مؤثرترین راه برای شکست حوثی‌ها و بازگرداندن دستاوردهای سرزمینی آن‌ها، توانمندسازی نیروهای دولتی برای مبارزه با این گروه است، هرچند چنین حمایتی نمی‌تواند از سوی ایالات متحده یا اسرائیل تأمین شود؛ این سخنان کارشناسی در مؤسسه سلطنتی خدمات متحد (RUSI)، قدیمی‌ترین اندیشکده دفاعی و امنیتی جهان و پیشروترین مرکز مطالعاتی بریتانیا، در گفتگو با جروزالم پست بیان شد.
این کارشناس که برای حفاظت از ارتباطاتش در یمن خواستار ناشناس ماندن بود و با نام مستعار «الف» معرفی می‌شود، گفت که نیروهای بین‌المللی باید جنگ در یمن را متفاوت از مبارزه با القاعده ببینند؛ گروهی که در تثبیت کنترل بر مناطق تحت تصرف خود دشواری زیادی داشت. او همچنین توصیه کرد که این درگیری از دیدگاه صرفاً بین‌المللی بررسی نشود و آن را نه به عنوان جنگ نیابتی خالص میان گروه‌های تحت حمایت عربستان و ایران، بلکه به مثابه یک درگیری محلی میان دولتی مشروع اما فاقد تجهیزات کافی و گروهی مسلح بر سر نارضایتی‌های داخلی تلقی کنند.
او استدلال کرد: «نیروهای محلی که با پویایی‌های داخلی سروکار دارند، ماندگار هستند و بنابراین درک بهتری از نحوه مدیریت پیچیدگی‌ها دارند.» وی خاطرنشان ساخت که چارچوب‌بندی بین‌المللی ممکن است به حوثی‌ها نیز اجازه دهد تا از روایت دفاع از مردم یمن در برابر تجاوز خارجی بهره‌برداری کنند.
او تأکید کرد که توانمندسازی نیروهای محلی فراتر از تأمین سلاح است و یادآور شد که حوثی‌ها توانسته‌اند از محرومیت شدید در یمن سوءاستفاده کنند. جنگ داخلی، خشکسالی و سایر بلایای طبیعی به یکی از شدیدترین بحران‌های انسانی جهان دامن زده است.
بر اساس گزارش کمیسیون عالی حقوق بشر سازمان ملل (UNHRC)، حتی پیش از تشدید اخیر درگیری‌ها، بیش از ۱۷.۱ میلیون یمنی با سطوح بالای ناامنی غذایی حاد مواجه بودند که پنج میلیون نفر از آنان در آستانه قحطی قرار داشتند.
حمایت از حوثی‌ها با دولت باکیفیت قابل تضعیف است
او گفت اگر بتوان کیفیت زندگی مناسبی را به جمعیت‌های محلی در مناطق تحت اداره مقامات مشروع ارائه داد، می‌توان پایه‌های حمایت از حوثی‌ها را تهدید کرد.
با اشاره به شهر پرجمعیت تعز که خط مقدم جدید جنگ شده است، وی یادآوری کرد که محاصره ده سال پیش طراحی شده بود تا شهروندان را به صورت سیستماتیک از امکانات محروم کند و رنج را ابزاری برای اعمال فشار قرار دهد؛ استراتژی‌ای که اکنون نیز همان روش را دنبال می‌کند.
حوثی‌ها نخستین بار در سال ۲۰۱۵ تلاش کردند کنترل تعز را به دست گیرند و پایگاه‌های نظامی، فرودگاه محلی و زیرساخت‌های کلیدی دولت را تسخیر کردند. تا ماه آگوست، خیابان‌ها توسط اعضای مقاومت طرفدار دولت اشغال شد و چون حوثی‌ها نتوانستند شهر را به طور کامل تصرف کنند، منطقه را محاصره کرده و ورود سوخت، آب، دارو و کالاهای تجاری را مسدود نمودند.
هرچند آتش‌بس‌های بین‌المللی گاهی اثرات محاصره را کاهش می‌دادند، اما تا سال ۲۰۲۴ جاده اصلی باز نشد تا امکان انتقال کالا و افراد فراهم گردد.
از اوایل اکتبر، حوثی‌ها مجدداً شروع به محاصره شهر کرده‌اند.
بدون سلاح، دولت نمی‌تواند تهدید حوثی‌ها را خنثی کند
«الف» هشدار داد که بدون سلاح، مقامات محلی توان بسیار کمی برای شکستن محاصره خواهند داشت.
او اظهار داشت: «حوثی‌ها توسط ایرانیان مسلح می‌شوند و این موضوع را پنهان نمی‌کنند یا انکار نمی‌کنند. از سوی دیگر، طرف مقابل همچنان سعی دارد جامعه بین‌المللی را متقاعد کند تا دسترسی به منابع ضروری را برای آن‌ها فراهم سازد.»
او تأکید کرد که علی‌رغم داشتن دشمن مشترک با نیروهای دولت به رسمیت شناخته شده یمن، اسرائیل و ایالات متحده نباید مستقیماً آن‌ها را مسلح یا تأمین مالی کنند.
در عوض، نقش آن‌ها باید به مختل کردن ارسال سلاح‌های ایرانی به حوثی‌ها محدود شود. «الف» هشدار داد که هرگونه دخالت مستقیم‌تر ممکن است به سود حوثی‌ها تمام شود.
حوثی‌ها بخش عمده‌ای از حمایت خود را بر پایه تصویرسازی از خود به عنوان مدافعان غزه بنا کرده‌اند و می‌توانند از هرگونه ادعای ارتباط بین دولت یمن و اسرائیل برای تضعیف مشروعیت دولت و تقویت جایگاه خود سوءاستفاده کنند.