پس از فرود در نوک، پایتخت گرینلند، دونالد ترامپ جونیور تلاش کرد تا از احساسات محلی پیرامون برنامه‌های پدرش برای تصاحب این جزیره قطبی مطلع شود. یک اتاق جلسه هتل در مرکز شهر، محل این اقدام ظاهراً خودجوش و مردمی بود. همراهان دان جونیور گفتند که گرینلندی‌های عادی از هر طبقه‌ای را تشویق کرده‌اند - اما نه روزنامه‌نگاران یا سیاستمداران - تا برای یک گفتگوی صریح درباره مسائل پیش روی گرینلند حضور پیدا کنند. در واقع، به گفته محلی‌ها، دوازده نفری که حضور داشتند شامل افراد بی‌خانمانی بودند که با وعده مقداری کالای MAGA و یک وعده غذای رایگان در یکی از بهترین رستوران‌های نوک از آن طرف خیابان کشانده شده بودند.

این شیرین کاری به هیچ وجه نشان‌دهنده دیدگاه واقعی مردم گرینلند نسبت به اظهارات اخیر دونالد ترامپ نبود. در نوک، نظرات از بی‌تفاوتی تا سردرگمی و ترس متغیر است. برخی نیز دچار تشویش شده‌اند. روث که در یک مرکز فرهنگی کار می‌کند، می‌گوید: «او ترسناک است. ما او را اینجا نمی‌خواهیم.» او می‌گوید بسیاری از گرینلندی‌ها دانمارک را بدیهی می‌دانند و رفتار ضعیف تاریخی آمریکا با جمعیت‌های بومی در آلاسکا بخش بزرگی از نگرانی او است (۸۹٪ جمعیت گرینلند را اینوئیت‌ها تشکیل می‌دهند). سه کارگر ساختمانی جوان در نزدیکی، نسبت به چشم‌انداز مالکیت آمریکا خوش‌بین‌تر هستند. یکی از آن‌ها به اکونومیست می‌گوید: «این امر فرصت‌های اقتصادی را برای ما باز می‌کند.» دیگری با لبخند موذیانه‌ای در پاسخ به این سوال که آیا گذرنامه آمریکایی می‌خواهد یا نه، می‌گوید: «بدون فکر قبول می‌کنم. اما برای من همیشه اول گرینلند است.»

گرینلندی‌ها می‌گویند که توجه جهانی در هفته گذشته، مسئله استقلال را دوباره در کانون توجه قرار داده است. ۵۶۰۰۰ نفر جمعیت این جزیره از آنچه که حکومت استعماری ۳۰۰ ساله دانمارک می‌دانند، ناراضی هستند. در سال ۱۹۷۹، گرینلند خودمختاری گسترده‌ای به دست آورد، اگرچه دانمارک قدرت خود را بر سیاست خارجی و دفاع حفظ کرده است (موضوعی که به ندرت با گرینلندی‌ها در مورد آن مشورت می‌شود). طبق آخرین نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۱۹، حدود دو سوم گرینلندی‌ها از استقلال حمایت می‌کنند، اما در مورد زمان‌بندی و تأثیر بالقوه آن بر سطح زندگی اختلاف نظر دارند. یارانه‌های دانمارک اقتصاد آن را سرپا نگه می‌دارد. آن‌ها بیش از نیمی از بودجه دولت گرینلند را تشکیل می‌دهند و بخش عمده‌ای از اشتغال، مراقبت‌های بهداشتی و آموزش جزیره را تامین می‌کنند.

تعداد کمی از گرینلندی‌ها از تصاحب کامل توسط آمریکا حمایت می‌کنند، اما برخی فرصتی را برای استفاده از علاقه آقای ترامپ برای دستیابی به خودمختاری بیشتر می‌بینند. به عنوان مثال، سرمایه‌گذاری آمریکا در استخراج معادن کمیاب می‌تواند به جدا کردن اقتصاد گرینلند از کمک‌های مالی دانمارک کمک کند. تمایل فزاینده‌ای برای انعقاد توافقنامه تجارت آزاد با آمریکا نیز وجود دارد. (گرینلند در سال ۱۹۸۵ از جامعه اقتصادی اروپا که امروزه اتحادیه اروپا نامیده می‌شود، خارج شد و از این رو می‌تواند قراردادهای خود را منعقد کند.) سفر پر سر و صدای آقای ترامپ جونیور به نوک حتی ممکن است رونقی برای گردشگری باشد. یکی از کارکنان سیاسی در ایناتسیسارتوت، پارلمان گرینلند، با کنایه می‌گوید: «این یک فرصت بازاریابی شگفت‌انگیز است.»

یک نظرسنجی از دسامبر ۲۰۲۴ نشان می‌دهد که نزدیک به ۶۰ درصد از مردم گرینلند خواهان همکاری نزدیک‌تر با آمریکا هستند. کونو فنکر، یکی از اعضای طرفدار استقلال پارلمان، می‌گوید: «ما به دنبال آرمان شهر برای گرینلند نیستیم.» او فکر می‌کند استقلال گرینلند می‌تواند با همکاری نزدیک‌تر با آمریکایی‌ها در زمینه دفاع و امنیت تقویت شود. بسیاری از گرینلندی‌ها احساس می‌کنند که دانمارک برای سرمایه‌گذاری در حفاظت از این جزیره به اندازه کافی تلاش نکرده است. گرینلند در حال حاضر میزبان یک پایگاه نظامی آمریکایی است و برای امنیت قطب شمال حیاتی تلقی می‌شود. آقای فنکر خاطرنشان می‌کند که آمریکا قبلاً توافق‌نامه‌های «پیمان اتحاد آزاد» با ایالت‌هایی مانند میکرونزی در اقیانوس آرام داشته است. او پیشنهاد می‌کند که یک گرینلند مستقل می‌تواند یک «پیمان مضاعف اتحاد» هم با دانمارک و هم با آمریکا منعقد کند. ایسلند الگوی دیگری است که بسیاری از گرینلندی‌ها آرزوی رسیدن به آن را دارند.

در یک کنفرانس مطبوعاتی در کپنهاگ در روز جمعه، موته اِده، نخست وزیر طرفدار استقلال این جزیره، تأیید کرد که گرینلند برای فروش نیست. او به خبرنگاران گفت: «ما نمی‌خواهیم دانمارکی باشیم. ما نمی‌خواهیم آمریکایی باشیم. ما می‌خواهیم گرینلندی باشیم.» انتخابات عمومی برای پارلمان ۳۱ نفره گرینلند در ماه آوریل برگزار می‌شود. موضوع استقلال به هر حال قرار بود در کانون توجه قرار گیرد و اکنون حتی بیشتر از قبل خواهد بود. گرینلندی‌ها اغلب شکایت می‌کنند که مدت زیادی است که در مورد مسائلی که بر آینده آن‌ها تأثیر می‌گذارد، نادیده گرفته شده‌اند. امسال، تا حدودی به لطف آقای ترامپ، به نظر می‌رسد که این وضعیت تغییر خواهد کرد. ■