آیا توافق متا، شبکه‌های اجتماعی را برای کودکان ایمن می‌کند؟ پژوهشگران بدبین هستند

غول رسانه‌های اجتماعی متا موافقت کرده است تا مبلغی تا ۱۸ میلیارد دلار آمریکا به ایالت‌های آمریکا پرداخت کند و تغییراتی را در پلتفرم‌های فیسبوک و اینستاگرام خود اعمال نماید تا یک پرونده حقوقی درباره اینکه آیا فناوری آن به سلامت روان کودکان آسیب می‌زند یا خیر، بسته شود. اما این تغییرات چقدر در محافظت از کودکان و نوجوانان مؤثر خواهند بود؟

توافق ۲۶ اوت، که از نظر قانونی تنها در ایالات متحده لازم‌الاجراست، جدیدترین در میان مجموعه‌ای از تلاش‌های جهانی برای حفاظت از کودکان در برابر استفاده مضر از شبکه‌های اجتماعی است. در ماه‌های آینده، کاربران فیسبوک و اینستاگرام ایالات متحده زیر ۱۸ سال با طوفانی از محدودیت‌های جدید در حساب‌های خود مواجه خواهند شد، از جمله محدودیت زمانی روزانه دو ساعته و مسدودسازی استفاده از پلتفرم‌ها بین نیمه‌شب تا ساعت ۶ صبح. برخی از این محدودیت‌ها برای غیرفعال شدن نیازمند مجوز والد یا سرپرست خواهند بود.

پژوهش‌ها درباره اینکه آیا شبکه‌های اجتماعی به سلامت روان نوجوانان آسیب می‌زند یا خیر، و اینکه آیا تغییراتی مانند آنچه توسط متا اعلام شده است اصلاً قابل اجرا هستند یا نه، تقسیم شده‌اند. استرالیا در دسامبر سال گذشته استفاده از شبکه‌های اجتماعی توسط کودکان زیر ۱۶ سال را ممنوع کرد. اما سه ماه بعد، نظرسنجی از نزدیک به ۹۰۰ والدین توسط تنظیم‌کننده ایمنی اینترنت این کشور نشان داد که تقریباً هفت نفر از هر ده نفر گزارش دادند که فرزندشان هنوز حساب کاربری در یکی از پلتفرم‌های برتر شبکه‌های اجتماعی دارد.

کاترین مودکی، روانشناس در دانشگاه غرب استرالیا در پرت است که مطالعه‌ای را بر روی ممنوعیت شبکه‌های اجتماعی استرالیا هدایت می‌کند. شیائوران سان، روانشناس در دانشگاه مینه‌سوتا در مینی‌اپولیس است که بررسی می‌کند چگونه نوجوانان و والدین از شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند. Nature با هر دو نفر صحبت کرد تا پیامدهای احتمالی توافق متا را درک کند.

سان: قطعاً کارهای بیشتری باید انجام شود و من فکر نمی‌کنم ما باید با این پرونده قانع شویم، اما این گام بزرگی است که دیدنش خوشحال‌کننده است.

مودکی: نگرانی من این است که مردم فکر کنند، «آره، حالا جوانان ایمن هستند.» بسیاری از متخصصان با این موضوع مخالف خواهند بود. مهم است که تلاش‌های صورت گرفته برای اتخاذ این تصمیم را بپذیریم — پیشرفت قابل توجهی که در حال رخ دادن است.

اما بخش بدبین من می‌داند که متا در این مورد، بازی را تعریف می‌کند. او تعریف می‌کند که آسیب چیست. و انتخاب می‌کند که چگونه به صورت انتخابی با این مسئله درگیر شود. اگر عقب برویم و بپرسیم، «اگر هدف ما واقعاً ایمن‌تر کردن شبکه‌های اجتماعی برای همه، از جمله کودکانی باشد که مراقبان با سواد دیجیتال کمتر دارند، یا کسانی که قادر به درگیری عمیق نیستند؟»، ما با رویکرد متفاوتی به این موضوع نگاه می‌کردیم. خیلی از من پرسیده می‌شود که آیا ممنوعیت استرالیا کار می‌کند، و من همیشه می‌گویم، چه می‌شد اگر در عوض بپرسیم، «چگونه می‌توانیم شبکه‌های اجتماعی را برای همه ما، از جمله کودکان، بهتر کنیم؟»

مودکی: در پژوهش‌های امروزی، زمان صفحه‌نمایش معمولاً چیزی نیست که روی آن تمرکز کنیم. اگر من می‌خواستم اطمینان حاصل کنم که ایمنی رعایت شده، این تغییرات سطحی و ظاهری را انجام نمی‌دادم. من به «موتور» زیرین [الگوریتم‌هایی که تعیین می‌کنند کودکان چه محتوایی را ببینند] مراجعه می‌کردم. تمام این تنظیماتی که متا موافقت کرده است، درباره درگیری کاربر بوده‌اند، نه ایمنی، و هیچ‌کدام از آن‌ها واقعاً رسیدگی نشده‌اند. [متا موافقت کرده است که به کاربران زیر ۱۸ سال اجازه دهد الگوریتم‌هایی که آن‌ها را با محتوا هدف قرار می‌دهند، خاموش کنند، اما تنظیم پیش‌فرض، روشن بودن الگوریتم‌ها خواهد بود.]

گزینه نباید خروج اختیاری (Opt out) باشد، بلکه باید ورود اختیاری (Opt in) باشد. اگر من واقعاً نگران آسیب بودم، هرگز خروج اختیاری را به عنوان حالت پیش‌فرض قرار نمی‌دادم.

سان: همکاران من و من مطالعه‌ای را در مجله JAMA Pediatrics¹ منتشر کردیم که در آن داده‌هایی از گوشی‌های هوشمند نوجوانان جمع‌آوری کردیم تا نه تنها کل زمان صرف شده در شبکه‌های اجتماعی، بلکه همچنین در اپلیکیشن‌های فردی را بررسی کنیم. ما یافتیم که اینستاگرام پلتفرم شبکه‌های اجتماعی پرکاربردترین از نظر زمان مدیان بود — کودکان فقط حدود ۱۳ دقیقه در روز از آن استفاده می‌کردند. و استفاده مدیان روزانه از شبکه‌های اجتماعی در تمام پلتفرم‌ها حدود ۸۰ دقیقه بود. این موضوع باعث می‌شود من در مورد مجوز دو ساعته‌ای که متا پیشنهاد می‌کند، تردید داشته باشم.

من فکر می‌کنم محدود کردن دسترسی به اپلیکیشن‌ها، به ویژه در شب، گامی در جهت درست است، زیرا داده‌های ما نشان می‌دهد که شبکه‌های اجتماعی از خواب نوجوانان کاسته می‌شود. وقتی خواب آن‌ها کمبود دارد، می‌تواند منجر به پیامدهای بدتر سلامت روان و عملکرد تحصیلی شود.

سان: بخش زیادی از استفاده از شبکه‌های اجتماعی چیزی است که ما «استخدام غیرفعال» می‌نامیم، جایی که نوجوانان تماشا می‌کنند و پست نمی‌گذارند. بنابراین، فقط درباره این نیست که آن‌ها فیلترهای آرایش می‌گذارند: آن‌ها همچنین محتوای بزرگسالان را با فیلترها مشاهده می‌کنند. مطمئن نیستم که ممنوع کردن فیلترها از نوجوانان کاری انجام دهد، زیرا آن‌ها همچنان در معرض قرار دارند.

مودکی: به عنوان یک روانشناس رشدی، تمام حرفه من با جوانان و نوجوانان کار کرده است. آن‌ها باهوش و خلاق هستند، و وظیفه رشدی آن‌ها پیدا کردن راه‌حل‌های جایگزین است. این سالم است — کودکان باید به دنبال استقلال باشند.

سان: داده‌های مقدماتی که ما برای مطالعه [مینه‌سوتا] نوجوانان و شبکه‌های اجتماعی جمع‌آوری کرده‌ایم نشان می‌دهد که تقریباً یک سوم از کودکان در نمونه ما، سن‌های جعلی را در پلتفرم‌های شبکه‌های اجتماعی وارد می‌کنند. ما همچنین یافتیم که کودکان سن‌های جعلی را در پلتفرم‌های مختلف گزارش می‌دهند، بنابراین فکر می‌کنم اگر این فقط در حساب‌های متا اجرا شود، اثرات مثبت می‌تواند حداقل باشد زیرا کودکان همیشه می‌توانند پلتفرم‌های دیگر را جستجو کنند. [به عنوان بخشی از توافق متا، شرکت از شرکت‌های شبکه‌های اجتماعی تیک‌تاک و یوتیوب خواسته است که محدودیت‌های مشابهی را در حساب‌ها اعمال کنند.]

مودکی: شفافیت. ما هیچ اطلاعاتی درباره اینکه الگوریتم‌ها چگونه محتوا را تحویل می‌دهند نداریم. در یک جهان ایده‌آل، یک نهاد ثالث قبل از استقرار این فناوری‌ها تصمیم می‌گیرد که آن‌ها ایمن هستند. ما در جهانی هستیم که شرکت‌های سودجو این چیزها را به ما ارائه می‌دهند، اطمینان می‌دهند که خوب هستند، اما مسئولیتی برای تأیید آن ندارند.

سان: این سوال میلیون دلاری است. علت ریشه‌ای آسیب، مدل کسب‌وکار متا است. آن‌ها از سوق دادن افراد به استفاده از پلتفرم و افزایش درگیری کاربر سود می‌برند، تا بتوانند تبلیغات خود را منتشر کنند. تا زمانی که این مدل کسب‌وکار وجود دارد، برای من سخت است که اعتماد کنم هر نوع مکانیزمی می‌تواند کاملاً آسیب ناشی از شبکه‌های اجتماعی را کاهش دهد.