وقتی زمینشناس و مهندس استرالیایی، آرنولد دیکس، توسط مقامات نپالی برای کمک به یافتن کسانی که ممکن است در تونلهای پروژههای برقابی پس از سیلاب بزرگ هفته گذشته گرفتار شده باشند، مورد درخواست قرار گرفت، او میدانست که چندین چالش فوری پیش رو دارد.
اولین مسئله این بود که ناجیان باید محل پروژهها و ورودیهای آنها را پیدا کنند، زیرا همه چیز طبق گفته آقای دیکس توسط قدرت سیلاب «از بین رفته بود».
«ما بخش عمدهای از یک یا دو روز را صرف کردیم تا فقط بفهمیم نیروگاهها قبلاً کجا بودند و همچنین برنامهای تدوین کنیم که اگر کسی زنده مانده باشد، چگونه میتوانیم نجاتش دهیم»، او گفت.
صدها کارگر از روز چهارشنبه گذشته در تونلها مفقود شدهاند، زمانی که فروپاشی یخچالی باعث ایجاد موجهایی شبیه به سونامی از آب مخلوط با سنگ و نخاله در دو دره رودخانهای شد که بیش از ۱۳۰۰ نفر را در نپال و چین همسایه کشت و بیش از ۴۰۰۰ نفر را مفقود کرد.
نپال یک صنعت برقابی قوی ساخته است که با بهرهگیری از آبهای پرتلاطم هیمالیا برای تولید برق، نیازمند کار دستی و مهندسی برای ساخت سیستمهای تونلی عمیق در دل زمین است. بسیاری از پروژههای برقابی در امتداد رودخانههای بوتوکوشی و تریسولی ساخته شدهاند که بیشترین ضربه را در جریان سیلاب دریافت کردند.
تلاشهای آقای دیکس و تیمش بر روی پروژه برقابی تریسولی ۳ای متمرکز بود.
تیم آقای دیکس برای شناسایی هرگونه «منطقه جینجینداستی» (Goldilocks zones) — اصطلاحی که آقای دیکس برای توصیف یک منطقه کوچک زیرزمینی «که انسان میتوانست در آن زنده بماند» به کار برد — به نقشههای مهندسی سازههای زیرزمینی، تصاویر ماهوارهای و نقشههای قدیمی متکی بود.
این اطلاعات به ناجیان راهنمایی میکرد که کجا را برای جستجو شروع کنند. بیشتر تلاشهای آنها بر روی تونل کابل پروژه متمرکز بود که از نیروگاه زیرزمینی به شبکه انتقال برق میرود، همانطور که او گفت.
آقای دیکس اکنون در مسیر سفر از استرالیا به کاتماندو برای کمک به عملیات امداد در صحنه است. او در عملیاتهای نجات زیرزمینی بزرگ در سراسر جهان مشاوره داده است، از جمله فروپاشی تونلی در هیمالیا سه سال پیش، زمانی که ۴۱ کارگر پس از ۱۷ روز گیر افتادن نجات یافتند.
این عملیات کاری کند و دشوار بوده است، او گفت. ناجیان مجبور بودهاند از میان گل حرکت کنند و از مواد منفجره برای منفجر کردن سنگهایی «به اندازه خودروها» استفاده کنند. او افزود، وقتی وارد تونل شدند، با آبی مواجه شدند که باید تخلیه میشد.
«ما مجبور شدیم یک کانال تخلیه بزرگ تا رودخانه حفر کنیم — رودخانه جدیدی که اکنون جای دیگری نسبت به قبل است — چون نگران بودیم که تونل پر از آب شده باشد و ما را غرق کند، یا شاید افرادی را که جلوتر از ما در تونل بودند غرق کند»، آقای دیکس گفت.
سپس ناجیان توانستند شکافی کوچک در بالای تونل کابل ایجاد کنند که از طریق آن میتوانستند خزیده و با هر بازماندهای تماس برقرار کنند.
آن تلاشهای عظیم در روز جمعه نتیجه داد.
آقای دیکس گفت که ناجیان «صدای ضعیفی از کسی که به زبان نپالی پاسخ میدهد» را شنیدند.
کمی بعد، حداقل دو کارگر زنده پیدا شدند. آنها برای درمان به کاتماندو پرواز کردهاند. یکی از آنها در وضعیت حاد قرار دارد.
یکی از نجاتیافتگان، سانجای سا، سرپرست مکانیک و دیگری، کابیر ماهارجان، ناظر مکانیک است، طبق فهرستی که نیویورک تایمز دیده است. هر دو طبق این فهرست کارکنان سازمان برق نپال بودند.
بر اساس گفته دو نفر که از جزئیات عملیات امداد آگاه بودند، از جمله یک افسر ارشد ارتش نپال، بیش از ۴۰ نفر در تونل وجود داشتند. ناجیان صداهای دیگری را نیز در تونل شنیدند، به گفته آن افراد، که امید را زنده نگه داشت که افراد بیشتری قابل نجات باشند. مشخص نبود چند نفر هنوز زنده هستند.
«البته اشکم جاری شد»، آقای دیکس درباره لحظهای که از خبر خوب مطلع شد، گفت.
به گفته او، برای هر دو بازمانده همچنان چالشهایی وجود دارد. «آنها نمیدانند چه اتفاقی افتاده؛ آنها تمام مدت از دنیا قطع ارتباط بودهاند، بیش از یک هفته در تاریکی گیر افتادهاند»، او گفت.
«آنها متوجه خواهند شد که هزاران نفر کشته شدهاند، از جمله دوستان و همکارانشان»، او افزود.
هیچ استراحتی برای آقای دیکس وجود نخواهد داشت. او پس از رسیدن به کاتماندو در عصر جمعه، آنچه را که از این نجات آموخته است «در استراتژیهایی درباره اینکه چگونه میتوانیم به سایر نیروگاهها کمک کنیم» به کار خواهد بست.
او تلاشهای تیم امدادی را فوقالعاده دانست و افزود: «ما در آنجا معجزه انجام میدهیم».
آنوپریتا داس گزارشگری ارائه داده است.