست یابیم. اکنون آن را می‌بینید. اکنون مردم این کشورها این انتخاب را از طریق انتخابات خود انجام داده‌اند، اما ما دیده‌ایم که کشور پس از کشور در مکان پس از مکان پس از مکان، نامزدهای طرفدار غرب، طرفدار آمریکا و ضد کارتلهای مواد مخدر را انتخاب کرده‌اند و این فرصتی تاریخی و منحصر به فرد ایجاد کرده است که صریحاً پوشش رسانه‌ای شایسته خود را دریافت نکرده است و رئیس‌جمهور ترامپ اعتبار شایسته خود را برای این واقعیت که امروز، اگر نقشه نیمکره غربی را جلوی شما بگذارم و بگوییم قرمز برای طرفدار آمریکا، آبی برای ضد آمریکا، قرمزها همچنان در حال رشد هستند و آبی‌ها به تنها چند مکان کاهش یافته‌اند، دریافت نکرده است. این یک دستاورد تاریخی فوق‌العاده است، چیزی که ما باید بر اساس آن بسازیم و بر آن بسیار متمرکز هستیم.»

برخی حدس زده‌اند که آیا تعطیلی USAID، آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده که اکنون منحل شده و توسط ترامپ و روبیو به دلیل نگرانی از اینکه پول مالیات‌دهندگان آمریکایی سازمان‌های غیردولتی (NGOs) چپ‌گرای ضد آمریکایی را تأمین مالی می‌کرد، بسته شد، تأثیر اضافی تضعیف سوسیالیست‌های چپ‌گرا در سراسر آمریکای لاتین را داشته است. روبیو گفت که فکر نمی‌کند این دو مورد کاملاً بی‌ارتباط باشند.

«فکر نمی‌کنم تا حدی تصادفی باشد که انتقال کمک‌های خارجی به وزارت امور خارجه و دور از سازمان مستقلی که هر کاری می‌خواست انجام می‌داد، یعنی USAID، تأثیر مستقیمی بر آنچه در منطقه رخ می‌دهد داشته است»، روبیو گفت. «قطعاً گروه‌هایی در آن منطقه وجود دارند که به وضوح با چپ‌گرایان ضد آمریکایی همسو هستند. اکنون ممکن است به عنوان NGO محیط زیستی یا گروهی که برای جمعیت بومی این کشورها کار می‌کند لباس پوشیده باشند، اما واقعیت این است که آن‌ها بخشی از این شبکه جهانی NGOهای ضد آمریکایی هستند و ما بسیاری از آن‌ها را تأمین مالی می‌کردیم. ما بسیاری از آن‌ها را تأمین مالی می‌کردیم. اکنون کمک‌های خارجی ما — ما همچنان سخاوتمندترین کشور جهان در کمک‌های خارجی هستیم — اما تفاوت این است که کمک‌های خارجی ما اکنون به طور خاص برای پیشبرد منافع ملی طراحی شده است. ما قرار نیست برای چیزهایی که برای آمریکا بد است پول بپردازیم. ما قرار نیست پول به افراد یا سازمان‌هایی بدهیم که از آمریکا متنفر هستند و آیا می‌توانم به شما ثابت کنم که تأثیر مستقیمی بر این انتخابات داشته است، مطمئن نیستم که مطالعه کرده باشیم اما به نظر شخصی من تصادفی نیست. فکر می‌کنم چیز دیگری که در حال رخ دادن است این است که این‌ها رؤسای جمهور عروسک نیستند. آن‌ها توسط جمعیت خود انتخاب شده‌اند. آن‌ها تصمیماتی خواهند گرفت، همان‌طور که باید، که در منافع ملی کشورهای مربوطه خود باشد. اما آنچه آن‌ها هستند این است که رهبرانی نیستند که از آمریکا متنفر باشند. آن‌ها رهبرانی هستند که ترجیح می‌دهند با ما بیشتر از هر کشور دیگری در جهان مشارکت کنند و اولویت‌های مشابه ما را دارند. آن‌ها می‌خواهند این سازمان‌های تروریستی مواد مخدر که در منطقه فعالیت می‌کنند را منحل کنند. آن‌ها سرمایه‌گذاری بیشتر آمریکایی در کشورهای خود را می‌خواهند. آن‌ها می‌خواهند از آنچه ما در صحنه جهانی انجام می‌دهیم حمایت کنند. فکر می‌کنم این دستاورد فوق‌العاده رئیس‌جمهور ترامپ است و چیزی که فکر می‌کنم هنوز پوشش کافی دریافت نکرده است. اما اشکالی ندارد. تاریخ و ماه‌ها و سال‌های آینده، فکر می‌کنم، شروع به دادن اعتبار شایسته به او خواهند کرد.»

از زمان تعطیلی USAID، وزارت امور خارجه مدیریت کمک‌های خارجی، به ویژه در مورد بلایا را مستقیماً بر عهده گرفته است. اخیراً، وزارت امور خارجه به پاناما در پاسخ به زلزله‌ای شدید که اوایل ماه جاری این متحد بسیار مهم را فرا گرفت کمک کرده است — و به طور مشابه به پاسخ به زلزله‌ها در کلمبیا و ونزوئلا و همچنین طوفان در جامائیکا کمک کرده است.

«کمک‌های خارجی وجود دارد، مانند کمک به آن‌ها برای مقابله با مسائل بهداشتی و مسائل توسعه اقتصادی»، روبیو گفت. «و سپس پاسخ بشردوستانه: طوفان، زلزله، بلایای طبیعی. بدون شک، کمک‌های خارجی از نظر کمک‌های مستقیم بسیار بهتر شده است و در حال بهبود است. اما هنوز کارهایی برای انجام دادن باقی مانده است. ما در حال بهبود آن هستیم و این یک فرآیند تطبیق است. موردی که بی‌قید و شرط اکنون بهتر است — منظورم این است که به مراتب، فقط شب و روز است — پاسخ بشردوستانه است. سریع‌تر است. مؤثرتر است. خیلی سریع‌تر از همیشه به هدف می‌رسد. ما قادر هستیم، برای مثال، تیم‌های جستجو و نجات را به طور قابل توجهی سریع‌تر از مدل قدیمی اعزام کنیم و حتی نیروهای واکنش سریع اعتراف می‌کنند و به ما می‌گویند که اینطور است. بنابراین هر مورد متفاوت است. ونزوئلا یک فاجعه بود و ما مجبور بودیم وارد شویم و اساساً فرودگاه آن‌ها را اداره کنیم زیرا فرودگاه آن‌ها بسته شده بود. بدون آن نمی‌توانستید کمک‌ها را وارد کنید. اما فقط مقدار کمک‌هایی که به آنجا رفت فوق‌العاده و تاریخی بود. جامائیکا نخستین آزمایش سیستم ما بود — در آنجا عالی عمل کرد. پاناما، متفاوت از ونزوئلا، به همان اندازه بد نبود، به نظر می‌رسد تلفات جانی قابل توجهی به خودی خود وجود نداشته است، اما آن‌ها آن ویرانی را داشتند. آنچه می‌بینید پوشش رسانه‌ای است. سفیر [کوین] کابررا به شما خواهد گفت: پوشش رسانه‌ای در پاناما آن را به رسمیت می‌شناسد. آن‌ها می‌بینند که آمریکا سریع و نخستین بود. ما بیشتر از آنچه نیاز داریم انجام نمی‌دهیم. ما همه آنچه نیاز داریم انجام می‌دهیم و بر اساس آنچه آن‌ها به ما می‌گویند نیاز دارند، نه آنچه ما به آن‌ها می‌گوییم نیاز دارند، انجام می‌دهیم و فوق‌العاده خوب عمل کرده است. بنابراین همه چیز بسیار متفاوت است. راستی، فقط آنجا نیست. ما توانسته‌ایم با آن لغزش گل در آسیا کمک کنیم. ما توانسته‌ایم در جاهای دیگر کمک کنیم، اما ما به آن کشورها تکیه می‌کنیم تا به ما بگویند ‘این چیزی است که ما نیاز داریم، این چیزی است که ما می‌خواهیم’ و سپس سعی می‌کنیم اگر برای ما موجود باشد، آن شکاف را پر کنیم. اما بدون شک بخشی از این موضوع است. یکی از چیزها این است: اگر شما می‌خواهید رهبری طرفدار آمریکا در یک دموکراسی باشید، باید به رأی‌دهندگان بروید و بگویید ‘دوستان، ما دوستان ایالات متحده هستیم و این‌ها مزایای دوست بودن با ایالات متحده است.’ فکر می‌کنم مردم پاناما اکنون آن را می‌بینند و فکر می‌کنم در جامائیکا آن را دیدند و فکر می‌کنم در ونزوئلا آن را دیده‌اند. بنابراین برای مدت طولانی ما از کشورها خواستیم که با ما دوستانه باشند، اما ما آن‌ها را پاداش ندادیم. پاداشی برای خوب بودن با آمریکا وجود نداشت. اغلب به نظر می‌رسید ما توجه بیشتری به دشمنان خود داشتیم تا دوستان خود. این زیر رئیس‌جمهور ترامپ تغییر کرده است و فکر می‌کنم به طرق متعدد در هسته نه تنها تغییراتی که در نیمکره دیده‌اید، بلکه چیزی که امیدوارم آن را دائمی و ماندگار کند، قرار دارد.»

روبیو همچنین در این مصاحبه به هر دو درگیری بزرگ جهانی که در حال حاضر در جریان است؛ جنگ روسیه در اوکراین و جنگ با ایران پرداخت. هنگام پرسش درباره اینکه چگونه آمریکا جنگ اوکراین را پایان می‌دهد، همان‌طور که بسیاری از آمریکایی‌ها مایل به دیدن آن هستند، و همچنین درباره توافق اخیر اعلام شده توسط ترامپ با روس‌ها درباره سوخت دیزل، روبیو ابتدا توافق دیزل را مطرح کرد و آن را به چند بخش تقسیم کرد.

«اجازه دهید این را به دو دسته تقسیم کنم زیرا هر دو بسیار مهم هستند. اجازه دهید با مهم‌ترین مورد شروع کنم و آن این است که در نهایت وظیفه رئیس‌جمهور ایالات متحده و همه ما که برای او کار می‌کنیم این است که مطمئن شویم منافع ملی ایالات متحده پیش از هر چیز دیگری در اولویت است»، روبیو گفت. «باشه، پیش از آنچه برای کشور دیگری خوب است، پیش از آنچه برای قاره دیگری خوب است، آنچه برای آمریکا خوب است. باید اینطور باشد زیرا اگر ما مراقب منافع ملی خود نباشیم، هیچ کس دیگری نخواهد بود. راستی، من انتظار دارم هر کشور اشیاء را اینگونه ببیند. مثل اینکه من انتظار دارم دولت کلمبیا منافع ملی کلمبیا را به عنوان اولویت خود قرار دهد، بنابراین ما باید منافع ملی خود را به عنوان اولویت شماره یک بالاتر از هر چیز دیگری قرار دهیم. این به معنای عمدی جستجوی چیزهایی که برای کشورهای دیگر بد است نیست و امیدوارم آنچه در منافع ملی ما است در منافع ملی آن‌ها نیز باشد. اما اگر تعارضی بین آنچه برای آن‌ها خوب است و آنچه برای ما خوب است پیش آید، ما همیشه باید طرفدار آنچه برای ما خوب است باشیم. در حال حاضر، این اقتصاد، با توجه به آنچه در سراسر جهان رخ می‌دهد، به عرضه بیشتر دیزل در اقتصاد جهانی نیاز دارد و ما قبلاً این کار را یک بار انجام داده‌ایم. رئیس‌جمهور انتخاب کرد دوباره این کار را انجام دهد، که یک تعلیق ۳۰ روزه تحریم‌ها برای اجازه دادن به تحویل بیشتر دیزل روسی به بازار جهانی است. این بر ایالات متحده تأثیر خواهد گذاشت و کمک خواهد کرد. به کشورهای دیگر نیز کمک خواهد کرد و این تصمیمی است که او نه به این دلیل گرفت که برای اوکراین بد یا برای روسیه خوب است، بلکه به این دلیل است که برای آمریکا خوب است و برای آمریکا مهم است.»

در مورد پایان جنگ، او گفت که مبارزه فقط به کسر کوچکی از بخشی از شرق اوکراین رسیده است و اوکراینی‌ها حق دارند نگران یک مسیر نظامی روسی مستقیم به کییف باشند اگر روس‌ها کنترل آن بخش باقی‌مانده از استان شرقی را به دست آورند.

«اکنون بیایید درباره آن تعارض بین روسیه، جنگ بین روسیه و اوکراین صحبت کنیم»، روبیو گفت. «واقعیت این است: این جنگ صادقانه درباره یک بخش از اوکراین به نام دونتسک است. روس‌ها حدود ۱۱ درصد از آن منطقه را اشغال نکرده‌اند، در آن استان، دونتسک، یا در آن منطقه دونتسک، اوکراینی‌ها خط دفاعی دارند که در آن لانه کرده‌اند. آن‌ها استدلال می‌کنند، و استراتژیست‌های نظامی می‌گویند درست است، که این آخرین خط قابل دفاع است. اگر آن را تسلیم کنند، چیزی برای دفاع از کییف وجود ندارد. از آنجا، فقط یک شلیک مستقیم به کییف است. هسته این تعارض این است که روسیه تمام دونتسک، از جمله آن خط دفاعی را به عنوان بخشی از قلمرو خود مطالبه می‌کند. این چیزی است که آن‌ها به عنوان پیروزی تعریف کرده‌اند. و اوکراین گفته است ‘ما نمی‌توانیم آن ۱۱ درصد باقی‌مانده از دونتسک را تسلیم کنیم زیرا آن خط دفاعی آخرین خط قابل دفاع ما است.’ بنابراین، این در هسته این تعارض قرار دارد. اکنون مسائل زیادی در حال رخ دادن است، اما در نهایت واقعاً آنچه بر سر آن می‌جنگند همین است. چگونه بر سر آن می‌جنگند؟ روس‌ها نتوانسته‌اند در میدان نبرد پیشروی کنند و آن منطقه را تصرف کنند. بنابراین آنچه انجام می‌دهند اعمال درد فوق‌العاده بر مردم اوکراین از طریق حملات پهپادی، از طریق حملات موشک بالستیک، تلاش برای تخریب زیرساخت‌های انرژی، برق — توانایی اوکراین برای تولید برق، به ویژه با نزدیک شدن زمستان است. اوکراین چگونه پاسخ داده است؟ آن‌ها با حمله به پالایشگاه‌های نفت و گاز روسیه پاسخ داده‌اند که هسته نحوه تأمین مالی اقتصاد خود است و جنگ را برای نخستین بار به خانه آورده‌اند. روس‌ها انفجارهایی را در مسکو، در سنت پترزبورگ، عمق قلمرو خود می‌بینند. دیگر جنگی دور از دسترس نیست. بنابراین، این وضعیتی است که در آن قرار داریم — نه وضعیتی آسان برای مذاکره و نه وضعیتی آسان برای اصلاح. ایالات متحده همچنان مایل، قادر و آماده است در صورت ظهور فرصت، نقش میانجی‌گری را برای پایان دادن به این جنگ از طریق یک تسویه حساب مذاکره‌شده، که ما فکر می‌کنیم این جنگ در نهایت به این شکل پایان خواهد یافت، ایفا کند. اما آسان نبوده است، نه به دلیل کمبود تلاش، نه به این دلیل که جرد [کوشنر] و استیو [ویتکاف] و دیگران زمان زیادی را صرف آن کرده‌اند، بلکه به این دلیل که پویایی‌هایی که به تازگی برای شما توصیف کردم به نظر می‌رسد اکنون به شدت ریشه‌دار هستند. ما تا حد امکان ادامه خواهیم داد تا ببینیم چه کاری می‌توانیم انجام دهیم. ما می‌خواهیم جنگ پایان یابد، اما در نهایت ما اولویت‌های دیگری در سراسر جهان داریم که بر آن‌ها متمرکز هستیم.»

ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، حدود دو و نیم سال از دوره‌ای که به طور دموکراتیک برای آن انتخاب شده است، گذشته است و اوکراین — همان‌طور که قانون اساسی آن با اعلام وضعیت اضطراری اجازه می‌دهد — انتخابات را از زمان شروع جنگ چند سال پیش به حالت تعلیق درآورده است. هنگام پرسش درباره اینکه آیا زمان آن رسیده است که اوکراین برای برگزاری انتخابات فراخوان دهد تا رأی‌دهندگان اوکراینی بتوانند در این مورد نظر بدهند، روبیو گفت مسئله انتخابات مهم است و «بی‌ربط» نیست اما اساساً پویایی مشکلات آنجا را حل نخواهد کرد.

«ببینید، مسئله انتخابات مطرح می‌شود و من نمی‌گویم بی‌ربط است، اما این در هسته دلیل ادامه جنگ نیست»، روبیو گفت. «آنچه می‌خواهم بگویم ناامیدی بیش از هر چیز دیگری است و ما درباره آن به صورت عمومی صحبت کرده‌ایم. برای مثال، ماه‌ها پیش، حملاتی به کشتی‌های انرژی در دریای سیاه دیده‌ایم و شکایات زیادی وجود داشته است زیرا شرکت‌های آمریکایی ما را صدا می‌زنند و می‌گویند ‘هی، آن نفت ما روی آن کشتی بود که توسط اوکراین هدف قرار گرفت.’ اکنون، من باور نمی‌کنم اوکراین عمداً آن‌ها را هدف قرار داده باشد، اما آن کشتی‌ها مورد اصابت قرار گرفتند و ما از قبل جهانی را داریم که با بحران انرژی روبرو است به دلیل آنچه در هرمز رخ می‌دهد، آنچه در دریای سرخ رخ می‌دهد، آنچه در مکان‌های مختلف رخ می‌دهد. ما به هیچ موقعیت تشدیدکننده نیاز نداریم و ناامیدی وجود داشته است که علیرغم این درخواست‌ها، این اتفاق افتاده است. بنابراین این موضوع به سطح آمده است. این به معنای این نیست که ما ناامیدی‌هایی با طرف روسی نیز نداریم. رئیس‌جمهور دوست ندارد این تصویر موشک بالستیک که به یک ساختمان آپارتمانی در کییف برخورد می‌کند و شهروندان بی‌گناه را به دلیل آن از بین می‌برد، ببیند. او هم آن را دوست ندارد. به همین دلیل تلاش برای دستیابی به راه‌حل برای این موضوع بسیار ناامیدکننده بوده است.»

در مورد ایران، روبیو گفت که او می‌فهمد رأی‌دهندگان آمریکایی در خواست پایان آن کجا هستند اما همچنین استدلال کرد که ترامپ یک هدف نظامی بزرگ را برای جلوگیری از ایران از هرگز به دست آوردن سلاح هسته‌ای محقق کرده است.

«خب، مهم است که به مردم یادآوری کنیم چرا این موضوع از همان ابتدا آغاز شد»، روبیو در مورد جنگ در ایران گفت. «ایران می‌خواست سپری متعارف از ده‌ها و ده‌ها هزار موشک و پهپاد بسازد. زمانی که به آن نقطه رسیدند، می‌توانستند به جهان بگویند ‘دوستان، ما اکنون می‌خواهیم یک سلاح هسته‌ای بسازیم و شما هیچ کاری نمی‌توانید انجام دهید زیرا ما این همه پهپاد و این همه موشک داریم که کل منطقه را نابود خواهیم کرد، بنابراین نمی‌توانید به ما دست بزنید. ما مصون هستیم.’ رئیس‌جمهور اجازه نمی‌داد آن‌ها پشت سپر سلاح‌های متعارفی که سعی داشتند به دست آورند، پنهان شوند و سلاح هسته‌ای بسازند. بنابراین او نیروی دریایی آن‌ها را نابود کرد، نیروی هوایی آن‌ها را نابود کرد، کارخانه‌هایی که موشک تولید می‌کنند را نابود کرد. اکنون آن‌ها هنوز آن‌ها را دارند، اما نمی‌توانند به تعدادی که قبلاً می‌ساختند بسازند — آن‌ها توانایی بسیار کمتری برای ساخت به روشی که قبلاً داشتند دارند، زیرا او کارخانه‌های پهپاد و موشک آن‌ها را نابود کرده است. آن‌ها نیروی هوایی ندارند. آن‌ها نیروی دریایی ندارند و بسیاری از سامانه‌های پدافند هوایی را نیز از دست داده‌اند. بخش‌های بزرگی از کشور آن‌ها در صورت لزوم به شدت در برابر حملات آینده آسیب‌پذیر هستند. بنابراین او آن هدف را محقق کرده است. آن‌ها دیگر نمی‌توانند پشت سپر متعارف برای ساخت سلاح هسته‌ای پنهان شوند. هدف دوم این است که آن‌ها تنگه هرمز را گروگان گرفتند. آن‌ها به هر حال این کار را می‌کردند. تصور کنید اگر ایران سلاح هسته‌ای داشت. در آن نقطه، می‌توانستند بگویند ‘راستی، ما مالک تنگه هرمز هستیم و شما نمی‌توانید هیچ کاری انجام دهید زیرا ما فقط به کشتی‌ها ضربه نمی‌زنیم، اگر سعی کنید کاری انجام دهید، از سلاح هسته‌ای علیه شما استفاده خواهیم کرد.’ آن‌ها سعی در کنترل تنگه هرمز دارند. آن‌ها امروز کنترل تنگه را از دست دادند. به طور متوسط، در ۱۰ روز گذشته... حدود ۱۳ تا ۱۴ میلیون بشکه نفت از تنگه هرمز به بازار جهانی [در روز] عبور می‌کند. بعضی روزها در واقع معادل قبل از درگیری است. ارتش ایالات متحده در اسکورت و دفاع از این کشتی‌ها در برابر این حملات مشارکت دارد. ایران همچنان به این‌ها شلیک می‌کند، اما تا حد زیادی ما توانسته‌ایم آن جریان را برقرار کنیم. در همان زمان، زیرا ایران همچنان به این کشتی‌ها شلیک می‌کند، ما تحریم‌های additional فلج‌کننده‌ای را اعمال کرده‌ایم که اسکات بسنت در آن کار عالی انجام می‌دهد و محاصره‌ای اعمال کرده‌ایم. تنها کشوری در جهان که نمی‌تواند حتی یک بشکه نفت از تنگه هرمز عبور دهد، ایران است. آن‌ها تنها ones هستند و ما تحریم‌های عظیمی تحمیل می‌کنیم. علاوه بر این، این تحریم‌ها در حال هزینه کردن پول به آن‌ها است، که به معنای پولی است که آن‌ها ندارند. هر دلاری که شما از طریق تحریم‌ها از آن‌ها دریغ می‌کنید، ۱ دلار است که آن‌ها برای حزب‌الله ندارند، ۱ دلار که آن‌ها برای حماس ندارند، ۱ دلار که آن‌ها برای میلیشیا‌های تروریستی داخل عراق ندارند و ۱ دلار که آن‌ها برای ارتش خود یا جاه‌طلبی‌های هسته‌ای خود ندارند. بنابراین من ناامیدی مردم را درک می‌کنم زیرا همه ما می‌خواهیم آن تمام شود. به طرقی، تمام شده است. در حال حاضر، ما اساساً در موضع دفاعی تنگه هرمز هستیم و در فلج کردن اقتصاد آن‌ها در این فرآیند کار عالی انجام می‌دهیم.»

روبیو همچنین گفت که همان‌طور که ترامپ اعتبار کمی برای موفقیت‌های آمریکای لاتین و نیمکره غربی دریافت می‌کند، رئیس‌جمهور اعتبار بسیار کمتری نسبت به آنچه شایسته آن است برای تغییر بنیادین خاورمیانه دریافت می‌کند.

«بنابراین، ببینید، فکر می‌کنم به طور سنتی، طبقه سیاسی آمریکا فکر می‌کرد که صلح در خاورمیانه، مسئله مرکزی اصلی، مسئله فلسطین است»، روبیو گفت. «این مسئله مهمی است. بی‌ربط نیست. من نمی‌گویم بی‌ربط است، اما فکر می‌کنم آنچه رئیس‌جمهور ترامپ آشکار کرده است این است که محرک شماره یک بی‌ثباتی و جنگ و تعارض و مانع شماره یک صلح در خاورمیانه رژیم اسلامی در تهران است و فکر می‌کنم شواهد آن را در لبنان اثبات می‌کند. چرا لبنان کشوری است که به عنوان نقطه حمله علیه اسرائیل و سایر منافع استفاده می‌شود؟ چه کسی حزب‌الله را حمایت می‌کند؟ حزب‌الله ۱۰۰ درصد عامل ایران است. در عراق، چرا آن کشور همچنان میلیشیا‌های تروریستی دارد که از قلمرو خود فعالیت می‌کنند و می‌توانند موشک‌هایی علیه عربستان سعودی، علیه اسرائیل پرتاب کنند؟ چه کسی آن‌ها را حمایت می‌کند؟ میلیشیا‌های شیعه آن‌ها توسط ایران حمایت می‌شوند، که تنها کشور در منطقه است که نه تنها حملات نیابتی، بلکه حملات مستقیم علیه عربستان سعودی، امارات متحده عربی، بحرین، کویت، اردن را آغاز کرده است. احتمالاً کسی را جا انداخته‌ام. چه کسی تنها کشور در منطقه است که این کار را انجام داده است؟ ایران. حملات مستقیم، علاوه بر آنچه عوامل نیابتی آن‌ها انجام داده‌اند. راستی، با حوثی‌ها اکنون در عربستان سعودی، چه کسی حامی شماره یک حوثی‌ها است؟ ایران. بنابراین، اگر به همه چیزهایی که در آن منطقه رخ می‌دهد و همه نقاط جرقه‌ای که در آن وجود دارد نگاه کنید، همه به جمهوری اسلامی ایران، به روحانیون رادیکالی که ایران را از تهران اداره می‌کنند، ردیابی می‌شوند. آن‌ها مشکل مرکزی در آن منطقه هستند. اگر روحانیون اسلامی، این روحانیون شیعه رادیکال در ایران وجود نداشتند — اگر آن‌ها وجود نداشتند، اگر آنجا نبودند — هیچ‌کدام از این مشکلات وجود نداشتند. شاید هنوز مسئله فلسطین داشته باشید. من استدلال می‌کنم که آن مسئله اگر ایران وجود نداشت، آسان‌تر برای مدیریت بود. بنابراین آن‌ها در هسته همه این مشکلات هستند و فکر می‌کنم شناسایی صحیح اینکه چه کسی محرک بی‌ثباتی و جنگ در خاورمیانه است برای حل آن مهم است. آن مسئله باید با آن روبرو شود. فکر می‌کنم آنچه در چند ماه گذشته رخ داده است، آن را برای جهان آشکار کرده است.»