انتقام ستون اصلی سیاست خارجی ایران است

سیاست خارجی ایران از سال ۱۹۷۹ بر پایه انتقام‌جویی شکل گرفته است؛ رویکردی که در جوامع خاورمیانه برای کنار آمدن با اندوه و غرور آسیب‌دیده پس از از دست دادن عزیزان رایج است. ابزارهای این سیاست شامل صدور انقلاب، ترور مخالفان رژیم در خارج از کشور و تروریسم علیه دشمنان خارجی است که همگی برای تلافی جنایات واقعی یا خیالی غرب علیه ایران و اسلام به کار می‌روند. به همین دلیل، تلاش دونالد ترامپ برای یافتن راه‌حل دیپلماتیک در جنگ با ایران بعید است موفق شود، زیرا چنین پایانی نمی‌تواند نخبگان انتقام‌جوی ایرانی را راضی کند. حتی اگر واشنگتن امتیازاتی بدهد — مانند آزادسازی دارایی‌های ایران، به رسمیت شناختن حق تهران برای وضع عوارض بر کشتی‌های عبوری از تنگه هرمز و برداشتن محاصره بنادر و کشتیرانی — جمهوری اسلامی احتمالاً به تلاش برای چیزی فراتر از تحقیر رئیس‌جمهور ترغیب خواهد شد. در واقع، توافق دیپلماتیک نمی‌تواند صلح واقعی با رژیمی برقرار کند که تاریخچه‌ای طولانی از تروریسم دارد.