منابع آگاه و نزدیک به این روند به المانیتور تأیید کردند که ارتش ایالات متحده روند کاهش نیروهای باقیمانده خود را که در نزدیکی فرودگاه اربیل در منطقه اقلیم کردستان عراق مستقر هستند، آغاز کرده است.
این منابع بدون ارائه جزئیات بیشتر اظهار داشتند که سامانههای متحرک پدافند هوایی پاتریوت (Patriot)، که موشکها، پهپادها و سایر تجهیزات هوایی دشمن را شناسایی و ساقط میکنند، قبلاً از مجتمع نظامی خارج شدهاند. به گفته این منابع، این عقبنشینی از هفته گذشته آغاز شده و در حال انجام است و بخش عمده نیروهای آمریکایی و تجهیزات سنگین آنها خارج شدهاند. آنها افزودند که «تمام» سامانههای موشکی پاتریوت به مقصدی نامعلوم منتقل شدهاند، اما سایر سامانههای تسلیحاتی دفاعی تا زمان انتشار این گزارش در جای خود باقی ماندهاند.
مقامات منطقهای این عقبنشینی را یک اقدام روتین و در راستای تعهد آمریکا برای خروج تمام نیروهایش از عراق تا ضربالاجل ۳۰ سپتامبر که با بغداد توافق شده بود، توصیف کردند.
با این حال، این عقبنشینی در بحبوحه حملات مداوم ایران و شبهنظامیان شیعه نیابتی آن، به ویژه در منطقه اقلیم کردستان عراق، صورت میگیرد و کردها را به شدت آسیبپذیر کرده است.
کاپیتان تیم هاوکینز، سخنگوی سنتکام (CENTCOM)، از اظهار نظر در مورد هرگونه جابجایی نیروها خودداری کرد.
مقامات دولت اقلیم کردستان به درخواست المانیتور برای اظهار نظر پاسخ ندادند.
در حالی که سامانههای پاتریوت برای محافظت از نیروهای آمریکایی مستقر شده بودند، کردها نیز از این چتر امنیتی بسیار بهرهمند شدهاند. فرودگاه اربیل از زمان آغاز درگیری ایران در ماه فوریه، از جمله در هفته جاری، تحت حملات مداوم ایران و شبهنظامیان مورد حمایت ایران قرار گرفته است. این منابع اظهار داشتند که رهگیرهای آمریکایی با موفقیت حداقل ۹۵ درصد از این حملات را دفع کردهاند.
بخش عمده حملات ایران و شبهنظامیان، گروههای مسلح مخالف کرد ایرانی مستقر در منطقه کردستان را هدف قرار دادهاند. با این حال، مجتمع اربیل نیز چندین بار هدف قرار گرفته است. سامانههای پاتریوت دارای برد عملیاتی بین ۶۰ تا ۱۰۰ مایل (۱۰۰ تا ۱۶۰ کیلومتر) هستند.
خروج سامانههای پاتریوت شمشیری دو لبه است. از یک سو، آنها از نیروهای زمینی دفاع میکنند، اما از سوی دیگر خود به هدف تبدیل شدهاند. مایکل نایتس، رئیس تحقیقات در شرکت مشاوره هورایزن اینگیج (Horizon Engage) مستقر در نیویورک، به المانیتور گفت که عقبنشینی آمریکا لزوماً به معنای پایان همکاری نظامی آمریکا و عراق نخواهد بود، زیرا نیروهای ویژه آمریکایی در مکانهای کمحاشیه مستقر هستند.
نیروهای آمریکایی در عراق به دلیل مرز مشترک عراق با ایران و تداوم تجاوزات گروههای مورد حمایت ایران که فعالانه در درگیریها شرکت دارند و اهدافی را در عراق و خلیج فارس مورد حمله قرار میدهند، به شدت آسیبپذیر هستند. با وجود تعهدات علی الزیدی، نخستوزیر جدید عراق، برای مهار شبهنظامیان مورد حمایت ایران و خلع سلاح و غیرفعال کردن آنها تا ۳۰ سپتامبر، وی تاکنون در این زمینه ناکام بوده است، همانطور که حملات اخیر آنها به میادین نفتی عربستان سعودی نشان میدهد. این حملات باعث شد عربستان سعودی آشکارا با نیروهای آمریکایی برای انجام حملات تلافیجویانه در سراسر عراق در این هفته همکاری کند.
خروج سامانههای پاتریوت پیش از عقبنشینی نیروهای زمینی آمریکا، سوالات بیشتری را در مورد ذخایر رهگیرهای آمریکایی و نحوه اولویتبندی استقرار آنها توسط ارتش آمریکا برای محافظت از نیروها در سایر نقاط منطقه مطرح کرده است. یکی از منابع که به شرط ناشناس ماندن صحبت میکرد، گفت: «منطقه کردستان اولویت نیست؛ خلیج فارس و اردن به وضوح اولویت دارند.»
مطالعهای که توسط مرکز مطالعات بینالمللی و استراتژیک (Center for International and Strategic Studies) مستقر در واشنگتن منتشر شد، به کاهش منابع در بحبوحه فروپاشی آتشبس آمریکا و ایران و تفاهمنامه متعاقب آن که در ماه مه بین طرفین منعقد شد، اشاره کرد. این گزارش، با تکیه بر مطالعه قبلی که در ماه آوریل، زمانی که آتشبس حاصل شد، منتشر شده بود و نشان میداد ۵۵ درصد از ذخایر پاتریوت از بین رفته است، خاطرنشان کرد که تعداد آنها ۱۰ درصد دیگر نیز کاهش یافته است. موسسه تحقیقات سیاست خارجی (Foreign Policy Research Institute) در گزارشی اخیر تخمین زده است که ایالات متحده سالانه حدود ۶۰۰ پاتریوت تولید میکند و اشاره کرده است که ذخایر به دلیل انتقال به اوکراین قبلاً کاهش یافته بود.
یادداشت سردبیر: ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۶. این مقاله برای بازتاب ارقام بازنگری شده در مورد تعداد سامانههای موشکی پاتریوت تولید شده سالانه توسط ایالات متحده، بهروزرسانی شده است.