صلح‌سازی دوباره به سیاست قدرت تبدیل شده است

صلح‌سازان بین‌المللی و فعالان صلح این روزها دل چندانی برای خوشحالی ندارند. شاخص‌های متعدد تأیید می‌کنند که ما در عصری تعریف‌شده توسط قدرت سخت و خشونت مرگبار زندگی می‌کنیم. تعداد درگیری‌های بین دولتی سال گذشته به رکورد ۶۵ مورد پس از ۱۹۴۵ رسید. هزینه‌های نظامی جهانی در دهه گذشته ۴۱ درصد افزایش یافت. شورای امنیت سازمان ملل متحد که قرار است ضامن صلح بین‌المللی باشد، در رسیدگی مؤثر به بحران‌هایی مانند اوکراین، میانمار، غزه، سودان و موارد مشابه ناتوان مانده است. ارتش‌ها و گروه‌های مسلح با مصونیت از تاکتیک‌هایی مانند گرسنگی دادن و جنایت‌های دسته‌جمعی استفاده می‌کنند.

با این حال، ناامیدی یک استراتژی نیست. لازم است به دنبال عوامل و بازیگرانی در صحنه بین‌المللی بود که می‌توانند به پیشگیری و مهار درگیری‌های امروز کمک کنند. برای درک محرک‌های بالقوه صلح‌سازی امروز، لازم است برخی از نهادها و ایده‌هایی که در چند دهه گذشته برای حل منازعه محوری بوده‌اند، بازنگری و در برخی موارد کنار گذاشته شوند.